บทที่ 155 อันตรายคืบคลานเข้ามา

เมื่อโจวหยางพูดแบบนี้ ฉีเต๋อเซิ่งก็เลยไม่ได้พูดอะไรต่อ ยังไงซะวันข้างหน้ายังอีกยาวไกล วันนี้เพิ่งจะเป็นวันที่สองที่พวกเขาเดินทางมาถึงเท่านั้น เวลาล่วงเลยมาจนถึงห้าโมงเย็นอย่างรวดเร็ว เนื่องจากที่นี่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ ไม่ได้อยู่ในละติจูดเดียวกับพื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศจีน ดังนั้นจึงมีความแตกต่างเรื่องเวลาอยู่บ้าง ใช้คำว่าความแตกต่างเรื่องเวลาอาจจะไม่ค่อยถูกต้องนัก เพราะประเทศจีนใช้เส้นแบ่งเวลาเดียวกันหมด ไม่เหมือนต่างประเทศ อย่างเช่นประเทศรัสเซีย ที่โดยพื้นฐานแล้วมีเส้นแบ่งเวลาถึงสามเขต คุณลองดูข่าวในโทรทัศน์ก็จะรู้ ทางฝั่งประเทศจีนผู้ประกาศข่าวจะพูดว่า 'สวัสดีตอนเช้าครับท่านผู้ชมทุกท่าน!' แต่ถ้าเป็นที่รัสเซียจะทำแบบนั้นไม่ได้ พวกเขาต้องพูดทักทายครอบคลุมเวลาของทั้งสามเขตเวลา พูดง่ายๆ ก็คือเวลาทักทายผู้ชม พวกเขาจะต้องพูดว่า: "สวัสดีตอนเช้า สวัสดีตอนเที่ยง และสวัสดีตอนเย็นครับท่านผู้ชมทุกท่าน!" สาเหตุที่ทำให้เกิดผลลัพธ์แบบนี้ ก็เป็นเพราะว่าพื้นที่ของประเทศเขากว้างใหญ่เกินไป ระยะความยาวมันมากเกินไปนั่นเอง ดังนั้น ในหลายๆ ประเทศจึงมีความแตกต่างเรื่องเขตเวลา แต่ในประเทศจีนกลับไม่มี เพราะพวกเขาใช้เขตเวลาเดียวกัน แต่การใช้เขตเวลาเดียวกัน ก็ไม่ได้หมายความว่าช่วงเวลาของแสงอาทิตย์จะตรงกัน เรื่องนี้ก็เหมือนกับความแตกต่างระหว่างฝั่งตะวันออกกับฝั่งตะวันตกนั่นแหละ อย่างฝั่งตะวันออก ตอนเช้าอาจจะมีแดดออกตั้งแต่ห้าหกโมงเช้า พอตกบ่ายห้าหกโมงเย็นพระอาทิตย์ก็ตกดินแล้ว แต่ทางฝั่งตะวันตกมันไม่เหมือนกัน บางครั้งสิบโมงเช้าแล้วยังไม่มีแดดเลย พอตกกลางคืนอาจจะเลยสี่ทุ่มไปแล้วพระอาทิตย์ถึงเพิ่งจะตกดิน ระหว่างทางเหนือกับทางใต้ก็มีความแตกต่างของเวลาเช่นกัน เพียงแต่เมื่อนำไปเทียบกับทางฝั่งตะวันออกและตะวันตกแล้ว ความแตกต่างระหว่างเหนือกับใต้จะน้อยกว่า ยังไงซะโลกก็หมุนจากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตก หรือที่เรียกว่ากฎพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันออกและตกทางทิศตะวันตกนั่นเอง ดังนั้น สถานที่อย่างเมืองรุ่ยลี่จึงจัดอยู่ในเขตทางตอนใต้ พระอาทิตย์ของที่นี่จึงตกดินเร็วกว่าทางฝั่งเมืองจินหลิง โดยพื้นฐานแล้วถ้าเป็นฤดูร้อน พอถึงเวลาหกโมงเย็นฟ้าก็มืดแล้ว แต่ในหลายๆ พื้นที่ พอถึงหกโมงเย็นพระอาทิตย์ยังลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้าอยู่เลย ตลอดช่วงบ่ายวันนี้ จีหลานเยียนแทบไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่นเลย หน้าที่หลักของเธอคือการช่วยจางถิงแต่งตัว เธอเริ่มจากพาจางถิงไปทำผม จางถิงตัดผมสั้นมาแต่เดิม คนก็ดูทะมัดทะแมงอยู่แล้ว พอเปลี่ยนทรงผมใหม่ บวกกับใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ หากมองในมุมมองด้านความสวยความงาม ถ้าก่อนหน้านี้ผู้หญิงคนนี้ได้คะแนนแปดสิบเต็มร้อย ตอนนี้อย่างน้อยๆ เธอก็ต้องได้เก้าสิบคะแนนแล้ว ดังนั้นคำกล่าวที่ว่าไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง จึงเป็นคำกล่าวที่ถูกต้องอย่างยิ่ง

"พี่หลานหลานคะ พวกเรารีบกลับกันเถอะค่ะ เถ้าแก่ใกล้จะกลับมาแล้ว ถึงตอนนั้นฉันต้องโดนด่าแน่ๆ เลยค่ะ"

น้ำเสียงของจางถิงแทบจะกลายเป็นการอ้อนวอนอยู่แล้ว

"ตกลงๆ เธอเลิกดึงฉันได้แล้ว ฉันกลับไปพร้อมกับเธอก็สิ้นเรื่อง! ยัยเด็กนี่ทำไมถึงได้กลัวเถ้าแก่ของพวกเธอนักนะ?" "จะไปกลัวเขาทำไม! มีฉันอยู่ทั้งคนไม่ใช่หรือไง?"

จางถิงถึงกับพูดไม่ออก ที่คุณไม่กลัวก็เพราะความสัมพันธ์ของพวกคุณสองคนน่ะสิ แต่ไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะไม่กลัวนะ! โชคดีที่ในที่สุดเถ้าแก่เนี้ยก็ยอมตกลงกลับไปพร้อมกับเธอ ดังนั้น ทั้งสองคนจึงเตรียมตัวจะเดินไปเรียกแท็กซี่ที่ตรงทางแยก จังหวะนี้เอง จู่ๆ ก็มีรถตู้คันหนึ่งพุ่งตรงเข้ามาหาพวกเธอด้วยความเร็วสูง จีหลานเยียนยังไม่ทันได้ตั้งตัว รถตู้คันนั้นก็มาจอดเบรกเอี๊ยดอยู่ตรงหน้าพวกเธอแล้ว จากนั้นก็มีชายสามคนพุ่งพรวดลงมาจากรถตู้อย่างรวดเร็ว คนหนึ่งพุ่งเข้าไปหาจางถิง ส่วนอีกสองคนพุ่งตรงไปหาจีหลานเยียน เห็นได้ชัดว่าเป้าหมายของพวกมันคือจีหลานเยียน หรือที่เรียกกันว่าการลักพาตัวนั่นเอง