บทที่ 139 กำไรพุ่งพรวด

โจวหยางดีดนิ้วดังเป๊าะทันที! หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรต้องพูดต่อ เพราะจุดประสงค์ของเขาบรรลุผลแล้ว!

สิ่งที่โจวหยางกังวลไม่ใช่เรื่องกำไรของหยกเจไดต์จะต่ำ แต่เป็นเรื่องปัญหาการระบายสินค้า ที่นี่คือเมืองรุ่ยเฉิงอันห่างไกล หากหยกที่ผ่าออกมาได้เกิดปัญหาเรื่องตกลงราคากันไม่ได้ หรือเหตุผลอื่นใดจนทำให้กลายเป็นสินค้าค้างสต็อกจำนวนมาก เมื่อนั้นความฝันที่จะรวยทางลัดก็จะพังทลายลงทันที เพราะคุณไม่มีเงินหมุนเวียนมากขนาดนั้น อีกอย่าง หยกที่ผ่าออกมาได้จะเอาไปไว้ที่ไหน? กระถางหรูอี้งั้นเหรอ? ล้อเล่นน่า ชิ้นสองชิ้นยังพอเก็บได้ แต่ถ้าเยอะเกินไปจีหลานเยียนจะไม่สงสัยเอาเหรอ? เจียงเสวี่ยหรูจะไม่สงสัยหรือไง? จะขายให้คนอื่นก็ได้ แต่การที่มีหยกจำนวนมากจะขายออกได้หมดหรือไม่นั้นก็เป็นปัญหาหนึ่ง ขายได้แล้วจะได้ราคาดีหรือไม่ก็เป็นอีกปัญหาหนึ่ง และที่สำคัญ ถ้าคุณขายเยอะเกินไป จะมีใครมาแอบหมายหัวคุณหรือเปล่า?

ดังนั้นโจวหยางจึงครุ่นคิดเรื่องนี้มาตลอด วิธีที่ดีที่สุดก็คือการยอมสละกำไร แบ่งส่วนต่างกำไรสิบเปอร์เซ็นต์ให้บริษัทเครื่องประดับลิ่วฝู และอีกสิบเปอร์เซ็นต์ยกให้เจียงเสวี่ยหรู ด้วยวิธีนี้ หยกที่เขาผ่าออกมาได้ เจียงเสวี่ยหรูก็จะสามารถรับซื้อไปได้โดยตรง ส่วนทางบริษัทเครื่องประดับลิ่วฝู เมื่อเห็นราคานี้แล้วย่อมไม่มีข้อเกี่ยงงอน มีแต่จะยินดีเสียด้วยซ้ำ นี่คือการร่วมมือที่ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย ไม่อย่างนั้นทั้งที่รู้ว่าโจวหยางกับเจียงเสวี่ยหรูจะมาที่นี่ อวี๋เฉิงฝูจะยอมตกลงง่ายๆ เหรอน? พูดกันตามตรง ทุกอย่างก็เพื่อผลประโยชน์ทั้งนั้น

โจวหยางไม่ได้มองหาหินในกองหินหยกดิบเกรดดี แต่เขาใช้วิธีคุ้ยเขี่ยหาจากกองหินเกรดต่ำที่สุดที่ถูกคัดทิ้งออกมาแล้ว ต้องยอมรับเลยว่าพวกพ่อค้าเหล่านี้ตาถึงจริงๆ หินที่ถูกคัดออกมาเป็นของตำหนิพวกนี้ โอกาสที่จะมีหยกเจไดต์นั้นต่ำมาก และในบรรดาโอกาสอันน้อยนิดนั้น การจะหาหยกที่มีมูลค่าดียิ่งยากขึ้นไปอีก แต่คำว่าโอกาสต่ำไม่ได้แปลว่าไม่มี มันก็แค่เรื่องของความน่าจะเป็นเท่านั้น ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะจนปัญญา แต่สำหรับโจวหยาง เขาสามารถระบุพิกัดได้อย่างแม่นยำ!

เนื่องจากช่วงนี้ความสามารถของโจวหยางพัฒนาขึ้น ประกอบกับภายในกระถางใบเล็กยังมีน้ำทิพย์สำรองไว้ใช้เสมอ เขาจึงไม่ต้องกังวลเรื่องการสูญเสียพลังงาน โจวหยางเปิดใช้งานตาทิพย์กวาดสายตาสำรวจไปตลอดทาง หินเกรดต่ำไร้ราคาถูกมองข้ามไป หยกเจไดต์ที่ไม่มีมูลค่าก็ถูกมองข้ามไปเช่นกัน โจวหยางมุ่งเป้าไปที่หินหยกดิบที่ให้ผลกำไรมากกว่าห้าสิบเท่าขึ้นไปเท่านั้น กำไรห้าสิบเท่าในที่นี้ไม่ได้หมายถึงหินปกติ แต่หมายถึงหินที่ถูกคัดทิ้ง ยกตัวอย่างเช่น หินหยกดิบก้อนหนึ่งราคาหนึ่งแสนหยวน แต่เพราะเหตุผลบางประการจึงถูกคัดออก ราคาของหินก้อนนี้อาจเหลือแค่ห้าหมื่น หรือแม้แต่สามหมื่นถึงสี่หมื่นหยวน ทว่าภายในนั้นกลับมีหยกเกรดสูงซ่อนอยู่จริงๆ ซึ่งมูลค่าของหยกชิ้นนั้นอาจสูงเกินเจ็ดแปดแสนหยวนหรือมากกว่านั้น นี่คือจุดประสงค์ของการหาของหลุดจำนำ