บทที่ 197 เสี่ยวสื่อ

แต่เรื่องที่ทำให้โจวหยางรู้สึกหวาดผวามากยิ่งขึ้นกลับรออยู่หลังจากนั้น เมื่อเขาเปิดตู้เซฟออก สิ่งที่เขาต้องการทั้งหมดกลับรวมอยู่ในนั้นอย่างครบถ้วน ภายในบรรจุพยานหลักฐานการกระทำความผิดทั้งหมดของอวี๋เฉิงไห่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา สิ่งเหล่านี้ไม่ได้มีเพียงความสัมพันธ์อันฉ้อฉลที่ทำร่วมกับจางฉวนฉีเท่านั้น แต่ยังมีพฤติกรรมลับๆ ที่ทำร่วมกับบุคคลผู้มีหน้ามีตาคนอื่นอีกด้วย แค่นั้นยังไม่พอ ภายในยังมีสัญญาโอนกรรมสิทธิ์อีกหลายฉบับ ซึ่งหนึ่งในนั้นคือการโอนหุ้นของบริษัทขนส่งแห่งนี้ และสัญญาฉบับที่สอง คือการโอนหุ้น 8% ของบริษัทเครื่องประดับลิ่วฝูในเมืองจินหลิง เรื่องนี้อาจจะไม่ใช่สิ่งที่น่าประหลาดใจนัก แต่ประเด็นสำคัญคือบุคคลเป้าหมายในสัญญา หรือผู้รับผลประโยชน์กลับกลายเป็นชื่อของโจวหยาง! นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้โจวหยางรู้สึกเหมือนมีหนามทิ่มแทงหลัง เพราะทุกอย่างมันช่างไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย อวี๋เฉิงไห่จะยอมโอนทรัพย์สินทั้งหมดของตนมาให้โจวหยางได้อย่างไร? เว้นเสียแต่ว่าจะมีใครเอาปืนจ่อหัวเขาไว้ หรือใช้วิธีการบางอย่างควบคุมเขาเอาไว้เท่านั้น แต่ปัญหาก็คือ คนคนนั้นคือใคร? และทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร! ปริศนาที่ถาโถมเข้ามาทีละเรื่องทำให้โจวหยางปวดหัวจนแทบระเบิด เพราะทุกอย่างมันขัดต่อหลักการใช้ชีวิตตามปกติอย่างสิ้นเชิง

เขารู้สึกได้ว่ามีใครบางคนคอยบงการเรื่องราวทั้งหมดอยู่เบื้องหลัง ซึ่งจุดนี้โจวหยางแทบจะมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว ทว่าสิ่งที่เขาคิดไม่ตกคือ ผู้บงการอยู่เบื้องหลังทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร และมันเกี่ยวข้องกับเขาอย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้น ลายมือในจดหมายทำไมถึงได้เหมือนกับลายมือของเขาอย่างกับแกะ? ในเมื่อคิดไม่ออก โจวหยางก็ไม่คิดจะเสียเวลาหาคำตอบอีก เขาเก็บตู้เซฟไว้ในห้องนอนของตัวเอง อย่างน้อยตู้เซฟนี้ก็ยังสภาพดี เผลอๆ ในอนาคตอาจจะได้ใช้งาน จากนั้นเขาก็เริ่มคัดแยกและจัดระเบียบข้อมูลเหล่านั้น ข้อมูลเหล่านี้เปรียบเสมือนรากฐานสำคัญที่จะทำให้เขาลงหลักปักฐานในสถานที่แห่งนี้ได้ในอนาคต ตราบใดที่เขาสามารถควบคุมคนที่มีรายชื่ออยู่ในข้อมูลเหล่านี้ได้เหมือนที่ทำกับจางฉวนฉี หลังจากนี้เขาก็จะทำงานได้ราบรื่นราวกับปลาได้น้ำ เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาเก็บของที่มีประโยชน์ที่สุดไว้ในกระถางยู่อี้ และนำข้อมูลบางส่วนที่ไม่ควรเปิดเผยต่อสาธารณะไปมอบให้จางจวิน

"พี่จวิน พี่หาทางนำข้อมูลพวกนี้ไปถ่ายสำเนาไว้ชุดหนึ่ง แล้วแอบส่งไปให้พวกเขาตามรายชื่อทีละคน”

“นอกจากนั้นไม่ต้องทำอะไรทั้งสิ้น คนพวกนี้เราอาจจะไม่ได้ใช้งานเลยตลอดชีวิต แต่เราก็ต้องทำแผนสำรองเตรียมไว้ก่อน" จางจวินรีบรับคำสั่งแล้วนำข้อมูลเหล่านั้นจากไปทันที จากนั้นโจวหยางก็หันไปหาโอวาทวังลี่ต่อ

"วังลี่ พรุ่งนี้ถ้าอวี๋เฉิงฝูมาถึง คุณพาเขามาหาผมที่นี่ได้เลย" วังลี่มีสีหน้าชะงักไปเล็กน้อย เพราะการพามาที่นี่หมายความว่าตัวตนของโจวหยางจะถูกเปิดเผยทันที โจวหยางรู้ดีว่าหมอนี่กำลังกังวลเรื่องอะไร จึงอธิบายเพิ่มเติมว่า: