บทที่ 184 ร่วมมือแสดงละครคว้าตุ๊กตาทอง

"คุณโจวหยางคะ คุณแพ้แล้วค่ะ!" สื่อเหยียนเวยยังคงรักษาท่าทีที่ดูสุภาพเรียบร้อยตั้งแต่ต้นจนจบ ซึ่งจุดนี้เองที่ช่วยขับเน้นภาพลักษณ์การวางตัวที่สูงส่งของเธอได้เป็นอย่างดี

"ผมแพ้แล้ว... ผมโจวหยางพ่ายแพ้แล้ว!" โจวหยางพูดไปพลางค่อยๆ เดินก้าวออกไปท่ามกลางสายฝน ภาพเหตุการณ์นี้ให้ความรู้สึกที่โดดเดี่ยวและหดหู่เป็นอย่างยิ่ง ในตอนนั้น ฝนบนท้องฟ้าเริ่มเทกระหน่ำลงมาหนักขึ้นเรื่อยๆ ทว่าโจวหยางกลับไม่ได้กางร่ม เขาเพียงเดินทอดน่องไปช้าๆ กลางสายฝน ปากก็เอาแต่พร่ำบ่นซ้ำๆ ว่าเขาพ่ายแพ้แล้ว

ลู่หู่ทำท่าจะพุ่งเข้าไปหาทันที แต่กลับถูกเจียงเสวี่ยหรูคว้าแขนรั้งไว้เสียก่อน "นี่มันช่วงเวลาแห่งการแสดง นายจะเข้าไปวุ่นวายทำไม?" พอถูกผู้หญิงคนนี้ทักขึ้นมา ลู่หู่ก็ถึงบางอ้อทันที เมื่อครู่เขาเห็นเจ้านายแพ้พนัน และภาพที่เห็นมันดูน่าหดหู่มาก เขาเลยอยากจะเข้าไปปลอบใจสักหน่อย แม้เขาจะเป็นคนปากหนักพูดไม่เก่ง แต่ความห่วงใยที่มีให้เจ้านายนั้นคือของจริง

อาจเป็นเพราะการแสดงของโจวหยางนั้นยอดเยี่ยมเกินไป หรืออาจเป็นเพราะหมอนี่อยากจะคว้าตุ๊กตาทองออสการ์มาครองจริงๆ เขาจึงสามารถตบตาคนทุกคนได้จนอยู่หมัด ข่าวคราวเรื่องโจวหยางพ่ายแพ้และตระกูลสื่อแห่งเมืองหลวงเป็นฝ่ายชนะ กระจายออกไปรวดเร็วราวกับพายุทอร์นาโด สาเหตุหลักอาจเป็นเพราะมีคนคอยช่วยปั่นกระแสอยู่เบื้องหลัง ทำให้ข่าวนี้แพร่สะพัดไปไวมาก แน่นอนว่าการกระจายข่าวที่รวดเร็วนั้นย่อมมีกลุ่มเป้าหมายที่เฉพาะเจาะจง โดยปกติแล้วมันเป็นเรื่องของแวดวงสังคม อย่างเช่นวงการบันเทิง วงการโบราณวัตถุ และวงการอื่นๆ ข่าวประเภทนี้ย่อมส่งไปไม่ถึง เพราะคนเหล่านั้นไม่ได้ให้ความสนใจ จะมีก็เพียงคนในแวดวงเดียวกันเท่านั้นที่จะคอยใส่ใจและติดตามเรื่องนี้ ทว่าก็ใช่ว่าทุกคนจะหัวอ่อนไปเสียหมด ย่อมต้องมีบางคนที่พอจะเดาเบื้องหน้าเบื้องหลังของเรื่องนี้ออก แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือในหน้าฉาก สื่อเหยียนเวยในนามตัวแทนตระกูลสื่อเป็นฝ่ายชนะ เพียงเท่านี้ ชื่อเสียงที่เคยเสียหายไปก่อนหน้านี้ก็ได้รับการกอบกู้กลับคืนมาจนหมดสิ้น ส่วนเรื่องเงินสองร้อยล้านหยวนที่เสียไปก่อนหน้านี้ พูดตามตรงสำหรับตระกูลสื่อแล้วนั่นไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย ขอเพียงได้หน้ากลับคืนมา ไม่แน่ว่าพอผ่านพ้นคืนนี้ไป ราคาหุ้นอาจจะพุ่งขึ้นอีกไม่กี่จุด ซึ่งนั่นจะทำกำไรคืนมาได้ในพริบตาเดียว

"โจวหยาง ใช้ได้เลยนี่!”