บทที่ 183 เริ่มต้นบทละคร

คืนนี้โจวหยางไม่ได้กลับไปที่โรงแรม และคาดว่าหลังจากนี้เขาก็คงจะไม่กลับไปที่นั่นอีกแล้ว ที่นี่แม้จะได้รับความเสียหายจากการปะทะกันเมื่อหัวค่ำไปบ้าง แต่แค่ทำความสะอาดสักหน่อยก็ใช้ได้แล้ว หากไม่ไหวจริงๆ ก็แค่ตามช่างตกแต่งมาสักสองคนให้ช่วยจัดระเบียบใหม่ครู่เดียวก็เรียบร้อย ในขณะที่โจวหยางกำลังตั้งใจจะพักผ่อน จู่ๆ นอกรั้วบ้านก็มีเสียงความเคลื่อนไหวบางอย่างดังขึ้น เสียงเหล่านี้หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นย่อมไม่มีทางได้ยินแน่ อย่างเช่นเวรยามสองคนที่เฝ้าอยู่ในบ้านพักตากอากาศขณะนี้ พวกเขาก็ไม่ได้ยินอะไรเลย โจวหยางด้วยความอยากรู้อยากเห็น จึงเปิดประตูบ้านเดินออกมา แล้วเขาก็เห็นกล่องรองเท้าใบหนึ่งวางอยู่ในลานบ้าน โจวหยางตื่นตัวขึ้นมาทันที เขากวาดตามองไปรอบด้านพร้อมกับเปิดตาทิพย์ขึ้นมาในพริบตา เขาไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ จากนั้นจึงเบนเป้าหมายตาทิพย์ไปที่กล่องรองเท้าใบนั้น ข้างในกล่องมีจดหมายหนึ่งฉบับ พร้อมกับแผนที่ในพื้นที่อีกหนึ่งแผ่น โจวหยางที่กำลังมึนตึ้บอยู่แล้ว คราวนี้ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก เขาค่อยๆ เปิดซองจดหมายออก ลายมือในจดหมายนั้นเขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี คุ้นเสียจนเหมือนกับลายมือที่ตัวเองเขียนออกมาเป๊ะๆ แต่โจวหยางมั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์ว่าจดหมายฉบับนี้เขาไม่ได้เป็นคนเขียนแน่นอน เพราะเขาไม่เคยเขียนมัน ไม่เพียงเท่านั้น สิ่งสำคัญที่สุดคือเนื้อหาในจดหมาย ในนั้นระบุที่อยู่แห่งหนึ่งไว้อย่างละเอียด แถมยังมีการทำเครื่องหมายลงบนแผนที่แผ่นนั้นด้วย คราวนี้โจวหยางสับสนวุ่นวายจริงๆ เขาไม่รู้ว่านี่คือฝีมือใคร หรือเป็นฝีมือของใครที่อยากจะเล่นตลกกับเขา ในจดหมายบรรยายไว้ไม่ละเอียดนัก บนนั้นบอกเพียงว่าเป้าหมายอยู่ที่สถานที่แห่งนี้ แล้วก็ไม่มีอะไรต่ออีกเลย หลังจากสบถด่าในใจว่าเป็นไอ้พวกประสาทแล้ว โจวหยางก็เตรียมจะฉีกจดหมายและแผนที่ทิ้ง ทว่าพอนึกดูอีกที เขาก็ตัดสินใจเก็บมันไว้ในกระถางยู่อี้แทน ยังไงซะเรื่องที่คิดไม่ตกเขาก็จะไม่ฝืนคิดไปให้ปวดหัว บางทีอาจจะเป็นฝีมือของใครบางคนที่ว่างจัดจนอยากแกล้งกันเล่นก็ได้

เช้าวันรุ่งขึ้น โจวหยางซื้ออาหารเช้าแล้วตรงกลับไปยังโรงแรม หลังจากกำชับความเรียบร้อยเสร็จ เขาก็พาลู่หู่ วังลี่ และเจียงเสวี่ยหรูมุ่งหน้าไปยังตลาดหินหยกดิบ วังลี่รับหน้าที่เป็นคนขับรถ ส่วนลู่หู่เป็นบอดี้การ์ด หรือจะพูดให้ถูกคือทั้งคู่ล้วนเป็นบอดี้การ์ด เพียงแต่วังลี่ต้องคอยสแตนด์บายรถไว้เผื่อมีการเคลื่อนย้ายกะทันหัน วันนี้ฉีเต๋อเซิ่งไม่ได้มา เรื่องนี้มีการคุยโทรศัพท์กันไว้ก่อนแล้ว วันนี้ฉีเต๋อเซิ่งต้องนำหยกเจไดต์ล็อตก่อนหน้านี้ไปจัดการ นั่นคือการหาทางส่งพวกมันกลับไป และยังต้องหมุนเวียนเงินทุนเพื่อโอนชำระให้โจวหยางด้วย ยังไงซะราคาของหยกชุดเมื่อวานก็ไม่ใช่ถูกๆ เลย

ทันทีที่โจวหยางมาถึงตลาดหินหยกดิบ เขาก็ถูกคนกลุ่มหนึ่งขวางทางไว้ ผู้นำมีทั้งหมดสามคน ได้แก่สื่อเหยียนเวย สื่อเคอหลาง และสื่อเคอคุน แห่งตระกูลสื่อ

"คุณคือโจวหยางใช่ไหม?" คนที่เปิดฉากทักทายย่อมเป็นสื่อเหยียนเวย แต่ทว่าน้ำเสียงในวันนี้ย่อมต่างจากเมื่อวานและวันก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง และในฉากหน้านี้ ทั้งคู่ยังคงแสร้งทำเป็นคนไม่รู้จักกัน

"ใช่ ผมเอง แล้วคุณเป็นใคร? มาทำอะไรที่นี่?" สื่อเหยียนเวยยังไม่ทันจะได้อ้าปาก สื่อเคอหลางก็ชิงพูดตัดหน้าขึ้นมาก่อน คาดว่าคงอยากจะส่งสัญญาณเตือนโจวหยางล่ะมั้ง!