บทที่ 181 บทเพลงแห่งค่ำคืน

ไอ้ค่อมเป็นคนสุดท้ายที่ก้าวเข้าไปในบริเวณบ้านพักตากอากาศ เวลานี้พื้นที่แห่งนี้แทบจะตกอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาแล้ว ในบ้านพักตากอากาศมีคนอยู่เพียงสี่คน เป้าหมายของภารกิจและผู้หญิงอีกสามคน งานประเภทนี้พูดตรงๆ ว่าส่งมาแค่คนเดียวก็เหลือเฟือแล้ว

"หัวหน้าครับ เอาไงต่อดี?" ลูกน้องคนหนึ่งชี้ไปที่ประตูบ้านพักตากอากาศ ก่อนจะเอ่ยถามเบาๆ ไอ้ค่อมมองเข้าไปในตัวบ้าน แล้วลองผลักประตูบ้านพักตากอากาศดูเหมือนกัน ในขณะที่เตรียมจะพังประตูเข้าไป เขาก็พบว่าประตูบ้านพักตากอากาศไม่ได้ล็อก เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกฉงนใจอยู่บ้าง แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกยินดี เพราะการพังประตูเข้าไปย่อมดึงดูดความสนใจจากเพื่อนบ้านระแวกนั้นได้ง่าย แต่ถ้าประตูไม่ได้ล็อกล่ะก็ มันจะต่างออกไป เขาจึงค่อยๆ ผลักประตูให้เปิดออก จากนั้นก็สะบัดมือส่งสัญญาณ ลูกน้องที่ตามมาต่างพุ่งเข้าไปในบ้านพักตากอากาศทันที ภายในบ้านไร้แสงไฟ โชคดีที่คืนนี้ไม่ใช่คืนที่มืดมิดจนมองไม่เห็นทาง จึงยังมีแสงสว่างรำไรจากภายนอกหน้าต่างส่องเข้ามาได้บ้าง ทันทีที่กลุ่มของไอ้ค่อมคนสุดท้ายก้าวเข้าไปในบ้านพักตากอากาศ ไฟทั่วทั้งหลังก็พลันสว่างจ้าขึ้นมาพร้อมกัน ในขณะที่พวกของไอ้ค่อมยังปรับสายตาให้ชินกับแสงไฟที่จ้ากะทันหันไม่ได้นั้น...

"จัดการมัน!" สิ้นเสียงคำสั่งของจางจวิน กลุ่มคนที่ซ่อนตัวอยู่ตามซอกมุมและห้องหับต่างๆ ภายในบ้านพักตากอากาศ ต่างก็พุ่งตัวออกมาทันที ฝ่ายนี้มีคนอยู่ 20 กว่าคน แต่ละคนล้วนมีฝีมือฉกาจ ประกอบกับการเตรียมตัวมาพร้อมและมีความชำนาญในพื้นที่มากกว่า สรุปคือเมื่อบวกปัจจัยหลายๆ อย่างเข้าด้วยกัน คนกลุ่มนี้จึงเปรียบเสมือนเสือที่หลุดเข้าไปในฝูงแกะ เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังระงมขึ้นทันที การตะลุมบอนกันของคนหลายสิบคน พูดตามตรงย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะไปสะกิดความสนใจของคนอื่น ประกอบกับตอนนี้เพิ่งจะเป็นเวลาเก้าโมงกว่าๆ หลายคนจึงยังไม่เข้านอน ดังนั้นเมื่อการปะทะกันเริ่มต้นขึ้น บรรดาเพื่อนบ้านจึงรับรู้เหตุการณ์ได้ทันที ลำดับต่อไปย่อมต้องมีการแจ้งตำรวจ ซึ่งทั้งหมดนี้ล้วนอยู่ในความคาดหมายของโจวหยาง ถือเป็นการทดสอบความร่วมมือของจางฉวนฉีไปในตัวด้วย!

ผ่านไปเพียงไม่กี่นาที การต่อสู้ก็ยุติลง โจวหยางค่อยๆ เดินลงมาจากชั้น 2 หัวคิ้วของเขาอดไม่ได้ที่จะขมวดมุ่นเข้าหากัน สาเหตุที่เขาขมวดคิ้วไม่ใช่เพราะคนสิบกว่าคนที่นอนร้องโหยหวนจมกองเลือดอยู่บนพื้น แต่เป็นเพราะที่นี่ถูกทำลายจนเละเทะไม่มีชิ้นดี ทว่าเรื่องนั้นก็ช่วยไม่ได้ ตอนนี้ได้ผลประโยชน์คืนมาเท่าไหร่ก็ต้องเอาไว้ก่อน

"พวกแกใครเป็นหัวหน้า!" คำถามของโจวหยางไร้ซึ่งคำตอบจากใครสักคน ซึ่งนั่นทำให้เขาหงุดหงิดมาก ประจวบเหมาะกับมีไอ้ดวงกุดคนหนึ่งยื่นขาออกมาทางนี้ โจวหยางจึงไม่ลังเลแม้แต่น้อย กระทืบลงไปเต็มแรงทันที