บทที่ 186 เหมือนมีหนามทิ่มแทงหลัง

รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวหยางค่อยๆ หายไป สาเหตุหลักก็คือสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้พูดมามันถูกต้องเกินไป เขากำลังหลีกเลี่ยงบางสิ่งอยู่จริงๆ พูดง่ายๆ ก็คือ เขาไม่อยากเข้าไปพัวพันกับตระกูลสื่อเร็วเกินไป เพราะตัวเขาในตอนนี้ยังอ่อนแอเกินไป ไม่มีทางต่อกรกับตระกูลสื่อได้เลย เขาจึงต้องการเวลาในการพัฒนาตัวเอง หากเข้าไปมีความสัมพันธ์กับตระกูลสื่อ อีกฝ่ายจะต้องเข้ามาสืบประวัติของเขาอย่างละเอียดแน่นอน ถึงตอนนั้น แค่สืบดูนิดหน่อย เรื่องของจีหลานเยียนก็จะต้องถูกเปิดเผยออกมาทันที แม้จะบอกว่า ตอนนี้ต่อให้ถูกเปิดเผยออกมาก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรมากนัก แต่แรงกดดันทั้งหมดจะไปตกอยู่ที่จีหลานเยียน ส่วนตัวโจวหยางเองก็คงจะถูกจำกัดและถูกกดดันจากทุกหนทุกแห่ง อย่าได้ดูถูกตระกูลที่มีรากฐานหยั่งลึกเป็นอันขาด ดังนั้น เจตนาของโจวหยางก็คือ ก่อนที่เขาจะเติบโตและแข็งแกร่งขึ้น เขาจะพยายามรักษาระยะห่างจากตระกูลสื่อให้มากที่สุด นี่คือเหตุผลที่เขาตอบตกลงความร่วมมือเมื่อก่อนหน้านี้อย่างไม่ลังเล ผลประโยชน์เป็นเพียงส่วนหนึ่ง แต่เป้าหมายหลักคือเขาต้องการใช้วิธีนี้เพื่อยุติความขัดแย้งกับตระกูลสื่อ พูดง่ายๆ คือ ขอเพียงเขาพ่ายแพ้ ยอมศิโรราบ และยอมประนีประนอม ตระกูลสื่อก็จะไม่เสียเวลาและกำลังมาสนใจโจวหยางอีก นี่แหละคือจุดประสงค์ที่แท้จริง แต่ทั้งหมดนี้ ผู้หญิงคนนี้กลับมองออกจนหมดเปลือก แบบนี้มันเริ่มจะรับมือยากแล้วสิ

"คุณหนูสื่อครับ ไม่รู้ว่าเคยมีใครบอกคุณประโยคนี้ไหมว่า ผู้หญิงน่ะอย่าฉลาดเกินไปจะดีกว่า" "ผู้หญิงที่ฉลาดเกินไป มักจะไม่มีผู้ชายคนไหนชอบหรอกครับ เพราะมันจะทำให้ผู้ชายรู้สึกหวาดกลัว"

สื่อเหยียนเวยก็นึกไม่ถึงว่าโจวหยางจะพูดประโยคนี้ออกมาอย่างกะทันหัน แต่ดูเหมือนว่าคำพูดนี้จะมีเหตุผลอยู่ไม่น้อย เพราะในแง่หนึ่ง ผู้หญิงที่ฉลาดเกินไปก็ยากที่จะทำให้ผู้ชายรู้สึกชื่นชอบได้จริงๆ ในทางกลับกัน ผู้หญิงที่ดูซื่อๆ บื้อๆ กลับได้รับความเอ็นดูจากผู้ชายได้ง่ายกว่า

"คุณโจวคะ ฉันว่าพวกเราคุยเรื่องน่าเบื่อพวกนี้ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร เอาอย่างนี้ดีไหมคะ พวกเราสองคนมาร่วมมือกันเป็นการส่วนตัว" "ถ้าคุณรู้สึกว่าไม่อยากเข้าไปพัวพันกับตระกูลสื่อ งั้นพวกเราก็ร่วมมือกันแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว" "ที่ฉันมาในครั้งนี้มีอยู่สองจุดประสงค์ จุดประสงค์แรกคือการแก้ไขความขัดแย้งระหว่างพวกเรา ซึ่งตอนนี้ปัญหานั้นได้รับการแก้ไขอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว" "นี่ก็ถือว่าจบลงด้วยความยินดีของทั้งสองฝ่าย ส่วนจุดประสงค์ที่สองของฉัน แน่นอนว่าต้องเป็นการจัดซื้อหยกเจไดต์ หยกเจไดต์ระดับไฮเอนด์สักล็อตหนึ่ง" "ฉันศึกษามาแล้ว การซื้อขายระหว่างคุณกับฉีเต๋อเซิ่ง คุณคิดราคาแปดสิบเปอร์เซ็นต์ของราคาตลาด งั้นฉันให้เก้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยค่ะ!" "แถมมีเท่าไหร่ฉันรับหมด ขอแค่คุณภาพดีพอ หยกเจไดต์ทั้งหมดฉันเหมาเอง" "ส่วนวิธีการทำธุรกรรมคุณเป็นคนกำหนดได้เลย อนาคตจะร่วมมือกันได้อีกไหมก็ให้เป็นเรื่องของอนาคต เมื่อพิจารณาจากการร่วมมือของเราก่อนหน้านี้ที่ถือว่าราบรื่นดี ฉันจึงให้ความสำคัญกับความร่วมมือของเราในครั้งต่อไปมาก" "ไม่ทราบว่าคุณโจวหยางมีความเห็นว่ายังไงคะ?"

ครั้งนี้สื่อเหยียนเวยไม่ได้ปิดบังอะไรอีกแล้ว เธอเปิดเผยรูปแบบการร่วมมือของเธอออกมาตรงๆ โจวหยางก็พอจะเข้าใจจุดประสงค์ของผู้หญิงคนนี้แล้วเช่นกัน อันที่จริงจุดประสงค์ของผู้หญิงคนนี้ ก็แทบไม่ต่างอะไรกับเจียงเสวี่ยหรูและฉีเต๋อเซิ่งเลย พูดง่ายๆ ก็คือ ทุกคนต่างกำลังเตรียมตัวสำหรับงานแสดงอัญมณีที่กำลังจะมาถึง ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ได้เจอกับเถ้าแก่รายใหญ่มากมายขนาดนี้ และคงหาเงินได้ไม่มากขนาดนี้หรอก งั้นการร่วมมือกันแค่ครั้งนี้ ก็ถือว่าไม่มีปัญหาอะไร ยังไงซะผู้ที่ได้รับผลประโยชน์สูงสุดก็ยังคงเป็นตัวเขาเองอยู่ดี