บทที่ 177 ท่าทีของจางฉวนฉี

จางฉวนฉี คือผู้อำนวยการหน่วยงานแห่งหนึ่ง ซึ่งต้องบอกว่าเขานั้นคู่ควรกับชื่อนี้จริงๆ การที่สามารถก้าวขึ้นมาสู่ตำแหน่งในปัจจุบันได้โดยไม่มีภูมิหลังหนุนหลัง และใช้เวลาเพียง 20 กว่าปีจากเจ้าหน้าที่ตำรวจธรรมดาๆ นี่ถือเป็นตำนานบทหนึ่งเลยทีเดียว ทว่าคงมีเพียงในเมืองที่ห่างไกลความเจริญแห่งนี้เท่านั้น ที่จะหยิบยื่นโอกาสให้คนอย่างเขาได้สร้างตัว เมื่อคนเรามียศถาบรรดาศักดิ์สูงขึ้น สิ่งที่ต้องคิดคำนึงก็ยิ่งมากขึ้น และเมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะได้รับผลกระทบจากสิ่งรอบตัว อย่างเช่น การทุจริตคอรัปชั่น เป็นต้น แต่ที่คิดไม่ถึงก็คือ เมื่อคืนนี้เขาพลาดท่าเสียที และที่สำคัญที่สุดคือเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพลาดท่าได้อย่างไร เขาเคยคิดจะโต้กลับ แต่กลับไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แถมในมือของอีกฝ่ายยังมีจุดอ่อนสำคัญของเขาอยู่ หากจุดอ่อนเหล่านั้นถูกเปิดเผยต่อสาธารณชน อย่าว่าแต่เขาจะต้องโทษประหารเลย แม้แต่คนรอบข้างก็ต้องพลอยซวยไปด้วย โดยเฉพาะคนในครอบครัวของเขา แค่คิดเขาก็หวาดกลัวจนตัวสั่นแล้ว ดังนั้น ในตอนนี้จางฉวนฉีจึงไม่ใช่ตำนานอีกต่อไป สิ่งที่เขาต้องทำในตอนนี้คือการประนีประนอม ตอนนี้เขามีทุกอย่างพร้อมสรรพ พูดตรงๆ คือเขาไม่อยากตาย และไม่อยากติดคุก หากถูกจับกุมขึ้นมา เขาจะต้องบอกลาชีวิตที่หรูหราไปตลอดกาล เพราะเหตุนี้เขาจึงมาตามนัด!

"ผู้อำนวยการจาง ชั้น 3 ห้อง 315 ครับ!" ในขณะที่จางฉวนฉีกำลังจะเดินเข้าไปในโรงแรม เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหูของเขา จางฉวนฉีใจสั่นวาบ เพราะเสียงนี้คือเสียงเดียวกับที่เขาได้ยินเมื่อคืน มันเปรียบเสมือนฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเขาจนนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน จางฉวนฉีไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่กดหมวกบนหัวให้ต่ำลงเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปข้างใน

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก!" เสียงเคาะประตูมาตรฐานสามครั้ง โจวหยางใช้ตาทิพย์กวาดมองออกไปทันที แล้วเขาก็เห็นชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม อายุประมาณ 50 กว่าปี หากมองจากลักษณะภายนอก คนคนนี้ดูมีสง่าราศีและเปี่ยมไปด้วยความเที่ยงธรรม ความรู้สึกแรกที่ได้รับคือเขาเป็นคนที่ค่อนข้างซื่อตรง แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงเปลือกนอก โบราณว่าไว้ รู้หน้าไม่รู้ใจ ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คน คุณไม่มีทางรู้เลยว่าภายใต้รูปลักษณ์ที่ดูดีนั้น ซ่อนเนื้อร้ายแบบไหนเอาไว้บ้าง!

"เชิญครับ!" สิ้นเสียงอนุญาต จางฉวนฉีก็ผลักประตูห้องรับรองเข้าไป แล้วเขาก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่บนโต๊ะพร้อมส่งยิ้มให้เขา "ผู้อำนวยการจาง ต้องขออภัยด้วยที่เสียมารยาทเชิญคุณมาในวันนี้!”

“ก่อนอื่นผมขอแนะนำตัวก่อนนะครับ ผมชื่อโจวหยาง โจวที่แปลว่าครบรอบ หยางที่แปลว่ามหาสมุทรครับ!" โจวหยางแสดงท่าทีต้อนรับอย่างกระตือรือร้น หลังจากแนะนำตัวเสร็จ เขาก็เชื้อเชิญให้จางฉวนฉีนั่งลงพูดคุยกัน เขาชวนคุยสัพเพเหระไปเรื่อยๆ นานกว่าสิบนาที โดยที่ยังไม่ยอมเข้าสู่ประเด็นสำคัญเสียที เรื่องนี้ทำให้จางฉวนฉีร้อนรนจนแทบทนไม่ไหว