บทที่ 148 เจ็ดดาราเรียงร้อย

"ไอ้โง่เอ๊ย!"

โจวหยางด่าสวนกลับไปตรงๆ แล้วผลักหมอนั่นออกไปให้พ้นทาง เขาเคยเห็นคนโง่มาก็เยอะ แต่ไม่เคยเจอใครโง่บัดซบขนาดนี้มาก่อน นี่มันแกว่งเท้าหาเสี้ยนเดินมาให้ด่าชัดๆ ไม่ใช่หรือไง? สื่อเคอหลางโกรธจนหน้าดำหน้าแดง เดิมทีเขาคิดว่าโจวหยางกำลังจะเบี้ยวหนี้ กำลังจะอาละวาด แต่กลับเห็นโจวหยางอุ้มหินก้อนหนึ่งที่หน้าตาคล้ายกับฟักเขียวยักษ์ไปวางไว้บนเครื่องผ่าหิน จนถึงตอนนี้ สื่อเคอหลางเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายยังไม่ได้ผ่าหินเลย ในเมื่อยังไม่ได้ผ่าหิน ย่อมยังไม่มีผลแพ้ชนะ ถ้าเป็นแบบนั้น การที่ตัวเองโดนด่าว่าไอ้โง่มันก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรผิดปกตินี่หว่า

"ฮึ วันนี้ฉันจะคอยดู ว่าแกจะปากแข็งไปได้สักกี่น้ำ!"

สื่อเคอหลางพูดจบก็ไปยืนกอดอกรอดูเรื่องสนุกอยู่ด้านข้าง โจวหยางไม่ได้สนใจหมอนี่เลยแม้แต่น้อย เขาเอาหินที่หน้าตาเหมือนฟักเขียวก้อนนั้นวางลงบนเครื่องผ่าหิน จากนั้นก็กะระยะประมาณหนึ่งในเจ็ดส่วนแล้วตัดฉับให้ขาดออกจากกัน ลำดับต่อไปก็นำส่วนที่ตัดออกมาไปเจียระไนอย่างละเอียด

"เขียวแล้ว ก้อนนี้ก็มีสีเขียวเหมือนกัน!" "สีสันระดับนี้ สูสีกับก้อนเมื่อกี้เลยนะเนี่ย เสียก็แค่ขนาดมันเล็กไปหน่อย"