บทที่ 196 มันประหลาดเกินไปแล้ว

ณ บริษัทขนส่งเฉิงไห่ จางฉวนฉีมองดูสภาพห้องทำงานที่เละเทะยับเยิน มีหรือที่เขาจะไม่รู้ว่าตนเองมาช้าไปก้าวหนึ่ง จุดประสงค์ที่เขามาที่นี่ก็เหมือนกับเป้าหมายของโจวหยาง แต่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ของที่เขากำลังตามหาได้หายไปแล้ว จางฉวนฉีไม่ใช่คนโง่ เขาฉุกคิดได้ทันทีว่าใครเป็นคนทำเรื่องนี้ ทว่าถึงจะรู้ก็ไม่มีประโยชน์ เพราะเขาไม่สามารถขยับตัวจัดการคนคนนี้ได้ หากเขากล้าลงมือ เขาเองนั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายถูกบีบจนดิ้นไม่หลุด จางฉวนฉีเคยคิดจะกำจัดโจวหยางทิ้งเสีย แต่เขาไม่กล้า สาเหตุที่เขาไม่กล้าไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะฆ่าโจวหยางไม่ได้ แต่เขากลัวว่าหลังจากกำจัดโจวหยางไปแล้ว ข้อมูลเหล่านั้นที่อยู่ในมืออีกฝ่ายจะถูกรั่วไหลออกไปหรือไม่ เขาไม่เชื่อว่าโจวหยางจะไม่มีแผนสำรองเตรียมไว้ และนี่คือเหตุผลที่จางฉวนฉีไม่กล้าลงมือทำเช่นนั้นมาโดยตลอด ยิ่งเวลาล่วงเลยไปนานเท่าไหร่ โอกาสในการปฏิบัติการก็น้อยลงไปทุกที

…………

ในขณะเดียวกัน โจวหยางกลับมาถึงบ้านพักตากอากาศแล้ว และกำลังฟังรายงานจากวังลี่ "วังลี่ คุณใช้เบอร์นี้โทรออกไป แล้วบอกว่า..."

ที่เมืองจินหลิง อวี๋เฉิงฝูที่กำลังหลับสนิทถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือ เขาเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟหัวเตียง โดยไม่สนใจเลขาสาวที่กำลังออดอ้อน อวี๋เฉิงฝูหยิบโทรศัพท์เดินออกจากห้องไป เบอร์ที่โทรเข้ามานี้คือเบอร์ของอวี๋จินหลง

"ฮัลโหล!”