บทที่ 207 ปัญหาเรื่องของขวัญ

หลังจากวางสายโทรศัพท์ โจวหยางก็เริ่มลงมือทำมื้อค่ำ ยังไงซะพวกศิษย์พี่หญิงก็น่าจะใกล้กลับกันมาแล้ว โจวหยางทำอาหารไปพลาง ครุ่นคิดถึงแผนการขั้นต่อไปไปพลาง หากไม่มีอะไรผิดพลาด พวกของไอ้ค่อมน่าจะพ้นขีดอันตรายแล้ว และลำดับต่อไปเรื่องของบริษัทขนส่งก็คงไม่มีปัญหา เขาจะให้ดำเนินกิจการขนส่งเดิมไปก่อน แล้วค่อยๆ ขยับขยายไปทำอย่างอื่นในภายหลัง นั่นหมายความว่า การที่เขาจะรั้งอยู่ที่นี่ต่อไปก็คงไม่มีความจำเป็นมากนัก เขาเดินทางมาที่นี่ตั้งแต่วันที่ 9 สิงหาคม วันนี้ก็วันที่ 15 สิงหาคมแล้ว ถึงเวลาต้องกลับเมืองจินหลิงเสียที แต่ก่อนจะกลับเขายังมีเรื่องต้องจัดการอีกนิดหน่อย อย่างเช่นการกว้านซื้อหยกเจไดต์เกรดต่ำเก็บไว้ส่วนหนึ่ง นอกจากนี้ยังต้องผ่าหยกเจไดต์ที่มีมูลค่าออกมาอีกจำนวนหนึ่ง นอกจากจะเอาไว้เปลี่ยนเป็นเงินแล้ว การกลับไปครั้งนี้เขาตั้งใจจะซื้อของขวัญไปฝากคนอื่นๆ ด้วย อย่างเช่นสื่อซ่างเฟย เถียนเสี่ยวอวี่และแม่ของเธอ หรือแม้แต่หวงซืออวี่ และเขายังนึกถึงฟางเจี๋ยด้วยซ้ำ ในเมื่อตอนนี้เขาสร้างตัวจนร่ำรวยแล้ว แถมยังอุตส่าห์ถ่อมาถึงแหล่งหยกขนาดนี้ การหิ้วของขวัญดีๆ ติดไม้ติดมือกลับไปฝากพวกเธอก็ถือเป็นเรื่องที่สมควรทำ เรื่องนี้เขาสามารถยกให้เจียงเสวี่ยหรูจัดการได้ โดยให้เธอนำวัตถุดิบไปแปรรูปออกมาก่อน รอจนเขากลับไปค่อยใช้หยกเจไดต์หักลบกลบหนี้กันทีหลัง และเครื่องประดับที่จะมอบให้คนเหล่านี้คงไม่ใช่แบบครบชุด อย่างมากก็คงให้คนละหนึ่งถึงสองชิ้นก็พอ อย่างเช่นจี้หยก หรือสร้อยคออะไรทำนองนั้น ส่วนพวกกำไลหยกคงต้องยกเว้นไว้ก่อน เพราะของพวกนั้นราคาสูงเกินไป นอกจากนี้ก็คือของขวัญสำหรับจีหลานเยียน สำหรับจีหลานเยียนแล้วหยกเจไดต์คงไม่ต้องให้เพิ่ม เพราะครั้งก่อนเขาเพิ่งให้หยกจักรพรรดิเธอไปชิ้นหนึ่ง หยกจักรพรรดิชิ้นนั้นเอามาทำเครื่องประดับครบชุดแล้วก็ยังเหลือเฟือ แถมยังเหลืออีกเพียบด้วย ซึ่งจีหลานเยียนบอกว่าถึงเวลาจะเก็บไว้ให้โจวเหยาสักชุดหนึ่ง

"ศิษย์น้อง มาช่วยหน่อยเร็ว เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว!" ในขณะที่โจวหยางกำลังเด็ดผักและคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยเปื่อย เสียงของสื่อซ่างเฟยก็ดังแว่วมาจากข้างนอก ตอนนี้สาวๆ ต่างหอบหิ้วถุงน้อยใหญ่พะรุงพะรัง ทำเอาโจวหยางเห็นแล้วถึงกับหนาวสันหลัง นี่พวกเธอซื้ออะไรกันมานักหนาเนี่ย! ผู้หญิงประเภทนี้ถ้าเป็นครอบครัวธรรมดาคงเลี้ยงไม่ไหวแน่ โชคดีที่จีหลานเยียนไม่เหมือนศิษย์พี่หญิงคนนี้ ไม่อย่างนั้นโจวหยางคงได้ปวดหัวตายแน่

"ศิษย์น้อง นี่เป็นสูทที่ฉันซื้อให้เธอจ้ะ แล้วก็รองเท้าด้วย”

“ส่วนนี่คือเชิ้ต แล้วก็ยังมี..." สื่อซ่างเฟยไม่ได้สังเกตสีหน้าที่เปลี่ยนไปของโจวหยางเลยสักนิด เธอเอาแต่สาธยายของที่ซื้อมาไม่หยุด

"ศิษย์พี่หญิง ทำไมคุณซื้อของให้ผมเยอะขนาดนี้ครับ?" โจวหยางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย