บทที่ 140 เสียงประทัดดังแว่วมาแต่ไกล

พอโจวหยางพูดจบ เขาก็เริ่มเลือกหินก้อนต่อไปทันที! ทางด้านเจียงเสวี่ยหรูในเวลานี้ ในใจเธอดีใจจนแทบคลั่ง หยกมูลค่าห้าล้านห้าแสนหยวนนี้เป็นราคาของที่นี่ หากเป็นที่เมืองจินหลิง หยกชิ้นนี้ต้องมีมูลค่าอย่างน้อยหกล้านหยวนแน่นอน และถ้าคำนวณตามราคาซื้อขายเก้าสิบเปอร์เซ็นต์แบบเมื่อก่อน บริษัทของเธอจะต้องจ่ายอย่างน้อยห้าล้านสี่แสนหยวน แต่ตอนนี้เธอกลับได้มาในราคาเพียงสี่ล้านหยวนเท่านั้น แน่นอนว่านี่คือราคาภายในที่เจียงเสวี่ยหรูได้รับมา เวลาเธอรายงานราคาต่อบริษัท ย่อมไม่ใช่ตัวเลขนี้อย่างแน่นอน ห้าล้านห้าแสนหยวนหักส่วนลดให้บริษัทสิบเปอร์เซ็นต์ ก็จะเหลือสี่ล้านเก้าแสนห้าหมื่นหยวน โจวหยางต้องการเพียงสี่ล้านหยวน นั่นหมายความว่าแค่หยกชิ้นเดียวนี้ เจียงเสวี่ยหรูก็ทำกำไรจากส่วนต่างได้มากกว่าเก้าแสนหยวนแล้ว แต่โจวหยางก็บอกไว้แล้วว่า ในนั้นมีเงินสี่แสนหยวนที่เป็นค่าใช้จ่ายด้านอื่นๆ ไม่อย่างนั้นลำพังแค่ส่วนแบ่งสิบเปอร์เซ็นต์ของเธอจะได้เพียงห้าแสนห้าหมื่นหยวนเท่านั้น ทว่าต่อให้เป็นเงินห้าแสนห้าหมื่นหยวน มันก็ยังเป็นตัวเลขที่มหาศาลมากอยู่ดี อย่าลืมว่านี่เพิ่งจะเป็นหยกชิ้นแรกเท่านั้น! ดังนั้น เจียงเสวี่ยหรูจึงเริ่มรู้สึกสนใจในการร่วมมือครั้งนี้มากขึ้นเรื่อยๆ!

สิ่งที่โจวหยางไม่รู้ก็คือ ในจุดที่อยู่ไม่ไกลนัก มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาทางนี้อย่างไม่วางตา ทุกสิ่งที่โจวหยางทำเมื่อครู่อยู่ในสายตาของคนทั้งคู่ทั้งหมด คนสองคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คืออวี๋จินหลงและลุงสามอวี๋เฉิงไห่นั่นเอง ทั้งคู่สบตากันแต่ไม่ได้พูดอะไร เพราะหินเพียงก้อนเดียวยังพิสูจน์อะไรไม่ได้มากนัก ดังนั้นพวกเขาจึงตั้งใจจะเฝ้าดูต่อไปอีกสักพัก

หลังจากโจวหยางประเดิมด้วยความสำเร็จในก้อนแรก เขาก็เตรียมจะเลือกหินหยกดิบก้อนที่สอง เจ้าของร้านที่หน้าตาคล้ายซานเต๋อจื่อคนเดิม คราวนี้รีบส่งเสียงตะโกนเรียกลูกค้าดังลั่นทันที “ทุกท่านครับ เมื่อกี้พวกท่านก็ได้เห็นกับตาแล้วว่าในหินหยกดิบของผมมีหยกเกรดสูงซ่อนอยู่ แถมราคายังถูกแสนถูกอีกด้วย”

“ทุกท่านต้องรีบคว้าโอกาสนี้ไว้นะครับ!”

พอโดนหมอนี่ตะโกนป่าวประกาศแบบนั้น ฝูงชนก็เริ่มได้สติ มีคนอย่างน้อยกลุ่มหนึ่งเริ่มเลียนแบบโจวหยาง เข้าไปคุ้ยเขี่ยหาในกองหินที่ถูกคัดทิ้งพวกนั้น อันที่จริงเจ้าของร้านไม่ได้ใส่ใจหรอกว่าเหล่านักพนันจะเลือกได้หินดีๆ จนกำไรพุ่งพรวดหรือไม่ ลึกๆ ในใจพวกเขาอยากให้คนมาพนันหินทุกคนได้กำไรด้วยซ้ำ เพราะถ้าลูกค้าได้กำไร หรือคนส่วนใหญ่ได้กำไร ธุรกิจของเขาก็จะยิ่งรุ่งเรือง แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงอุดมคติที่ไม่อาจเป็นจริงได้ทั้งหมด ดังนั้นการที่โจวหยางมาหาของหลุดจำนำที่ร้านนี้ได้ เจ้าของร้านนอกจากจะไม่โกรธแล้ว ยังรู้สึกยินดีเสียด้วยซ้ำ เพราะนี่ถือเป็นการช่วยโฆษณาให้เขาไปในตัว ต่างคนต่างทำมาหากิน คุณไม่ควรไปอิจฉาริษยาใคร ถ้าคุณมัวแต่อิจฉาริษยา คุณจะไม่มีวันทำเงินมหาศาลได้เลย