บทที่ 166 แผนการของแต่ละคน

เจียงเสวี่ยหรูคิดดูแล้วก็เห็นว่ามีเหตุผล ท้ายที่สุดการวิเคราะห์ของโจวหยางก็ไม่ผิดเลย เมื่อบ่ายวานนี้อวี๋เฉิงไห่ได้ลงมือกับจีหลานเยียนแล้ว เพียงแต่ล้มเหลวก็เท่านั้น ดังนั้นการลงมือระลอกที่สองย่อมต้องกำลังก่อตัวอยู่อย่างแน่นอน แต่ถ้าหากในระหว่างนี้มีธุรกรรมมูลค่าสี่ร้อยล้านหยวนเข้ามาแทรก ความเป็นไปได้สูงมากที่อวี๋เฉิงฝูจะปล่อยให้อวี๋เฉิงไห่ยอมเสี่ยงอันตราย ทำเรื่องที่สุดโต่ง แล้วผลลัพธ์ไม่ว่าจะสำเร็จหรือล้มเหลว เงินก้อนนี้ก็คงหมดหวังจะได้คืนแล้ว เพราะไม่มีบันทึกการทำธุรกรรม ถึงตอนนั้นถ้าอีกฝ่ายปฏิเสธหัวชนฝา ต่อให้เจียงเสวี่ยหรูจะเป็นพยานให้ก็ไร้ประโยชน์ ต้องรู้ก่อนว่านี่คือเงินตั้งสี่ร้อยล้านหยวน การจะทำเงินให้ได้สี่ร้อยล้านหยวนมันยากขนาดไหน? กำไรกับยอดการทำธุรกรรมมันเป็นคนละเรื่องกันเลย ยกตัวอย่างเช่นร้านค้าสักแห่ง ยอดการทำธุรกรรมในหนึ่งเดือน หรือก็คือยอดขายอาจจะเกินหนึ่งล้านหยวน แต่ในความเป็นจริงกำไรสุทธิอาจจะมีแค่หนึ่งแสนถึงสองแสนหยวน เพราะต้องหักลบต้นทุนจิปาถะออกไป ดังนั้นการมีกำไรสักสิบถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ก็ถือว่าดีมากแล้ว นั่นก็หมายความว่า หากบริษัทเครื่องประดับลิ่วฝูต้องการกำไรสุทธิสี่ร้อยล้านหยวน อย่างน้อยๆ ก็ต้องมียอดขายถึงสองพันล้านหยวน แน่นอนว่า อุตสาหกรรมเครื่องประดับมีกำไรค่อนข้างมาก โดยเฉพาะในส่วนของหยกเจไดต์ ราคาที่ปั่นให้สูงเกินจริงนั้นก็ร้ายกาจมากเช่นกัน ถ้างั้นต่อให้ลดทอนลงมา ยังไงก็ต้องมียอดขายสักหนึ่งพันห้าร้อยล้านหยวนอยู่ดี นั่นก็หมายความว่าบริษัทต้องขายสินค้าให้ได้หนึ่งพันห้าร้อยล้านหยวน ถึงจะทำกำไรได้สี่ร้อยล้านหยวน นี่คือการคำนวณแบบให้ได้ผลกำไรสูงสุดแล้ว แต่ในสถานการณ์จริง ต่อให้ยอดขายทะลุสองพันล้านหยวน ก็ใช่ว่าจะสามารถทำกำไรได้ถึงสี่ร้อยล้านหยวนเสมอไป เพราะต้องหักต้นทุนด้านต่างๆ บวกกับจุดที่สำคัญที่สุด นั่นก็คือการจ่ายภาษี!

"งั้นก็ได้ค่ะ ฉันจะถ่ายรูปเดี๋ยวนี้เลย คุณช่วยถือไว้ให้หน่อยสิคะ!"

เจียงเสวี่ยหรูพูดจบก็ยัดหยกจักรพรรดิใส่มือโจวหยางอีกครั้ง

อีกด้านหนึ่ง ณ เมืองจินหลิง อวี๋เฉิงฝูวางสายโทรศัพท์ จากนั้นก็จ้องมองรูปถ่ายที่เจียงเสวี่ยหรูส่งมา โทรศัพท์สายนั้นเจียงเสวี่ยหรูเป็นคนโทรมา หลักๆ ก็เพื่ออธิบายสถานการณ์ ซึ่งก็คือความหมายที่โจวหยางเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้ เมื่อมองดูรูปถ่ายที่เจียงเสวี่ยหรูส่งมา อวี๋เฉิงฝูก็ขมวดคิ้วแน่น หยกเจไดต์ชิ้นนี้สามารถช่วยพวกเขาได้มากจริงๆ แต่การจะให้โอนเงินสี่ร้อยล้านหยวนไปให้โจวหยางแบบนี้ พูดตามตรงเขารู้สึกไม่ค่อยเต็มใจนัก นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องเงินสี่ร้อยล้านหยวน บริษัทนี้เป็นของทุกคน พอเอาเงินสี่ร้อยล้านหยวนมาหารเฉลี่ยกันแล้ว ส่วนที่ตกถึงมืออวี๋เฉิงฝูก็ยังไม่ถึงหนึ่งร้อยล้านหยวนด้วยซ้ำ ดังนั้นในสถานการณ์ปกติเขาจะไม่มีทางทำเรื่องพรรค์นี้เด็ดขาด การทำตัวเป็นคนเลวเพื่อให้พวกผู้ถือหุ้นคนอื่นได้ประโยชน์ไป แต่ครั้งนี้ก็เป็นไปอย่างที่โจวหยางคาดคิดไว้ อวี๋เฉิงฝูตั้งใจจะทำแบบนั้นจริงๆ เพราะในสายตาของอวี๋เฉิงฝู โจวหยางกลายเป็นคนตายไปแล้ว ดังนั้นการจ่ายเงินก้อนนี้ออกไปก็ถือว่าเสียเปล่า แต่ตอนนี้โจวหยางเรียกร้องให้โอนเงินก่อนถึงจะทำการซื้อขาย นี่ถือเป็นการปิดตายหนทางของเขาไปจนหมดสิ้น พูดให้ชัดเจนก็คือ ถ้าแกไม่โอนเงินมา ฉันก็จะไม่ส่งของให้ และฉันยังสามารถขายให้คนอื่นได้ด้วย อย่างเช่นฉีเต๋อเซิ่ง อวี๋เฉิงฝูไม่ได้ตอบข้อความเจียงเสวี่ยหรูในทันที เขาเริ่มครุ่นคิด นั่นก็หมายความว่า เงินก้อนนี้ยังไงก็ต้องจ่าย แต่จะทำยังไงถึงจะให้เงินก้อนนี้วนกลับมาหาเขาได้อีกครั้ง ในที่สุด อวี๋เฉิงฝูก็คิดหาวิธีหนึ่งขึ้นมาได้ นั่นก็คือการลงมือกับจีหลานเยียน จากนั้นก็... พอคิดได้ดังนั้น อวี๋เฉิงฝูก็โทรหาเจียงเสวี่ยหรูก่อน ใจความคร่าวๆ ก็คือเขาจะรีบจัดการให้ฝ่ายการเงินโอนเงินให้เร็วที่สุด หลังจากวางสาย เขาก็รีบโทรหาอวี๋เฉิงไห่ทันที

เรื่องทั้งหมดนี้โจวหยางย่อมไม่รู้ แต่จะรู้หรือไม่ก็ไม่สำคัญแล้ว เพราะโจวหยางเริ่มป้องกันตัวมาตั้งนานแล้ว