บทที่ 164 หยกจักรพรรดิฉันไม่เอาแล้ว

เจียงเสวี่ยหรูแอบหยิกเอวตัวเองไปหนึ่งที จะว่าไปก็เจ็บเอาเรื่องอยู่! เจ็บ ก็แปลว่าไม่ได้ฝันไป ในเมื่อไม่ได้ฝันไป สิ่งที่โจวหยางพูดก็ไม่น่าจะใช่เรื่องเพ้อเจ้อ แต่มันจะเป็นไปได้เหรอ? บริษัทขนส่งเฉิงไห่ก่อตั้งอยู่ที่นี่มานานกว่ายี่สิบปีแล้ว ธุรกิจเกือบครึ่งหนึ่งล้วนถูกควบคุมโดยบริษัทขนส่งเฉิงไห่ พวกเขาเป็นเจ้าถิ่น สมัยก่อนเคยเป็นพวกนักเลง ต่อให้เป็นตอนนี้ ในมือก็ยังมีลูกน้องอยู่อีกเป็นพรวน ลำพังแค่โจวหยางเนี่ยนะ? ตีให้ตายเจียงเสวี่ยหรูก็ไม่เชื่อ โจวหยางมีลูกน้องแค่สองคน แถมยังมีเธอกับจีหลานเยียนที่เป็นผู้หญิงไร้ทางสู้เป็นภาระอีกสองคนเนี่ยนะ? แต่มองดูท่าทางของโจวหยางก็ไม่เหมือนกำลังล้อเล่น หรือว่าหมอนี่จะบ้าไปแล้วจริงๆ?

"โจวหยาง คุณแน่ใจเหรอว่ามีวิธีรับมือกับอวี๋เฉิงไห่?"

โจวหยางพอได้ยินคำพูดนี้ก็รู้ทันทีว่าเจียงเสวี่ยหรูไม่มีทางเชื่อ ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติ ลองเอาใจเขามาใส่ใจเรา เขาก็คงไม่เชื่อเรื่องนี้เหมือนกัน เพราะนี่มันเป็นปัญหาทางตรรกะ

"เสวี่ยหรู ในเมื่อคุณไม่เชื่อก็ไม่เป็นไรครับ ผมจะพิสูจน์ให้คุณดูเอง!”

“ในหินหยกดิบก้อนนี้มีหยกเจไดต์ที่คุณต้องการอยู่แน่นอนครับ แถมยังมีขนาดใหญ่พอด้วย สาเหตุที่ผมไม่ได้ผ่ามันออกมาที่ตลาดหินหยกดิบ ผมเชื่อว่าด้วยสติปัญญาของคุณคงเดาเหตุผลได้ไม่ยาก”