บทที่ 144 จางจวินและจางถิง

โจวหยางกำลังจะเปิดประตูห้อง แต่เขาก็ใช้ตาทิพย์มองดูก่อน เมื่อแน่ใจว่าเป็นเจียงเสวี่ยหรู เขาถึงได้เปิดประตู ยังไงซะตอนนี้ก็อยู่ต่างถิ่น แถมยังไปล่วงเกินคนอื่นเข้า การระแวดระวังตัวอยู่เสมอย่อมดีกว่า

"โจวหยาง หลานเยียน พวกเราตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอคะว่าทานข้าวเสร็จจะออกไปเดินตลาดกลางคืนกัน?" "เดี๋ยวฉันจะพาพวกคุณไปเที่ยวที่สนุกๆ เอง ไปกันเถอะ!"

จีหลานเยียนตอบตกลงไปอย่างนั้นแหละ แต่อันที่จริงในใจเธอรู้สึกไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย ยังไงซะเมื่อกี้เธอก็กำลังได้อารมณ์อยู่แล้วเชียว สุดท้ายก็ถูกผู้หญิงคนนี้มาขัดจังหวะเอาเสียได้ อันที่จริงตลาดกลางคืนมีอยู่ทุกเมืองนั่นแหละ ไม่ว่าจะเป็นเมืองใหญ่อันเจริญรุ่งเรือง หรือจะเป็นเมืองเล็กๆ ในพื้นที่ห่างไกล ย่อมต้องมีสถานที่บางแห่งที่เปิดให้บริการชีวิตยามค่ำคืน แต่ตลาดกลางคืนของที่นี่มีความแตกต่างจากตลาดกลางคืนของเมืองจินหลิงอยู่บ้าง อย่างเมืองใหญ่โดยทั่วไปจะมีการจัดการที่ค่อนข้างเข้มงวด แต่ที่นี่การจัดการค่อนข้างหละหลวม บนถนนสายหนึ่ง ทั้งสองฝั่งเต็มไปด้วยแผงลอย มีทั้งร้านของกินเล่น และร้านขายของใช้กระจุกกระจิก พูดกันตามตรง คนพวกนี้ก็ใช้ชีวิตกันไม่ง่ายหรอก พวกเขาทั้งหมดล้วนทำไปเพื่อหาเลี้ยงชีพทั้งสิ้น การมาเดินตลาดก็ย่อมขาดของกินเล่นไปไม่ได้ โจวหยางจึงซื้อมาบ้าง ทั้งสามคนเดินเที่ยวไปพลางกินของว่างไปพลาง ถนนสายนี้ยังถือว่าค่อนข้างถูกกฎหมาย อันที่จริงถ้าเดินลึกเข้าไปในที่เปลี่ยวๆ หน่อย ที่นั่นจะมีการค้าขายสีเทาอยู่บ้าง ร้านตัดผมที่นี่ไม่ได้มีไว้ตัดผมให้คนหรอกนะ ปกติกลางวันจะไม่เปิดให้บริการ จะเปิดก็แค่ตอนกลางคืนเท่านั้น ไฟหน้าร้านตัดผมก็ไม่ใช่สีปกติ แต่เป็นสีส้มแดง การสระผมที่นี่ก็ไม่ใช่การสระผมแบบที่คุณเข้าใจ การนวดก็ไม่ใช่การนวดแผนโบราณ สถานการณ์แบบนี้ ถ้าเป็นที่เมืองจินหลิง เปิดร้านได้ไม่ถึงสองวันก็คงถูกตำรวจจับและปิดร้านไปแล้ว แต่ที่นี่แทบจะไม่มีใครสนใจ นอกเสียจากว่าจะเป็นช่วงกวาดล้างอาชญากรรม แต่ถึงจะเป็นช่วงกวาดล้าง คนพวกนี้อย่างมากก็แค่หลบซ่อนตัวไปสักพัก พอเรื่องซาลง พวกเขาก็จะกลับมาทำเรื่องพวกนี้อีก คุณอาจจะเข้าใจได้ว่า คนที่ทำธุรกิจแบบนี้ล้วนมีเส้นสายหนุนหลัง พอมีคนจากเบื้องบนลงมาตรวจ พวกเขาจะรู้ข่าวเป็นคนแรกๆ จากนั้นก็จะเตรียมรับมือได้อย่างแม่นยำ อันที่จริงโจวหยางไม่ได้รังเกียจธุรกิจแบบนี้หรอกนะ การหาเงินด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง มันไม่มีอะไรน่าอายเลย เขาโจวหยางไม่ต้องการ ก็ไม่ได้หมายความว่าผู้ชายคนอื่นจะไม่ต้องการ ยังไงซะมีอุปสงค์ก็ต้องมีอุปทาน หนึ่งไม่ได้ขโมย สองไม่ได้ปล้น มันเป็นเรื่องปกติมาก

"ที่รักคะ ดูสิ คาสิโน พวกเราเข้าไปเดินดูข้างในกันไหมคะ?"

จีหลานเยียนรู้ดีว่าโจวหยางเล่นการพนันเป็น พอมาเห็นสถานที่ที่ดูเหมือนคาสิโนแบบนี้ เธอจึงเริ่มยุยง