บทที่ 185 ข้อสันนิษฐานของสื่อเหยียนเวย

โทรศัพท์สายนี้สื่อเหยียนเวยเป็นคนโทรมา ความร่วมมือระหว่างพวกเขาทั้งสองคนจบลงแล้ว ต่างฝ่ายต่างก็ได้ในสิ่งที่ต้องการและบรรลุวัตถุประสงค์ของตัวเอง นั่นหมายความว่า ทั้งสองฝ่ายถือว่าหายกันแล้ว หากจะมีพันธะอะไรต่อกันหลังจากนี้ นั่นก็คงเป็นเรื่องของอนาคต เพราะอย่างไรเสียโจวหยางก็ถือหุ้นในโยวหลานเชวี่ยอยู่ 10% ซึ่งในแง่หนึ่ง โจวหยางก็กลายเป็นเถ้าแก่คนที่สองของโยวหลานเชวี่ยไปแล้ว แต่ ณ เวลานี้ระหว่างเขากับเธอยังไม่มีความเกี่ยวข้องกัน ทว่าเขาก็ยังกดรับสาย

"ฮัลโหล คุณหนูสื่อ!”

“ทานข้าวเหรอครับ? คือ...”

“ตกลงครับ งั้นเดี๋ยวเจอกัน!"

โจวหยางวางสายแล้วเริ่มรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที จีหลานเยียนน่ะดีทุกอย่าง แต่เสียอย่างเดียวคือชอบขี้หึงเล็กๆ ทุกครั้งที่โจวหยางคุยกับผู้หญิงหรือไปทำธุระอะไรก็ตาม เธอก็ดูเหมือนไม่ได้โกรธเคืองอะไรหรอกนะ แต่ลึกๆ แล้วมักจะชอบถามโน่นถามนี่เสมอ อย่างเช่นก่อนจะย้ายบ้าน จีหลานเยียนก็ถามขึ้นมาดื้อๆ จนโจวหยางถึงกับสะดุ้งโหยง แต่ในเมื่อรับปากไปแล้ว เขาก็ได้แต่ต้องเดินหน้าต่อไปทั้งอย่างนั้น