บทที่ 146 รูปแบบการเดิมพันสุดพิเศษ

"ไอ้หนู ในที่สุดก็จับตัวแกได้เสียที ที่แท้ก็มามุดหัวซ่อนอยู่ที่นี่เองงั้นเหรอ?"

ในขณะที่โจวหยางกำลังเลือกหินหยกดิบได้แล้วก้อนหนึ่งและเตรียมจะจ่ายเงิน เสียงที่น่ารำคาญของเมื่อวานก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง แถมหมอนี่ยังให้ความรู้สึกว่าเป็นพวกพูดจาไม่เป็นเอาเสียเลย อย่างแรกก็คือสรรพนามที่เรียกคนอื่นว่าไอ้หนู อายุของสื่อเคอหลางก็น่าจะพอๆ กับโจวหยางไม่ใช่หรือไง อย่างที่สองคือคำว่าในที่สุดก็จับตัวได้เสียทีงั้นหรือ? โดยปกติแล้วคำนี้มักจะใช้ก็ต่อเมื่อมีคนทำผิดแล้วคุณไปจับตัวเขาได้ ซึ่งมันก็ไปสอดคล้องกับประโยคสุดท้ายพอดี ที่บอกว่าที่แท้ก็มามุดหัวซ่อนอยู่ที่นี่ พอเอาประโยคพวกนี้มารวมกัน มันจึงให้ความรู้สึกเหมือนกับว่า โจวหยางไปทำความผิดอะไรมาแล้วหนีมาซ่อนตัวอยู่ที่นี่จนถูกเขาจับได้เสียอย่างนั้น คนที่เข้าใจเรื่องราว หรือคนที่รู้เหตุการณ์เมื่อวาน ย่อมรู้ดีว่าคำพูดพวกนี้หมายความว่าอย่างไร แต่คนที่ไม่รู้เรื่องราวเมื่อวาน เวลานี้ต่างก็เริ่มซุบซิบนินทาและชี้ไม้ชี้มือกันไปมา ราวกับว่าโจวหยางเป็นคนเลวร้ายจริงๆ

"ปากหมาจริงๆ! ไม่รู้เลยว่าพ่อแม่สั่งสอนมายังไงถึงได้ผลิตตัวพรรค์นี้ออกมาได้!"

โจวหยางพูดขึ้นมาลอยๆ ราวกับไม่ได้ใส่ใจอะไรไปพลาง กอดก้อนหินไว้ในอ้อมแขนไปพลาง

"แกด่าใคร?"