บทที่ 142 ฉีเต๋อเซิ่ง

โจวหยางยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ในเมื่ออีกฝ่ายยอมทุ่มเงินมหาศาลขนาดนี้ จะปล่อยให้เขาได้โชว์พาวสักหน่อยก็ถือว่ายุติธรรมดี อีกอย่าง ชื่อสื่อเคอหลางนี่เป็นชื่อจริงแน่เหรอ? พ่อแม่ช่างประหลาดแท้ที่ตั้งชื่อแบบนี้ให้ลูกชายตัวเองจริงๆ

จังหวะนั้นเอง โจวหยางก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของจีหลานเยียน เพราะกลัวความร้อน จีหลานเยียนจึงสวมหมวกปีกกว้างและใส่แว่นกันแดดไว้ หากเป็นคนไม่คุ้นเคยย่อมมองไม่ออกว่ารูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร ซึ่งเจียงเสวี่ยหรูเองก็แต่งกายในลักษณะเดียวกัน แต่เพราะโจวหยางมีตาทิพย์ ดังนั้นอาการทางสีหน้าและแววตาที่แสดงความตื่นตระหนกของเธอจึงไม่อาจหลุดรอดสายตาเขาไปได้

"หลานเยียน เป็นอะไรไปครับ?" โจวหยางกระซิบถามเบาๆ

"เดี๋ยวกลับไปค่อยคุยกันค่ะ"

พอได้ยินแบบนี้ โจวหยางก็พอจะเดาเรื่องราวได้บ้างแล้ว จีหลานเยียนมาจากเมืองหลวง ส่วนสื่อเคอหลางคนนี้ก็มาจากเมืองหลวง มีความเป็นไปได้สูงว่าทั้งคู่จะรู้จักกัน ต่อให้ไม่รู้จักกัน ก็น่าจะเคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามกันมาบ้าง ดังนั้นที่นี่จึงไม่ใช่ที่ที่ควรจะพูดคุยเรื่องนี้จริงๆ