บทที่ 152 ถูกสะกดรอยตาม

อีกด้านหนึ่ง ที่ห้องทำงานของบริษัทขนส่งเฉิงไห่ อวี๋เฉิงไห่กำลังฟังรายงานจากลูกน้อง ซึ่งก็คือกลุ่มคนที่ไปสะกดรอยตามโจวหยางนั่นเอง

"เถ้าแก่ครับ โจวหยางพาแฟนสาวกับประธานเจียงที่คุณพูดถึงเดินทางมาด้วยกันสามคนครับ แต่เมื่อช่วงบ่ายวานนี้พวกเขาได้ไปรู้จักกับฉีเต๋อเซิ่งเข้าครับ" "นอกจากนี้ วันนี้ในกลุ่มของพวกเขาจู่ๆ ก็มีชายหญิงคู่หนึ่งเพิ่มเข้ามา ชายหญิงคู่นี้ราวกับโผล่มาจากอากาศธาตุเลยครับ" "จนถึงตอนนี้ พวกเรายังไม่รู้ภูมิหลังของชายหญิงคู่นี้เลยครับ เพราะงั้น..."

อวี๋เฉิงไห่รับฟังอย่างเงียบๆ เรื่องนี้เขารู้ดี ตอนนี้มีเรื่องยุ่งยากอยู่สองประการ ประการแรก ฉีเต๋อเซิ่งคนนี้ไม่ควรไปล่วงเกิน หรือจะพูดให้ถูกคือทางที่ดีอย่าไปตอแยด้วยจะดีกว่า ยังไงซะนี่ก็เป็นคนที่มีเบื้องลึกเบื้องหลัง หากไปตอแยแล้วเกิดผิดพลาดขึ้นมา จะนำความเดือดร้อนใหญ่หลวงมาสู่ตัวเองได้ แต่ฉีเต๋อเซิ่งกับโจวหยางกลับตัวติดกันแจ นี่จึงเป็นสาเหตุของความยุ่งยาก ประการที่สอง เจียงเสวี่ยหรูแตะต้องไม่ได้ การแตะต้องผู้หญิงคนนี้ก็จะทำให้เกิดปัญหาเช่นกัน แต่จุดสำคัญที่สุดคือตำแหน่งหน้าที่ของผู้หญิงคนนี้ เพราะตอนนี้ผู้หญิงคนนี้เป็นคนบริหารบริษัทเครื่องประดับของอวี๋เฉิงฝูที่เมืองจินหลิง ถ้าหากอวี๋จินหลงเก่งกาจกว่านี้สักหน่อย ก็คงไม่ถึงคราวของผู้หญิงคนนี้แล้ว แต่ปัญหาคืออวี๋จินหลงไม่ได้เรื่อง พูดง่ายๆ ก็คือตอนนี้ยังไม่มีใครสามารถมาแทนที่ตำแหน่งของผู้หญิงคนนี้ได้ ดังนั้นหากผู้หญิงคนนี้เกิดเรื่องขึ้น บริษัทเครื่องประดับทางฝั่งเมืองจินหลิง จะต้องเกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ในช่วงเวลาสั้นๆ แน่นอน นี่เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์โดยตรง และการที่เจียงเสวี่ยหรูมาที่นี่ในครั้งนี้ จุดประสงค์ก็เพื่อเตรียมงานแสดงอัญมณีในเดือนหน้า ดังนั้นไม่ว่าจะในเรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัว อวี๋เฉิงไห่ก็ไม่สามารถแตะต้องผู้หญิงคนนี้ได้ นั่นก็หมายความว่า ตอนที่ฉีเต๋อเซิ่งและเจียงเสวี่ยหรูอยู่กับโจวหยาง พวกเขาจะไม่สามารถลงมือได้เลย ดังนั้นนี่จึงเป็นเรื่องที่ทำให้อวี๋เฉิงไห่ปวดหัวพอสมควร การใช้วิธีปกติอย่างการส่งคนไปสักไม่กี่คนหรือสิบกว่าคนเพื่อจัดการปัญหานั้นเป็นไปไม่ได้เลย เพราะทำแบบนั้นมันจะเอิกเกริกเกินไป ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดคือการส่งนักฆ่าฝีมือดีไปสักหนึ่งถึงสองคน แล้วอาศัยจังหวะทีเผลอจัดการฆ่าทิ้งซะ และทางที่ดีที่สุดคือห้ามใช้อาวุธร้อน หรือก็คือปืนนั่นเอง ถ้าเป็นแบบนี้ นักฆ่าสองคนนี้ก็ต้องมีฝีมือที่ร้ายกาจมากถึงจะทำได้ นี่คือแผนการที่สมเหตุสมผลที่สุดเท่าที่เขาคิดออกในตอนนี้ ลำดับต่อไปก็คือปัญหาของสองพี่น้องคู่นั้น