บทที่ 194 การเตรียมตัวของแต่ละฝ่าย

สื่อเหยียนเวยเข้าใจกระจ่างแล้ว และพูดตามตรงว่าเธอเองก็เริ่มหวั่นไหว! แผนการร่วมมือที่โจวหยางเสนอมานั้นช่างเย้ายวนใจยิ่งนัก ประเด็นสำคัญคือ แม้การไปเมียนมาตอนเหนือจะอันตรายจริง แต่คนที่ต้องไปเสี่ยงภัยไม่ใช่เธอ หากจะพูดแบบเห็นแก่ตัว ต่อให้โจวหยางไปเจออันตรายที่เมียนมาตอนเหนือ หรือแม้กระทั่งต้องตายไป มันก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเธอเท่าไหร่ อย่างมากที่สุดก็แค่แผนการร่วมมือล้มเหลวเท่านั้น แต่ถ้าหากทำสำเร็จขึ้นมาล่ะก็ กำไรที่ได้พูดกันตามตรงมันจะมหาศาลจนน่าตกใจเลยทีเดียว หากพูดแบบนี้อาจจะมองไม่เห็นภาพชัดเจนนัก หลายคนอาจจะไม่เข้าใจ งั้นลองยกตัวอย่างเปรียบเทียบดูจะเห็นภาพทันที ลองนึกถึงแตงโมดูสิ แตงโมในบางพื้นที่ ราคาขายส่งในท้องถิ่นน่าจะอยู่ที่ประมาณ 4-5 เหมาต่อชั่ง นี่คือราคาเฉลี่ยนะ ไม่ใช่ราคาสูงสุดหรือถูกที่สุด คือราคาประมาณ 4-5 เหมาต่อชั่ง แต่ถ้าคุณขนแตงโมลูกนี้ไปขายแถบมณฑลเจียงซู เจ้อเจียง หรือเซี่ยงไฮ้ ราคาข้างหลังจะถูกเติมศูนย์เข้าไปอีกตัวทันที อย่างน้อยที่สุดก็น่าจะอยู่ที่ 2 หยวนต่อชั่ง นี่คือความแตกต่างระหว่างแหล่งผลิตและนอกแหล่งผลิตนั่นเอง

หินหยกดิบในเมียนมาตอนเหนือนั้นราคาถูกมาก เพราะประเทศนั้นมีภูเขาเยอะ และขุมกำลังภายในก็สลับซับซ้อน สามารถใช้คำว่าวุ่นวายมาอธิบายได้โดยไม่เกินจริงเลย พูดง่ายๆ คือทรัพยากรข้างในขนออกมาไม่ได้ คนข้างนอกอยากซื้อก็ซื้อไม่ได้ เพราะทั้งคนในและคนนอกต่างก็ถูกผูกขาดกันไปหมด ดังนั้นหากสามารถเจาะเส้นทางสายการค้าออกมาได้สักเส้นหนึ่ง ก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินเก็บเงินตามถนนเลยแม้แต่น้อย

"โจวหยาง งั้นคุณลองว่ามาสิว่าเราจะร่วมมือกันยังไง แล้วสัดส่วนผลประโยชน์จะแบ่งกันยังไง!" การที่สื่อเหยียนเวยถามประโยคนี้ออกมา แสดงว่าเธอเริ่มหวั่นไหวเข้าให้แล้ว ทว่าโจวหยางย่อมไม่ยอมบอกจุดประสงค์ออกมาง่ายๆ ขนาดนั้น เพราะถ้าทำแบบนั้นเขาก็จะไม่ได้ผลประโยชน์สูงสุด

"คุณหนูสื่อครับ เรื่องนี้ในหัวของผมตอนนี้มันเป็นแค่โครงร่างคร่าวๆ เท่านั้น ถ้าจะให้ผมบอกตอนนี้ว่าจะร่วมมือกันยังไง ผมยังบอกไม่ได้หรอกครับ”

“เอาเป็นว่า คุณให้เวลาผมสักสองสามวันเพื่อขัดเกลาแนวคิดทางด้านนี้หน่อย ประจวบเหมาะกับที่ผมต้องไปจัดการธุระอย่างอื่นด้วย”