บทที่ 202 บรรลุข้อตกลงความร่วมมือเบื้องต้น

สื่อเหยียนเวยเข้าใจดีว่า รูปแบบความร่วมมือที่มีส่วนร่วมในทุกขั้นตอนแบบนี้ ย่อมมีความเสี่ยงในระดับหนึ่ง หรือจะบอกว่ามีความเสี่ยงสูงมากก็ว่าได้ แถมโจวหยางก็ต้องเป็นฝ่ายได้ส่วนแบ่งก้อนใหญ่แน่นอน แต่นี่ก็เป็นรูปแบบที่มั่นคงที่สุดเช่นกัน ประเด็นสำคัญที่สุดคือ มันมีผลประโยชน์แอบแฝงอยู่ นั่นก็คือหากมีส่วนร่วมในทุกขั้นตอน ในอนาคตเมื่อมีการเปิดสาขาอื่นๆ สื่อเหยียนเวยก็จะมีสัดส่วนการถือหุ้นในระดับหนึ่งด้วย ต่อให้สัดส่วนนี้จะเล็กน้อย แต่เมื่อเปิดสาขาแฟรนไชส์มากขึ้น เธอก็จะทำกำไรได้มากขึ้น สื่อเหยียนเวยเป็นนักธุรกิจ เธอจึงคิดได้มากกว่าและเร็วกว่าคนอื่น

ในจุดนี้คงต้องพูดถึงรูปแบบการดำเนินธุรกิจแบบแมคโดนัลด์เสียหน่อย แมคโดนัลด์เป็นร้านฟาสต์ฟู้ด หากลงทุนเปิดสาขาเอง ปีหนึ่งอาจจะทำกำไรได้หนึ่งแสนหยวน อย่างเก่งปีหนึ่งก็เปิดได้สิบสาขา นั่นหมายความว่าปีหนึ่งจะทำกำไรได้สูงสุดแค่หนึ่งล้านหยวน แต่การเปิดสาขาแฟรนไชส์นั้นต่างออกไป เขาแค่ต้องเก็บค่าคอมมิชชั่น สมมติว่าสาขาหนึ่งเขาได้กำไรแค่หนึ่งหมื่นหยวน แต่ถ้าร้อยสาขาก็คือหนึ่งล้านหยวน ทั่วโลกมีประเทศตั้งมากมาย หากเขาลงทุนเปิดร้านเอง ต่อให้มีอายุยืนถึงพันปี เขาก็คงไม่สามารถเปิดสาขาแฟรนไชส์ได้ในทุกประเทศหรอก ไม่ต้องพูดถึงระดับภูมิภาคและระดับเมืองเลย แต่ด้วยรูปแบบแฟรนไชส์มันจะต่างออกไป ทุกประเทศที่ต้องการเปิดร้านสามารถดำเนินการไปพร้อมกันได้เลย ถึงตอนนั้นปีหนึ่งอาจจะทำกำไรได้ร้อยล้าน หรือพันล้านหยวน อย่ามองว่าแต่ละสาขาทำกำไรได้น้อย แต่พอมีสาขาแฟรนไชส์เยอะขึ้น กำไรก็เยอะตามไปด้วย นี่เรียกว่ายืมไก่ออกไข่ แถมตัวเองยังไม่ต้องจ่ายค่าบริหารจัดการ ค่าดำเนินการ และค่าใช้จ่ายอื่นๆ อีกด้วย สื่อเหยียนเวยใช้เวลาไม่ถึงสามนาที ก็ทบทวนข้อเสนอความร่วมมือทั้งสามรูปแบบนี้จนทะลุปรุโปร่ง

"โจวหยาง ฉันเลือกรูปแบบความร่วมมือที่สามค่ะ!"

โจวหยางรู้อยู่แล้วว่าผู้หญิงคนนี้ต้องเลือกรูปแบบที่สาม แม้ว่าสิ่งที่เขาอธิบายไปจะฟังดูคลุมเครือมากก็ตาม

"ตกลงครับ แต่ถ้าเลือกรูปแบบที่สาม งั้นพวกเราก็คงยังเซ็นสัญญากันไม่ได้ในตอนนี้นะครับ”