แน่นอนว่าอวี๋เฉิงไห่ยังไม่รู้ว่าชายหญิงคู่นั้นเป็นพี่น้องกัน จากข่าวที่ลูกน้องสืบมาได้ รู้แค่ว่าเป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ที่ติดตามโจวหยางอยู่ ส่วนชายหญิงคู่นี้มีความสัมพันธ์อะไรกับโจวหยางกันแน่ ยังคงต้องสืบให้ชัดเจน แต่เรื่องนี้ก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร เพราะระยะเวลาที่เจียงเสวี่ยหรูขออนุมัติเดินทางมาในครั้งนี้คือครึ่งเดือน นั่นก็หมายความว่า พวกโจวหยางต้องอยู่ที่นี่อย่างน้อยสิบวันขึ้นไป วันนี้เพิ่งจะแค่วันที่สอง ดังนั้นเวลายังมีเหลือเฟือ ในเมื่อเวลามีเหลือเฟือ ย่อมต้องทำอย่างรัดกุม โบราณว่าไว้ช้าๆ ได้พร้าเล่มงาม และยังมีอีกคำกล่าวที่ว่ารู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง หากคิดแต่จะแก้ปัญหาให้จบไวๆ ถึงตอนนั้นอาจจะนำมาซึ่งความวุ่นวายไม่รู้จบ เขาอวี๋เฉิงไห่ไม่ใช่ไอ้โง่อย่างอวี๋จินหลงหรอกนะ ดังนั้น อวี๋เฉิงไห่จึงตัดสินใจว่าจะสืบเรื่องนี้ให้กระจ่างก่อนค่อยว่ากัน โดยเฉพาะชายหญิงคู่นั้นต้องสืบให้รู้แน่ชัด ส่วนเรื่องสุดท้าย ซึ่งก็คือแผนบีของเขา อวี๋เฉิงไห่นึกถึงจีหลานเยียนขึ้นมา หากไม่จำเป็นจริงๆ อวี๋เฉิงไห่ไม่อยากจะลงมือกับผู้หญิงคนนี้ พูดกันตามตรงก็คือเขาไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว ยังไงซะตอนนี้ธุรกิจของเขาก็มั่นคงดี น้องหกทางฝั่งเมืองจินหลิงก็คงไม่เห็นด้วยที่จะทำแบบนี้ ไม่อย่างนั้นมันจะเป็นการสร้างเรื่องวุ่นวายขึ้นมาเปล่าๆ หากปัญหาถูกเปิดเผยออกมาในที่แจ้ง ถึงตอนนั้นก็จะยิ่งพัวพันกับเรื่องอื่นมากขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นในหลายๆ ครั้ง ขอแค่ไม่ถึงตาย ล้วนถือเป็นเรื่องเล็กน้อย นี่จึงเป็นสาเหตุว่าทำไมอวี๋เฉิงไห่ถึงจัดให้จีหลานเยียนอยู่ในแผนบี นั่นก็หมายความว่า ต่อเมื่อลอบสังหารโจวหยางล้มเหลว หรือหาจังหวะลอบสังหารไม่ได้ เขาถึงจะพิจารณาจัดการกับผู้หญิงคนนี้ ทว่า นี่เป็นเพียงแผนการและความคิดของอวี๋เฉิงไห่เท่านั้น แต่บนโลกใบนี้มักจะมีคนโง่บางคน ที่มักจะทำเรื่องที่คาดไม่ถึงออกมาเสมอ อย่างเช่นอวี๋จินหลง!

อีกด้านหนึ่ง จีหลานเยียนบิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสาย การนอนหลับครั้งนี้ช่างสบายเหลือเกิน อันที่จริงจีหลานเยียนไม่ได้รู้สึกไม่สบายเพราะอุณหภูมิหรือสภาพแวดล้อมอย่างที่โจวหยางบอกหรอก สาเหตุที่แท้จริงคือ สองวันนี้คุณภาพการนอนของเธอไม่ค่อยดีนัก หรืออาจเป็นเพราะหลังจากทำกิจกรรมที่น่าตื่นเต้นบางอย่าง สภาพร่างกายที่อ่อนล้าก็เลยประท้วงขึ้นมากะทันหัน โชคดีที่ความสาวยังเป็นต่อ จีหลานเยียนพักผ่อนไปงีบหนึ่ง พลังงานก็กลับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้ง พอได้พักฟื้น เธอก็อยากจะออกไปเที่ยวเล่น ยังไงซะการอุดอู้อยู่แต่ในห้องมันก็น่าเบื่อเกินไป