บทที่ 147 เดิมพันหนึ่งร้อยล้าน

เมื่อทั้งสองฝ่ายตกลงกันได้แล้ว ก็ลงมือเขียนหนังสือสัญญาเดิมพัน! พูดตามตรง สัญญาเดิมพันแบบนี้ไม่มีผลผูกพันทางกฎหมาย แต่ในแวดวงนี้ ปกติแล้วจะไม่มีใครกล้าเบี้ยวหนี้ สมมติว่าถ้าสื่อเคอหลางคนนี้เกิดเบี้ยวขึ้นมา โจวหยางก็คงทำอะไรไม่ได้ ทว่า ชื่อเสียงของตระกูลสื่อก็จะย่อยยับลงตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ไม่ว่าคนที่ลงเดิมพันด้วยจะเป็นใคร จะเป็นลูกชาย หรือเป็นหลานชายก็ตาม ตราบใดที่เป็นการเดิมพันภายใต้สถานการณ์ปกติ หากคุณไม่ยอมรับเงื่อนไขการเดิมพัน ต่อไปชื่อเสียงของคุณก็จะเหม็นยิ่งกว่าขี้หมูเสียอีก โดยเฉพาะสำหรับนักธุรกิจ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือการเสียชื่อเสียง ถ้าชื่อเสียงพังพินาศ แล้วใครจะอยากร่วมทำธุรกิจกับคุณล่ะ? ดังนั้น สัญญาเดิมพันแบบนี้ จึงถือเป็นข้อผูกมัดทางศีลธรรมเท่านั้น ตราบใดที่อีกฝ่ายยังคงต้องทำมาหากินในแวดวงนี้ ย่อมไม่กล้าละเมิดสัญญา โบราณว่าไว้ เรื่องดีไม่ออกจากบ้าน เรื่องอื้อฉาวกระฉ่อนไปพันลี้ หากมีใครเบี้ยวหนี้ เรื่องนี้สามารถแพร่สะพัดไปทั่วได้ภายในวันเดียว ตระกูลสื่อมีมิตรสหายก็จริง แต่ก็มีศัตรูอยู่ไม่น้อยเช่นกัน พวกคู่แข่งทางการค้าย่อมต้องเอาเรื่องนี้ไปป่าวประกาศให้รู้กันทั่วอย่างแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ ดังนั้น โอกาสที่จะมีการเบี้ยวหนี้จึงมีน้อยมาก

แน่นอนว่าเรื่องนี้มีเงื่อนไขอยู่ข้อหนึ่ง นั่นคือจำนวนเงินเดิมพันต้องไม่สูงจนเกินไป ยกตัวอย่างเช่น ตอนนี้โจวหยางมีเงินติดตัวอยู่แค่สามร้อยห้าสิบล้านหยวน ถ้าการเดิมพันครั้งนี้เขาเดิมพันด้วยเงินสามร้อยห้าสิบล้านแล้วแพ้หมดตัว โจวหยางก็คงไม่ลังเลที่จะเบี้ยวหนี้เหมือนกัน อย่างมากก็แค่ไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก ถ้ามีใครมาหาเรื่องเขาก็แค่แจ้งตำรวจ เพราะการพนันแบบนี้มันผิดกฎหมายอยู่แล้ว แน่นอนว่านี่เป็นเพียงการเปรียบเทียบ อย่างแรกเลยคือโจวหยางไม่มีทางแพ้ ถ้ามีตาทิพย์แล้วยังเอาชนะไม่ได้ สูักควักลูกตาทิ้งไปเสียยังจะดีกว่า อย่างที่สองคือ โจวหยางก็คงไม่กล้าเดิมพันด้วยเงินจำนวนมหาศาลขนาดนั้น ไม่ใช่แค่เรื่องที่เขาจะยอมทำตามสัญญาหรือไม่หากเป็นฝ่ายแพ้ แต่เขาเองก็กลัวว่าถ้าอีกฝ่ายแพ้แล้วจะไม่ยอมรักษาคำพูดเช่นกัน ดังนั้น สิ่งนี้จึงสอดคล้องกับคำพูดก่อนหน้านี้ ที่ว่าต้องทำให้ด้วงขี้ควายตัวนี้เจ็บปวดกระดองใจเมื่อต้องเสียเงิน แต่ก็ไม่ถึงกับต้องเบี้ยวหนี้ นี่คือเหตุผลที่โจวหยางเสนอเงินเดิมพันที่หนึ่งร้อยล้านหยวน หากมากกว่านี้อีกฝ่ายอาจจะไม่กล้ารับคำท้า และต่อให้รับคำท้า ถ้าเกิดถึงเวลาอีกฝ่ายไม่ยอมรับ เบี้ยวหนี้ขึ้นมา เขาก็คงทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

"เอาล่ะ เซ็นสัญญาเดิมพันเรียบร้อยแล้ว ถ้างั้นพวกเรามาเริ่มกันเลย!"

โจวหยางแอบส่งหินหยกดิบบนรถเข็นคันเล็กไปให้เจียงเสวี่ยหรูอย่างแนบเนียน สาเหตุที่เขาส่งหินให้ผู้หญิงคนนี้ แทนที่จะส่งให้จีหลานเยียน หลักๆ เป็นเพราะจีหลานเยียนไม่เหมาะที่จะออกหน้าในเวลานี้ ถ้าเกิดอีกฝ่ายจำเธอได้ขึ้นมา เรื่องคงจะยุ่งยากแน่ เจียงเสวี่ยหรูรับรถเข็นมา แล้วก็ถือโอกาสไปจ่ายเงินให้เรียบร้อย

คราวนี้โจวหยางเปิดใช้งานตาทิพย์ทันที เขากวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว เพื่อคัดเลือกหิน ยังไงซะวิธีการเดิมพันในครั้งนี้ก็ต่างจากครั้งก่อนๆ เขาไม่จำเป็นต้องสนใจราคาของหินหยกดิบอีกต่อไป และไม่ต้องสนใจด้วยว่าเมื่อผ่าหินก้อนนี้ออกมาแล้ว จะได้หยกปริมาณเท่าไหร่ เป้าหมายของเขามีเพียงหนึ่งเดียว นั่นก็คือการหาหยกคุณภาพระดับสุดยอดเท่านั้น