บทที่ 156 ทำเรื่องสำเร็จไม่เป็น ดีแต่ทำเรื่องพัง

อันที่จริงความคิดของโจวหยางก็คล้ายคลึงกับสิ่งที่จางจวินพูดออกมา เขาก็คิดว่าเป็นฝีมือของอวี๋เฉิงไห่เช่นกัน ยังไงซะถ้าอวี๋เฉิงไห่ลงมือจริงๆ ย่อมต้องเป็นการลงมือเพื่อปลิดชีพในคราวเดียว จะไม่เปิดโอกาสให้ใครได้ตั้งตัว และยิ่งไม่เปิดโอกาสให้ใครหลบหนีไปได้ เพราะจะว่าไปแล้ว ในแง่หนึ่งที่นี่ก็ถือเป็นถิ่นของเขา แต่ไม่ว่าจะพูดยังไง ในเมื่ออีกฝ่ายลงมือแล้ว เขาก็ต้องตอบโต้กลับไป เดิมทีโจวหยางก็แค่อยากจะมาหาเงินก้อนโตที่นี่ดีๆ แต่กลับมีคนต้องการชีวิตของเขา แถมยังคิดจะทำร้ายคนข้างกายเขาอีก เรื่องนี้เป็นสิ่งที่เขายอมรับไม่ได้เด็ดขาด ดังนั้นแผนการของเขาคงต้องเปลี่ยนสักหน่อยแล้ว บริษัทขนส่งก็ดูไม่เลว ถ้าสามารถฮุบเส้นทางนี้มาได้ ต่อไปการขนส่งหินหยกดิบก็จะง่ายดายขึ้นมาก

"พี่จวิน ผมจะให้เงินพี่ก้อนหนึ่ง พี่ช่วยไปจัดการเรื่องหนึ่งให้ผมที!" "พี่ทำแบบนี้นะ แล้วก็ทำแบบนี้..."

จางจวินพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง จากนั้นก็รับบัตรที่โจวหยางยื่นให้แล้วเดินจากไป

"เอาล่ะ พวกเราไปทานมื้อค่ำกันก่อนเถอะ!" "จางถิง ทรงผมไม่เลวเลยนะ เสื้อผ้าชุดนี้ก็เข้ากันดี ตั้งใจทำงานเข้าล่ะ วันหลังฉันจะซื้อรถให้เธอสักคัน!"

โจวหยางพูดประโยคที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยออกมาสองประโยค จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องพักในโรงแรมไป จางถิงไม่เข้าใจความหมายของเถ้าแก่ตัวเองเลยจริงๆ นี่คือชมว่าเธอสวย หรือว่ามีความหมายอื่นแอบแฝงอยู่กันแน่? เธอจึงหันไปมองจีหลานเยียน จีหลานเยียนกะพริบตาให้จางถิงสองที จากนั้นก็รีบเดินตามโจวหยางออกไป จางถิงที่เป็นคนซื่อๆ หัวอ่อนมาตลอด คราวนี้ยิ่งงุนงงหนักเข้าไปใหญ่ เธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองหลุดวงโคจรจากโลกใบนี้ไปแล้ว ไม่อย่างนั้นทำไมเธอถึงไม่เข้าใจความหมายของทั้งสองคนเลย