บทที่ 163 วาจาชวนตกตะลึง

โจวหยางผ่าหินของสื่อเคอคุนก้อนนั้นออกจนเสร็จ ทว่าหินก้อนสุดท้ายเขากลับไม่ได้แตะต้องมันเลย นั่นก็คือหินก้อนที่เถ้าแก่ร้านเคยใช้ทำเป็นม้านั่งนั่งทับมาก่อน หินก้อนนี้เขาจะนำกลับไปด้วย เรียกได้ว่าหินก้อนนี้แหละคือจุดประสงค์หลักที่เขากับเจียงเสวี่ยหรูเดินทางมาที่นี่ในครั้งนี้ พูดมาถึงตรงนี้ หลายคนก็คงพอจะเดาออกแล้วว่า หยกที่ซ่อนอยู่ในหินหยกดิบก้อนนี้คืออะไร โจวหยางไม่ได้อธิบายอะไรให้มากความ เขาเพียงแค่ยืมรถเข็นคันเล็ก นำหินก้อนนั้นวางลงไปแล้วเข็นไปพร้อมกับเขา สองวันมานี้เขาทำเงินไปได้ไม่น้อยเลยจริงๆ วันแรกที่มาถึงก็ทำเงินไปได้ตั้งยี่สิบกว่าล้านหยวน เมื่อวานพนันชนะมาอีกหนึ่งร้อยล้านหยวน แล้วพอบวกรวมกับค่าจิปาถะอื่นๆ ก็ได้มาอีกสามสิบกว่าล้านหยวน สำหรับวันนี้จนถึงตอนนี้ พนันชนะมาอีกหนึ่งร้อยล้านหยวน ส่วนหยกเจไดต์พวกนั้นก็ขายไปได้อีกยี่สิบล้านหยวน เมื่อหักลบต้นทุนที่ซื้อมาไปจนหมดแล้ว การเดินทางมาในครั้งนี้ของโจวหยาง ทำเงินไปได้ถึงสองร้อยห้าสิบล้านหยวนแล้ว แน่นอนว่า ในจำนวนนี้มีสองร้อยล้านหยวนที่ได้มาจากการพนันชนะ แต่อีกห้าสิบล้านหยวนที่เหลือก็ไม่ใช่ตัวเลขน้อยๆ เลย ต้องรู้ก่อนว่า พวกเขาเพิ่งจะเดินทางมาถึงเมื่อตอนบ่ายสามโมงของเมื่อวานซืน หากคำนวณตามเวลาแล้ว จนถึงบ่ายสามโมงของวันนี้ ก็เพิ่งจะผ่านไปแค่สองวันเท่านั้น หากหักค่าซื้อรถ ซื้อบ้านพักตากอากาศ หักต้นทุน และค่าใช้จ่ายอื่นๆ ออกไป เขาก็ยังได้กำไรสุทธิกว่าห้าสิบล้านหยวน ซึ่งนี่ก็เป็นตัวเลขที่น่าตกใจมากแล้ว สมมติว่าตอนนี้โจวหยางเลิกทำแล้ว สินทรัพย์รวมของเขาก็ทะลุเจ็ดร้อยล้านหยวนไปแล้ว และนี่ก็ยังไม่รวมหินหยกดิบที่เขากำลังเข็นอยู่นี่ด้วยซ้ำ ทว่ามนุษย์เรามักจะเป็นแบบนี้แหละ ไม่เคยมีความรู้จักพอ ทำเงินได้เจ็ดร้อยล้านแล้ว โจวหยางก็ยังอยากจะทำเงินให้ได้เจ็ดพันล้านหยวน อันที่จริงนี่ก็คือสันดานและความโลภของมนุษย์ เขากำลังครุ่นคิดถึงปัญหาหนึ่งอยู่ตลอดเวลา ว่าควรจะขายหยกเจไดต์ที่อยู่ในหินบนรถเข็นคันนี้ให้เจียงเสวี่ยหรูดีหรือไม่ นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องเงิน แต่สาเหตุหลักคือโจวหยางเริ่มไม่อยากขายให้เธอแล้ว ยังไงซะตอนนี้เจียงเสวี่ยหรูก็เป็นตัวแทนจัดซื้อให้กับบริษัทเครื่องประดับลิ่วฝู ถ้าขายหยกชิ้นนี้ให้ผู้หญิงคนนี้ ก็เท่ากับเป็นการช่วยเหลืออวี๋เฉิงฝูทางอ้อม ไม่ว่าคุณจะยอมรับหรือไม่ แต่ความจริงมันก็เป็นเช่นนั้น แต่เขาก็ดันรับปากเจียงเสวี่ยหรูไปแล้ว อีกอย่างเจียงเสวี่ยหรูก็กำลังจะมาถึงแล้วด้วย ดังนั้นโจวหยางจึงรู้สึกลังเลตัดสินใจไม่ถูก

"น้องโจวหยาง คุณมีความสามารถขนาดนี้ สู้พวกเรามาร่วมมือกันระยะยาวดีไหมครับ?"

ในขณะที่โจวหยางกำลังคิดเรื่องวุ่นวายอยู่นั้น ฉีเต๋อเซิ่งก็เปิดประเด็นนี้ขึ้นมา

"ร่วมมือเหรอครับ? พวกเราก็ร่วมมือกันอยู่ตลอดไม่ใช่หรือครับ?"

ฉีเต๋อเซิ่งพอมองปราดเดียวก็รู้ว่าโจวหยางไม่เข้าใจความหมายของเขา จึงเริ่มอธิบาย: