บทที่ 195 ปฏิบัติการยามวิกาล

เวลาเป็นสิ่งที่มีความแปลกประหลาดอย่างหนึ่ง บางครั้งก็ดูเหมือนจะเดินเร็ว แต่บางครั้งก็ช่างเชื่องช้าเหลือเกิน ยามที่คุณต้องถ่างตาทำงานล่วงเวลา คุณจะรู้สึกว่าค่ำคืนนี้ช่างยาวนานเหลือแสน แต่หากคุณได้หลับใหล คุณจะพบว่ามันเป็นไปตามคำกล่าวที่ว่า แค่หลับตาแล้วลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง วันใหม่ก็ผ่านพ้นไปเสียแล้ว กาลเวลาล่วงเลยไปจนถึงห้าทุ่มโดยไม่ทันตั้งตัว ณ จุดตัดบนถนนหลวงสายหนึ่ง ขบวนรถขนาดเล็กค่อยๆ แล่นตรงเข้ามาอย่างช้าๆ ขบวนรถประกอบด้วยรถทั้งหมด 5 คัน ไม่มีใครล่วงรู้ว่าภายในรถบรรทุกสิ่งใดมาบ้าง แต่ดูจากลักษณะภายนอกแล้วมีการคุ้มกันอย่างแน่นหนาทีเดียว ทันใดนั้น ขบวนรถก็ค่อยๆ เลี้ยวเข้าไปในลานจอดรถส่วนตัวแห่งหนึ่งก่อนจะหยุดสนิท

"คูรีล่า ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ!" อวี๋เฉิงไห่พาลูกน้องสองสามคนเดินหน้าระรื่นเข้าไปต้อนรับขบวนรถนั้น ในตอนนั้นเอง มีคนเดินลงมาจากรถ 3 คน ทั้งสามมีรูปร่างหน้าตาแทบจะพิมพ์เดียวกัน ขอเพียงไม่ใช่คนตาบอดก็คงพอมองออกว่าพวกเขาเป็นพี่น้องแฝดสาม ทั้งสามคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนส่งสินค้าที่มารอรับช่วงต่อ ความจริงแล้วสินค้าเหล่านั้นเป็นเพียงสินค้าธรรมดา ทว่าภายในสินค้าธรรมดาเหล่านั้นกลับซุกซ่อนบางอย่างเอาไว้ และทั้งสามคนนี้ก็คือผู้รับผิดชอบในการทำธุรกรรมกับอวี๋เฉิงไห่ พี่ใหญ่ชื่อคูรีล่า คนรองชื่อลากูรี และคนเล็กชื่อคูลาลี เรียกได้ว่าเป็นพวกเดนตายกันทั้งบ้าน

"เถ้าแก่อวี๋ ทำไมวันนี้คุณถึงมาทำธุรกรรมกับพวกเราด้วยตัวเองล่ะ? แล้วไอ้ค่อมล่ะ?" คูรีล่าไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร เพียงแค่เอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ

"ไอ้ค่อมมีธุระนิดหน่อย มาไม่ได้ชั่วคราวครับ" "พวกเราอย่ามัวเสียเวลาคุยไร้สาระกันเลย เพื่อป้องกันไม่ให้เรื่องยาวมากความ พวกเรามาเริ่มตรวจเช็คสินค้ากันเถอะ!" คูรีล่าพยักหน้าพลางสะบัดมือส่งสัญญาณ ลูกน้องที่ติดตามขบวนรถมาต่างรีบเลิกผ้าใบคลุมรถบรรทุกออกแล้วเริ่มค้นหา เพียงชั่วครู่ กระเป๋ารหัสลับหลายใบก็ถูกหยิบออกมา และเปิดออกต่อหน้าอวี๋เฉิงไห่โดยตรง ทันใดนั้น ผงสีขาวโพลนก็ปรากฏแก่สายตาทุกคู่ อวี๋เฉิงไห่ตาเป็นประกาย เขาใช้มีดเล่มเล็กกรีดลงบนถุงใบหนึ่งเบาๆ จากนั้นก็ใช้นิ้วบี้ผงออกมาเล็กน้อย วางลงบนหลังมือแล้วจ่อเข้าที่จมูกพลางสูดหายใจเข้าเต็มแรง

"ไม่มีปัญหา! ทำการแลกเปลี่ยนได้เลย!" อวี๋เฉิงไห่พูดไปพลางโบกมือเรียกให้ไอ้ดำรีบพาลูกน้องหิ้วกระเป๋าอีกหลายใบเข้ามาเช่นกัน เมื่อเปิดกระเป๋าออก ภายในก็เต็มไปด้วยธนบัตรสีแดงฉาน... หลังจากทั้งสองฝ่ายยืนยันความถูกต้องเรียบร้อย ก็ทำการจับมือกันอีกครั้ง ถือเป็นการเสร็จสิ้นการทำธุรกรรม และเตรียมตัวจะแยกย้ายกันไปตามทางของตน ทันใดนั้นเอง เสียง "ปัง" จากกระสุนปืนก็นัดหนึ่งก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืน อวี๋เฉิงไห่รู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกอย่างกะทันหัน ก่อนที่ร่างจะร่วง "ตุบ" ลงไปกองกับพื้นในทันที