บทที่ 161 เริ่มการเดิมพัน

สื่อเคอคุนโกรธจนกัดฟันกรอด พูดตามตรง ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยเจอใครน่าโดนอัดขนาดนี้มาก่อนเลย อันที่จริงเรื่องนี้ก็ถือเป็นเรื่องปกติ เพราะระดับชั้นมันต่างกัน คนอย่างสื่อเคอคุน ตั้งแต่เด็กจนโตก็คลุกคลีอยู่กับคนประเภทเดียวกัน คุณอาจจะเคยเห็นพวกชอบโชว์พาว พวกชอบคุยโตโอ้อวด หรือแม้กระทั่งพวกจอมปลอม แต่รับรองว่าไม่เคยเจอคนที่เล่นนอกบทอย่างโจวหยางแน่นอน ก็อย่างที่บอกไป โจวหยางเมินเฉยหมอนี่ไปโดยปริยาย เนื่องจากราคาจัดซื้อห้ามเกินหนึ่งล้านหยวน โจวหยางจึงตัดหินหยกดิบที่มีราคาเกินสามแสนห้าหมื่นหยวนทิ้งไปทันที เขาทำได้เพียงค้นหาในราคาตั้งแต่สามแสนถึงสามแสนห้าหมื่นหยวน แต่แบบนี้ก็มีข้อดีเหมือนกัน เพราะมันช่วยบีบขอบเขตการค้นหาให้แคบลงได้ ร้านนี้ก็คือร้านแรกที่โจวหยางแวะมา หรือก็คือร้านที่เขาไปคุ้ยหาของดีจากกองหินเกรดต่ำนั่นแหละ ตอนก่อนไปเขายังทิ้งทวนหลอกเถ้าแก่ร้านไปอีกดอก ดังนั้นพอเห็นหน้า เถ้าแก่ร้านก็จำโจวหยางได้ในทันที แต่เวลานี้เขาไม่กล้าไปล่วงเกินโจวหยางแล้ว ยังไงซะเรื่องราวที่โจวหยางก่อไว้ในช่วงสองวันนี้ก็ถือว่าครึกโครมไม่เบา การไปล่วงเกินหมอนี่ในเวลานี้ ถือเป็นการกระทำที่ไม่ฉลาดเอาเสียเลย ไม่เพียงแต่ล่วงเกินไม่ได้ แต่ยังต้องระมัดระวังตัวเป็นพิเศษด้วย สาเหตุหลักก็เพื่อป้องกันไม่ให้โจวหยางเล่นตุกติกกับตัวเองอีกตอนก่อนจะจากไป

เวลายังมีเหลือเฟือ โจวหยางจึงเริ่มสังเกตดูชายชราคนนั้นเลือกหิน ต้องยอมรับเลยว่าตาเฒ่าคนนี้เป็นมืออาชีพตัวจริง แถมยังดูเป็นมืออาชีพยิ่งกว่าผู้เชี่ยวชาญทุกคนที่เขาเคยเจอมาก่อนเสียอีก เวลานี้เห็นเพียงชายชรากำลังถือแว่นขยาย ส่องดูหินก้อนหนึ่งอย่างพินิจพิเคราะห์ไม่หยุด ถึงขั้นส่องดูแม้กระทั่งลวดลายของเนื้อหิน ถ้าคนแบบนี้ยังเรียกไม่ได้ว่าเป็นปรมาจารย์ ก็ไม่รู้ว่าจะมีใครคู่ควรกับคำว่าปรมาจารย์อีกแล้ว โจวหยางมีตัวช่วยโกงอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงเลือกแต่ของที่ใช่ ขอแค่หยกเจไดต์ข้างในมีมูลค่าสูงพอ เขาก็จะซื้อมัน ผ่านไปเพียงไม่นาน เขาก็ซื้อหินมาได้สองก้อน เวลานี้เขาหันไปมองชายชราอีกครั้ง และพบว่าตาเฒ่าคนนั้นก็เลือกหินได้สองก้อนแล้วเช่นกัน แถมคุณภาพยังดีเยี่ยมทีเดียว แต่ถ้าเอามาเทียบกับหินสองก้อนที่โจวหยางซื้อมาแล้ว มันก็ยังด้อยกว่าอยู่พอสมควร ยังไงซะคนหนึ่งก็ใช้ประสบการณ์ในการเลือก ส่วนอีกคนใช้ตัวช่วยโกงในการเลือก พูดกันตามตรง มันก็ให้ความรู้สึกเหมือนรังแกกันอยู่นิดๆ ถ้าหากในสัญญาเดิมพันไม่มีเงื่อนไขที่ระบุว่า ฝ่ายที่ชนะสามารถเอาหยกเจไดต์ของอีกฝ่ายไปได้ล่ะก็ วิธีการของโจวหยางคงจะเรียบง่ายกว่านี้มาก เขาก็แค่ทำลายโครงสร้างภายในหินหยกดิบของอีกฝ่ายไปเลยก็สิ้นเรื่อง แต่ตอนนี้เขาจะไม่ทำแบบนั้น เพราะของพวกนี้ไม่ช้าก็เร็วจะต้องตกเป็นของเขา การทำลายมันในตอนนี้ ก็เท่ากับทำลายของตัวเอง ซึ่งไม่คุ้มค่าอย่างแน่นอน ในขณะที่โจวหยางกำลังตั้งใจจะเลือกหินหยกดิบก้อนสุดท้าย สายตาก็เหลือบไปเห็นหินก้อนที่เถ้าแก่ร้านกำลังนั่งทับอยู่ หินก้อนนี้ไม่ได้มีจุดเด่นอะไรมากมาย รูปร่างมันกลมๆ แบนๆ เหมาะสำหรับเอามาทำเป็นม้านั่งพอดี มันจึงถูกวางทิ้งไว้ตรงนี้ราวกับถูกทุกคนมองข้าม แต่หินก้อนที่โจวหยางหมายตาไว้ในตอนนี้ ก็คือหินก้อนนี้นี่แหละ

"เถ้าแก่ครับ หินก้อนที่คุณนั่งทับอยู่ขายหรือเปล่าครับ?"

อันที่จริงเถ้าแก่ร้านกำลังคิดคำนวณอะไรบางอย่างอยู่ในใจ อย่างเช่นหลังจากการเดิมพันครั้งนี้จบลง มันจะส่งผลดีต่อร้านของเขามากขนาดไหน ดังนั้นพอโจวหยางเอ่ยถามขึ้นมา เขาก็เลยยังตั้งตัวไม่ติด โจวหยางจึงถามย้ำอีกครั้ง

"เถ้าแก่ครับ หินก้อนที่คุณนั่งทับอยู่จะขายไหมครับ!"