บทที่ 149 ความสามารถมันไม่อนุญาต

เมื่อมองดูสื่อเคอหลางเดินจากไปอย่างทุลักทุเล รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวหยางก็ค่อยๆ หุบลง คนคนนี้ถือว่าได้ล่วงเกินกันไปแล้ว และคนคนนี้ก็ไม่มีทางยอมจบเรื่องแค่นี้แน่ ปกติแล้วพวกที่กร่างและโอหังมักจะเป็นพวกใจแคบเจ้าคิดเจ้าแค้น นี่แทบจะเป็นสันดานที่เหมือนกันหมด แต่ล่วงเกินก็คือล่วงเกิน ก็เหมือนกับเมื่อก่อนนั่นแหละ คนบางคนต่อให้คุณยอมลดตัวไปประจบประมานก็ไร้ประโยชน์ ไหนๆ ก็ล่วงเกินไปแล้ว เขาจึงไม่สนใจที่จะล่วงเกินให้หนักขึ้นอีกสักหน่อย หยกเจไดต์ชิ้นเล็กๆ ทั้งเจ็ดชิ้นนี้ จะบอกว่าไร้ค่าเลยก็คงไม่ใช่ เอาไปทำพวกจี้หยก แหวน หรือแหวนนิ้วหัวแม่มืออะไรพวกนี้ก็ยังถือว่าใช้ได้ นอกจากหยกเนื้อเทียนชิ้นนั้นแล้ว อีกหกชิ้นที่เหลือโดยพื้นฐานแล้วก็ยังมีประโยชน์อยู่ โดยเฉพาะหยกภูตน้ำเงินชิ้นนั้น โจวหยางถูกใจตั้งแต่แรกเห็น สาเหตุหลักคือมันสวยงามมากจริงๆ

"เสวี่ยหรู ช่วยผมเรื่องหนึ่งได้ไหมครับ?"

เวลานี้เจียงเสวี่ยหรูกำลังอยู่ในอาการตกตะลึง เธอเคยคิดว่าโจวหยางอาจจะชนะ แต่เธอไม่มีทางคิดเลยว่าโจวหยางจะเอาชนะคู่แข่งอย่างราบคาบด้วยวิธีนี้ ถ้าบอกว่าก่อนหน้านี้เจียงเสวี่ยหรูมองว่าโจวหยางเป็นปรมาจารย์พนันหิน เวลานี้ในใจของเธอ โจวหยางก็คือสุดยอดปรมาจารย์พนันหินที่เก่งกาจที่สุดในโลก การประลองก่อนหน้านี้ ถ้าโจวหยางแค่ผ่าหยกเจไดต์ที่มีสีสวยกว่าของสื่อเคอหลางออกมาได้ เจียงเสวี่ยหรูก็คงไม่ตกตะลึงขนาดนี้ แต่คนที่สามารถผ่าหยกเจ็ดดาราเรียงร้อยออกมาได้นั้น เป็นตัวตนที่ไม่อาจจินตนาการถึงได้อย่างแน่นอน เพราะการเดิมพันนี้ไม่ได้ดูที่มูลค่า แต่ดูที่คุณภาพล้วนๆ ดังนั้น โจวหยางต้องเรียกซ้ำถึงสองครั้ง ผู้หญิงคนนี้ถึงได้สติกลับมาจากความตกตะลึง

"มีเรื่องอะไร คุณว่ามาเลย!"

โจวหยางหยิบหยกภูตน้ำเงินออกมา แล้วกล่าวว่า: "หยกชิ้นนี้ผมค่อนข้างชอบ คุณช่วยนำไปเจียระไนให้ผมหน่อยได้ไหม ทำเป็นจี้หยกให้ชิ้นหนึ่ง แล้วก็ทำแหวนนิ้วหัวแม่มือให้อีกวงหนึ่ง" "ส่วนเศษหยกที่เหลือผมไม่เอาแล้ว ถือซะว่าเป็นค่าช่าง ไม่ทราบว่าได้ไหมครับ?"