บทที่ 201 ห้างสรรพสินค้าหินหยกดิบแบบเลือกซื้อเอง

สิ้นเสียงอนุญาตให้เข้ามา โจวหยางก็เดินเข้าไปในห้องรับรอง "ขอโทษทีครับ พอดีมีธุระติดพันนิดหน่อยเลยมาช้า!" โจวหยางพูดไปพลางเลื่อนเก้าอี้นั่งลงไปพลาง โดยไม่มีท่าทีเคอะเขินแต่อย่างใด

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเองก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน" สื่อเหยียนเวยตอบกลับตามมารยาท ลำดับต่อมาคือขั้นตอนการลำเลียงอาหารขึ้นโต๊ะ เรื่องทานข้าวน่ะ ไม่ว่าจะเป็นใครจะทานมากหรือน้อย อย่างไรเสียกับข้าวก็ต้องสั่งมาวางไว้ก่อน

"โจวหยาง มะรืนนี้ฉันตั้งใจจะกลับเมืองหลวงแล้วล่ะค่ะ สาเหตุคุณเองก็น่าจะพอทราบดี”

“เพราะฉะนั้น วันนี้พวกเราก็ไม่ต้องอ้อมค้อมพูดเรื่องไร้สาระให้เสียเวลาแล้ว เข้าประเด็นเรื่องความร่วมมือกันเลยดีกว่า คุณคิดว่ายังไงคะ?"

โจวหยางนึกไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้จะใจร้อนขนาดนี้ เข้าประเด็นทันทีเลยเหรอ แต่นี่ก็นับว่าเป็นเรื่องดีสำหรับเขา "ตกลงครับ งั้นคุณลองว่ามุมมองของคุณที่มีต่อความร่วมมือครั้งนี้มาก่อนสิ หุ้นส่วนที่ผมต้องการ คือประเภทที่ต้องไว้ใจกันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์เท่านั้น”