บทที่ 219 กู่กลืนไขกระดูก

ความจริงแล้วถูหลงเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ที่นี่มาพักใหญ่แล้ว หรือจะพูดให้ถูกคือ ตั้งแต่ตามอวี๋เฉิงฝูกลับมา เขาก็คอยจับตาดูอยู่ที่นี่ตลอด ส่วนเรื่องบ้านพักตากอากาศแถวนี้น่ะเหรอ แค่ใช้เงินซื้อก็สิ้นเรื่อง จุดประสงค์ที่ถูหลงเฝ้าจับตาดูโจวหยางนั้นง่ายมาก นั่นคือการหาโอกาสลงมือกู่ ที่นี่คือเมืองจินหลิง การจะเอะอะฆ่าแกงกันง่ายๆ มันเป็นเรื่องไร้สาระ อวี๋เฉิงฝูย่อมไม่หาเรื่องใส่ตัวแบบนั้นหรอก ยังไงซะถ้าตำรวจลงมือสืบสวนขึ้นมาจริงๆ มันก็ง่ายมากที่จะพุ่งเป้าความต้องสงสัยมาที่เขา นี่ก็คือเหตุผลที่โจวหยางไม่ลงมือจัดการอวี๋เฉิงฝูอย่างโจ่งแจ้งในสถานที่แห่งนี้เช่นกัน ดังนั้น จึงมีเรื่องที่อวี๋เฉิงฝูดั้นด้นเดินทางไกลไปถึงเหมียวเจียงเพื่อหาเทพพิษขอรับแมลงกู่มา ตอนนี้ได้แมลงกู่มาแล้ว แต่จะทำอย่างไรเพื่อลงกู่ใส่ตัวโจวหยาง นั่นก็เป็นอีกปัญหาหนึ่ง

แมลงกู่ไม่เหมือนกับแมลงมีพิษหรือยาพิษชนิดอื่น มันเป็นสิ่งที่แฝงตัวอยู่เงียบๆ เมื่อใดที่โดนพิษกู่เข้าไป โดยพื้นฐานแล้วนอกจากความตายก็คือการถูกคนอื่นควบคุม สรุปก็คือไม่มีใครมีจุดจบที่ดีเลยสักคน แต่การลงกู่ก็เป็นเรื่องที่ยุ่งยากมาก เพราะมันมีเงื่อนไขเบื้องต้นอยู่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือต้องสัมผัสตัวเป้าหมาย โจวหยางพกบอดี้การ์ดไปด้วยทุกครั้งที่ออกไปข้างนอก นี่ทำให้ความยากในการลงกู่ของถูหลงเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล หากต้องการลงแมลงกู่ใส่ตัวโจวหยาง มีเงื่อนไขจำเป็นคือต้องได้สิ่งของบนตัวโจวหยางมาชิ้นหนึ่ง เช่น เส้นผม เล็บ เสื้อผ้าหรือรองเท้าที่เคยใส่ หรืออย่างอื่น! ต่อให้เป็นอุจจาระก็ยังได้ จุดประสงค์ก็เพื่อให้แมลงกู่คุ้นชินกับกลิ่นของคนคนนี้ จากนั้นทุกอย่างก็จะง่ายขึ้น แต่ถูหลงไม่มีโอกาสเข้าใกล้โจวหยางเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเอาของพวกนี้มา ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงรอ รอให้โจวหยางปรากฏตัวตามลำพังในสถานที่ใดสถานที่หนึ่ง ถึงจะหาจังหวะลงมือได้

โจวหยางไม่ได้รับรู้เรื่องราวเหล่านี้เลย เขาเพิ่งจะทะลวงขึ้นสู่เลเวล 5 พละกำลังแข็งแกร่งขึ้น กำลังอารมณ์ดีสุดๆ เมื่อเหลือบดูเวลา เขาก็ตั้งใจจะออกไปซื้อกับข้าวเสียหน่อย เพราะกับข้าวในตู้เย็นถูกกินไปตอนมื้อเที่ยงจนเกือบหมดแล้ว

"ลู่หู่ นายเฝ้าบ้านนะ ฉันจะไปซื้อกับข้าวที่ซูเปอร์มาร์เก็ตสักหน่อย!”

“ไม่ไกลหรอก นายไม่ต้องตามไปหรอก"