บทที่ 162 ล่วงเกินอย่างถึงที่สุด

โจวหยางไม่ได้ให้ช่างผ่าหินเป็นคนผ่า และเขาก็ไม่ได้หยิบปากกามาขีดเส้น เขาจงใจนำหินก้อนหนึ่งไปวางยึดไว้บนเครื่องผ่าหินอย่างเจาะจง แทบจะไม่มีความลังเลใดๆ เขาลงมือผ่าทันที ความเร็วในการผ่าหินของเขานั้นเร็วกว่าคนอื่นก่อนหน้านี้มาก โดยพื้นฐานแล้วก็คือผ่ารวดเดียวจบ ตรงนี้คงต้องขอวิจารณ์สหายโจวหยางเสียหน่อย วัยรุ่นก็มักจะใจร้อนแบบนี้แหละ มักจะชอบลุยรวดเดียวจบแบบไม่เผื่อเหลือเผื่อขาด อันที่จริงทำแบบนี้มันไม่ดีเลย เพราะมันจะส่งผลต่อความอึดทนนาน เอาเป็นว่าคนที่รู้ก็ย่อมเข้าใจดี!

"เอ๊ะ เขียวแล้ว สีนี้มัน..."

สายตาของบรรดาไทยมุงมักจะแหลมคมที่สุดเสมอ ฝั่งโจวหยางเพิ่งจะเช็ดผิวหินเปิดให้เห็นหยกด้านหนึ่ง ก็มีคนมองเห็นเข้าทันที

"พวกคุณสังเกตเห็นไหม? สีของหยกชิ้นนี้แทบจะเหมือนกับชิ้นก่อนหน้านี้เป๊ะเลย”

“ใช่แล้วล่ะ นึกไม่ถึงว่าก้อนนี้ก็เป็นหยกเขียวเจิ้งหยางเหมือนกัน คราวนี้มีเรื่องสนุกให้ดูแล้วสิ”