บทที่ 165 ป้องกันไว้ก่อน

ครั้งนี้โจวหยางรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ในความทรงจำของเขา ผู้หญิงอย่างเจียงเสวี่ยหรูก็ถือว่าไม่เลว แต่ก็แค่ไม่เลวเท่านั้น สามารถร่วมมือกันเพื่อผลประโยชน์ของทั้งสองฝ่ายได้ สามารถดูแลช่วยเหลือกันได้ แต่นั่นก็มีเงื่อนไขอยู่ข้อหนึ่ง นั่นคือต้องมีผลประโยชน์มาเกี่ยวข้อง ระหว่างทั้งสองคนต้องมีความสัมพันธ์ทางผลประโยชน์ ถึงจะมีความเป็นไปได้ที่จะร่วมมือกันอย่างเท่าเทียม แต่คิดไม่ถึงเลยว่า ครั้งนี้เธอจะทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม ถึงขนาดยอมทิ้งหยกจักรพรรดิไปเลย

โจวหยางไม่ได้พูดอะไร เขาสตาร์ทรถ แล้วมุ่งหน้ากลับไปยังตลาดหินหยกดิบอีกครั้ง ที่เขามาในครั้งนี้ไม่ได้มีจุดประสงค์อื่นใด หลักๆ ก็เพื่อมาผ่าหินเท่านั้น ยังคงเป็นร้านหินหยกดิบร้านเดิม โจวหยางต้องการขอยืมใช้เครื่องผ่าหินสักหน่อย เถ้าแก่ร้านย่อมไม่มีทางปฏิเสธ โชคดีที่ตอนนี้ใกล้จะค่ำแล้ว ในตลาดหินหยกดิบจึงไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน การผ่าหินของโจวหยางในครั้งนี้จึงไม่เป็นที่สนใจของใคร โจวหยางผ่าหินด้วยความเร็วสูงมาก ผ่านไปเพียงไม่นาน หยกจักรพรรดิชิ้นหนึ่งก็ถูกเขาควักออกมา ทว่าเขาไม่ได้ขัดเอาเปลือกหินชิ้นเล็กๆ ออกจนหมด อาศัยจังหวะที่เถ้าแก่ร้านไม่ทันสังเกต เขาก็พาเจียงเสวี่ยหรูกลับขึ้นรถไป เวลานี้เจียงเสวี่ยหรูเอาแต่จ้องมองหยกจักรพรรดิชิ้นนี้ตาไม่กะพริบ เรียกได้ว่าแรงดึงดูดของหยกเจไดต์ชิ้นนี้สำหรับเธอนั้นมันช่างมหาศาลเหลือเกิน

"พรุ่งนี้เช้าคุณพาหลานเยียนกลับเมืองจินหลิงไปซะ แล้วหยกจักรพรรดิชิ้นนี้ ผมจะขายให้คุณตามราคาในสัญญา”

“แต่ถ้าคุณไม่กลับ ผมจะโทรหาฉีเต๋อเซิ่งเดี๋ยวนี้เลย ผมเชื่อว่าเขาต้องชอบมันแน่ แถมอย่างน้อยๆ เขาน่าจะให้ราคาดีกว่าคุณหลายสิบล้านเลยล่ะ"

โจวหยางพูดไปพลางก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ความหมายของการกระทำนี้ชัดเจนมาก เจียงเสวี่ยหรูกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ดวงตาจดจ้องไปยังหยกจักรพรรดิเขม็ง บนโลกใบนี้ นอกจากคนโง่กับคนตาบอดแล้ว แทบจะไม่มีผู้หญิงคนไหนต้านทานเสน่ห์ของหยกจักรพรรดิได้เลย เจียงเสวี่ยหรูก็ไม่มีข้อยกเว้น! วินาทีนี้ ในหัวของเจียงเสวี่ยหรูกลับปรากฏภาพมนุษย์จิ๋วสองคน คนหนึ่งสีทอง อีกคนหนึ่งสีดำ มนุษย์จิ๋วทั้งสองคนกำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือด