บทที่ 141 สื่อเคอหลาง

โจวหยางไม่ได้สนใจคำพูดไร้สาระระหว่างคนทั้งสอง แต่เขากลับจดจ้องไปยังหยกเจไดต์ที่เถ้าแก่ฉีผู้นั้นผ่าออกมา หยกชิ้นนี้ถือได้ว่ากำไรพุ่งพรวดของจริง คุณภาพของมันด้อยกว่าชิ้นที่โจวหยางเพิ่งผ่าออกมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทว่าขนาดของหยกชิ้นนี้ใหญ่กว่ามาก ใหญ่กว่าชิ้นที่โจวหยางผ่าออกมาถึงหนึ่งเท่าตัวเลยทีเดียว ตรงนี้ต้องขออธิบายสักหน่อยว่าราคาของหยกเจไดต์นั้นมีที่มาอย่างไร อันดับแรก ราคาของหยกต้องดูที่สีเป็นหลัก เรื่องนี้ทุกคนย่อมรู้ดี เช่น หยกจักรพรรดิ ไอซ์เรด หรือหยกเหลือง เป็นต้น ในกรณีที่ขนาดเท่ากัน สีเหล่านี้จะมีราคาสูงที่สุด โดยเฉพาะหยกจักรพรรดิ ปัจจัยที่สองคือขนาด ยิ่งขนาดใหญ่เท่าไหร่ ก็ยิ่งนำไปทำสิ่งของได้หลากหลายมากขึ้น และจะเกิดเศษวัสดุเหลือน้อยลง นอกจากนี้ยังต้องดูรูปทรงด้วย หากรูปทรงของหยกดี ก็จะสามารถแปรรูปเป็นเครื่องประดับชิ้นใหญ่ได้มากขึ้น ซึ่งจะทำให้มูลค่าสูงขึ้นตามไปด้วย โดยพื้นฐานแล้วราคาของหยกจะตัดสินจากสองจุดนี้ คือสีสันต้องดีและขนาดต้องใหญ่ ถึงจะยิ่งมีราคาค่างวด

"โจวหยาง อย่าลืมหยกจักรพรรดินะ!" จังหวะนั้นเอง เจียงเสวี่ยหรูก็เอ่ยเตือนข้างหูโจวหยาง

โจวหยางถึงกับพูดไม่ออก หยกจักรพรรดินะไม่ใช่ผักกาดขาว จะไปหาเจอได้ง่ายๆ ขนาดนั้นที่ไหนกัน? อีกอย่าง วันนี้เพิ่งมาถึงเป็นวันแรก และเขาก็เพิ่งผ่าหินไปแค่ก้อนเดียว ถ้าเจอหยกจักรพรรดิได้ง่ายขนาดนั้น เกรงว่าหยกจักรพรรดิคงจะราคาถูกกว่าหยกเนื้อเทียนเสียอีก "วางใจเถอะ ถ้ามีล่ะก็ ไม่มีทางรอดพ้นสายตาผมไปได้หรอก!”

“นี่ก็สายมากแล้ว ผมจะเลือกหินหยกดิบอีกสักก้อน แล้วค่อยกลับไปทานมื้อค่ำกัน”

“เห็นว่าที่นี่ชีวิตยามค่ำคืนคึกคักมากไม่ใช่เหรอ ทานมื้อค่ำเสร็จแล้วคุณพาผมไปเดินเล่นหน่อยนะ!"