บทที่ 154 ร่วมมือเพื่อประโยชน์ของทั้งสองฝ่าย

โจวหยางขมวดคิ้ว ผู้หญิงนี่มันตัวสร้างปัญหาจริงๆ แต่โจวหยางก็ยังไม่ค่อยวางใจ จีหลานเยียนจะเกิดเรื่องไม่ได้เด็ดขาด เขาจึงรีบส่งข้อความหาจางจวินอีกครั้ง หลังจากเก็บโทรศัพท์มือถือลงไป โจวหยางก็รู้ตัวว่าเขาควรจะยกระดับความแข็งแกร่งของตัวเองเสียที ช่วงที่ผ่านมาเขาเอาแต่หาเงิน หาเงินแทบจะไม่ได้ยกระดับความแข็งแกร่งเลย ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากทำ แต่การยกระดับความแข็งแกร่งมันต้องจ่ายค่าตอบแทนที่สูงเกินไป ยกตัวอย่างเช่นหยกเจไดต์ หยกเจไดต์น้ำหนักครึ่งกิโลกรัม สามารถยกระดับความแข็งแกร่งให้เขาได้เพียงนิดเดียวเท่านั้น แต่ต้องรู้ก่อนว่าหยกเจไดต์ครึ่งกิโลกรัมมันมีมูลค่าเท่าไหร่? โจวหยางในตอนนี้ยังไม่มีทุนทรัพย์ให้ถลุงเล่นขนาดนั้น เขาจึงผัดผ่อนมาโดยตลอด นอกจากนี้ยังมีอีกวิธีหนึ่ง นั่นก็คือแอบไปดูดซับพลังงานจากหินหยกดิบในร้านอื่น แต่โดยปกติแล้วโจวหยางไม่อยากจะทำเรื่องแบบนี้ เพราะมันไร้ศีลธรรมเกินไป อันที่จริงเรื่องแบบนี้ตั้งแต่ต้นจนจบเขาเพิ่งจะเคยทำแค่ครั้งเดียว นั่นก็คือตอนที่เผชิญหน้ากับสื่อเคอหลางเมื่อช่วงบ่ายวานนี้ พลังงานในหยกสีเขียวเข้มของสื่อเคอหลางก้อนนั้น ถูกโจวหยางดูดซับไปจนหมด ดังนั้นหลังจากดูดซับเสร็จ ผลลัพธ์ก็ปรากฏออกมาให้เห็นอย่างเป็นธรรมชาติ หยกเจไดต์ทั้งก้อนเกิดรอยแตกร้าวรูปกระดองเต่า จากนั้นก็แตกละเอียดกลายเป็นผง แต่ตอนนี้เขาสนใจเรื่องนั้นไม่ได้แล้ว เพราะเขาจำเป็นต้องทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีพลังที่แข็งแกร่งพอจะปกป้องจีหลานเยียนได้อย่างแท้จริง

"เสวี่ยหรู คุณช่วยผมเรื่องหนึ่งได้ไหมครับ!" "ช่วยผมไปดูที่ร้านอื่นหน่อย ถ้ามีใครผ่าได้หยกดำหรือหยกเนื้อเทียนอะไรพวกนี้ ช่วยผมซื้อเอาไว้หน่อยสิครับ" "ยิ่งก้อนใหญ่ ยิ่งราคาถูก ยิ่งดีเลยครับ"

เจียงเสวี่ยหรูรู้สึกว่าโจวหยางวันนี้ดูแปลกๆ ไป ดูพูดจาวกไปวนมา แถมยังมีท่าทีเพ้อเจ้ออยู่นิดๆ เวลาพูดก็ดูตื่นตูม โดยเฉพาะคำพูดเมื่อครู่นี้ ถึงกับให้เธอไปกว้านซื้อหยกเจไดต์เนี่ยนะ? คนที่มีความรู้รอบตัวสักนิดย่อมรู้ดีว่า หยกเจไดต์สีดำและหยกเนื้อเทียนนั้นเป็นหยกที่ไร้ราคาที่สุดในบรรดาหยกทั้งหมด พูดง่ายๆ ก็คือ หยกทั้งสองชนิดนี้มีราคาถูกกว่าหินหยกดิบเสียอีก ยกตัวอย่างเช่น หินหยกดิบราคาหนึ่งแสนหยวน ถ้าผ่าออกมาแล้วเจอหยกสองชนิดที่ว่านี้ โดยพื้นฐานแล้วก็ขาดทุนย่อยยับ อันที่จริงหยกเจไดต์ก็เหมือนกับดอกไม้นั่นแหละ ยิ่งสีสันสดใสก็ยิ่งดึงดูดใจคน โดยเฉพาะสีเขียว

"โจวหยาง คุณจะเอาของสองอย่างนี้ไปทำไมคะ?" "ถ้าคุณอยากได้ รอให้กลับไปถึงเมืองจินหลิงก่อน ฉันจะเอาจากบริษัทมาให้คุณสักสองสามก้อน ในราคาพนักงานถูกกว่ากันตั้งเยอะค่ะ"

โจวหยางถึงกับพูดไม่ออก ให้ตายเถอะ ถ้าอยู่เมืองจินหลิงเขาจะมาพูดแบบนี้ทำไมเล่า?