บทที่ 143 ต้นสายปลายเหตุ

"น้องโจวหยาง วันนี้คุณไปล่วงเกินสื่อเคอหลางคนนั้นเข้า ดูจะไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่นะ!"

พวกเขานั่งทานอาหารไปพลางพูดคุยกันไปพลาง ความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสามก็ค่อยๆ สนิทสนมกันมากขึ้น

"ประธานฉีครับ ความจริงเรื่องบางเรื่องมันก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ บางครั้งถ้าคุณเอาแต่อดทนยอมจำนน คนอื่นก็จะยิ่งคิดว่าคุณรังแกได้ง่ายๆ" "แต่ที่คุณพูดมาก็ถูกครับ วันนี้ผมทำอะไรวู่วามไปหน่อยจริงๆ"

โจวหยางอธิบายมุมมองและจุดยืนของตัวเองก่อน ท้ายที่สุดก็ยังยอมรับความผิดพลาดของตัวเอง ซึ่งจุดนี้ถือว่าเป็นสิ่งที่หาได้ยากมาก อย่างน้อยเขาก็บอกจุดประสงค์ของการกระทำตัวเองก่อน แล้วค่อยบอกว่าสิ่งที่ทำไปนั้นไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ อย่างน้อยก็ทำให้คนฟังรู้สึกว่าเขาไม่ใช่พวกหัวรั้นจนเกินไป ฉีเต๋อเซิ่งย่อมไม่อธิบายอะไรเพิ่มเติมในหัวข้อนี้ ยังไงซะความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็ยังไม่ได้สนิทสนมกันถึงขั้นนั้น การใช้คำพูดในเชิงสั่งสอนจึงเป็นเรื่องไม่เหมาะสม อีกอย่าง คืนนี้ที่เขาเป็นเจ้ามือเลี้ยงมื้อค่ำ จุดประสงค์หลักก็ไม่ใช่เรื่องนี้

"ประธานเจียงครับ ผมขอปรึกษาเรื่องหนึ่งกับคุณหน่อยได้ไหม?"