บทที่ 190 ความร่วมมืออย่างเป็นทางการครั้งแรก

เช้าวันรุ่งขึ้น โจวหยางให้ลู่หู่และวังลี่ขับรถไปคนละคัน เพื่อไปส่งพวกเธอที่สนามบินหมางชื่อ ยังไงซะครั้งนี้ก็มีคนบินกลับเมืองจินหลิงถึงห้าคน รถคันเดียวคงไปส่งไม่พอ แต่โจวหยางไม่ได้ไปด้วย ไม่ว่าจะพูดอย่างไร การที่เขามาที่นี่ก็เพื่อหาเงินเป็นหลัก วันนี้เขายังมีเรื่องต้องทำอีกมาก หากเขาไปส่งคนถึงหมางชื่อแล้วนั่งรถกลับมา กว่าจะถึงก็คงเกือบบ่ายแล้ว เอาเรื่องอื่นไว้ก่อน วันนี้เขามีนัดกับสื่อเหยียนเวย ผู้หญิงคนนี้ให้ราคาสูงกว่าฉีเต๋อเซิ่งเสียอีก รับซื้อหยกเจไดต์ที่โจวหยางผ่าออกมาได้ในราคาเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของราคาตลาด ตอนแรกโจวหยางไม่เต็มใจจะช่วยผู้หญิงคนนี้ เพราะนั่นถือเป็นการสนับสนุนศัตรู แต่พอคิดดูอีกทีก็คงไม่ร้ายแรงขนาดนั้น ข้อแรกคือสำหรับบริษัทใหญ่ กำไรเพียงแค่นี้อาจจะไม่นับเป็นอะไรเลย แต่สำหรับโจวหยางแล้ว ส่วนต่างกำไรนี้มันมหาศาลมาก เพราะเงินที่เขาหามาได้คือเงินเนื้อๆ เน้นๆ สาเหตุที่สื่อเหยียนเวยต้องการร่วมมือกับโจวหยาง หากมองถึงแก่นแท้แล้ว ก็เพื่อสร้างผลงานความดีความชอบ ยังไงซะที่เธอมาครั้งนี้ก็เพื่อแก้ปัญหา ข้อแรกคือเรื่องของหน้าตา ข้อที่สองคือการแก้ปัญหาความต้องการของบริษัท ดังนั้นเพื่อไม่ให้ยุ่งยากหลายซับหลายซ้อน เธอจึงเลือกที่จะร่วมมือกับโจวหยางเพียงคนเดียว ด้านหนึ่งก็เพื่อลดความยุ่งยาก อีกด้านหนึ่งก็เพื่อหาเงินทำกำไร เพราะฉะนั้นจึงเกิดช่องว่างสำหรับการร่วมมือกันขึ้น

เนื่องจากทั้งลู่หู่และวังลี่ไม่อยู่ โจวหยางจึงทำได้เพียงมาที่ตลาดหินหยกดิบคนเดียว นี่ถือเป็นครั้งแรก เพราะทุกครั้งที่ผ่านมาข้างกายโจวหยางมักจะมีคนตามมาด้วยสองสามคนเสมอ แต่วันนี้บังเอิญเป็นข้อยกเว้น คนขับรถไม่อยู่ บอดี้การ์ดไม่อยู่ แฟนสาวไม่อยู่ แม้แต่คู่ค้าอย่างเจียงเสวี่ยหรูและฉีเต๋อเซิ่งก็ยังไม่อยู่ นี่เป็นเพราะเมื่อวานโจวหยางตอบตกลงที่จะร่วมมือกับผู้หญิงคนนี้ ไม่อย่างนั้นวันนี้โจวหยางคงได้ปวดหัวแน่ เพราะถึงเวลาผ่าหยกออกมาได้แล้ว การจะหาที่ระบายสินค้าคงกลายเป็นปัญหา โจวหยางเป็นคนที่ค่อนข้างตรงต่อเวลา เวลานัดคือเก้าโมงเช้า แต่เขามาถึงที่นี่ตั้งแต่แปดโมงห้าสิบนาทีแล้ว พอสื่อเหยียนเวยพาคนอีกสองสามคนมาถึง โจวหยางก็ซื้อหินหยกดิบไว้เรียบร้อยแล้วก้อนหนึ่ง

"โจวหยาง มาเช้าจังนะ!" สื่อเหยียนเวยตัดคำว่าคุณออกไป ตอนนี้พออ้าปากก็เรียกโจวหยางตรงๆ เลย อันที่จริงทำแบบนี้กลับดูสนิทสนมกันมากขึ้นด้วยซ้ำ

"ผมก็เพิ่งมาถึงเหมือนกันครับ อ้อ จริงสิ น้องชายสองคนของคุณล่ะ?" โจวหยางกวาดตามองคนที่ผู้หญิงคนนี้พามาด้วย แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของสื่อเคอคุนและสื่อเคอหลางเลย

"สองคนนั้นกลับเมืองหลวงไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้วค่ะ ยังไงซะเรื่องทางนี้ฉันก็เป็นคนรับช่วงต่อแล้ว ขืนพวกเขาอยู่ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร" "แน่นอนว่านี่เป็นความต้องการของฉันเองด้วย สาเหตุหลักคือฉันกลัวว่าถึงเวลาแล้วจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นอีก คุณเข้าใจใช่ไหมคะ!" โจวหยางพยักหน้า โดยไม่ได้พูดอะไรต่อ เรื่องนี้เขาเข้าใจดีจริงๆ เพราะสื่อเคอหลางโทรมาหาเขาเมื่อคืนนี้ ทั้งสองคนมีข้อตกลงร่วมกันว่า วันหน้าถ้ามีเวลาจะกลับมาร่วมมือกันอีก อันที่จริงจากจุดนี้ก็พอมองออกแล้วว่า สื่อเคอหลางไม่ได้โง่เขลาเบาปัญญาเสียทีเดียว หรือจะบอกว่าเบื้องหลังมีคนคอยชี้แนะอยู่ก็เป็นได้ สรุปคือสื่อเคอหลางรู้เรื่องที่โจวหยางและสื่อเหยียนเวยทำข้อตกลงกันลับหลัง เพราะการเดิมพันก่อนหน้านี้มันมีกลิ่นอายของการจัดฉากชัดเจนเกินไป ขอแค่ไม่ใช่คนโง่ย่อมมองออก ดังนั้นทัศนคติของสื่อเคอหลางในบางช่วงเวลาจึงเปลี่ยนไป อย่างน้อยในอนาคตก็อาจจะมีความเป็นไปได้ที่จะร่วมมือกับโจวหยางจริงๆ ส่วนความลับเรื่องของจีหลานเยียน สื่อเคอหลางจะเอาเรื่องนี้ไปบอกคนอื่นทำไม?