บทที่ 218 แผนการขั้นที่สอง

อีกด้านหนึ่ง ณ ดินแดนอันแสนห่างไกล มีกองกำลังจำนวนยี่สิบกว่าคนกำลังเดินทางข้ามเขาบุกป่าฝ่าดง คนเหล่านี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นพวกของจางจวินนั่นเอง เวลานี้พวกของจางจวินทุกคนมีปืนเอเคสี่สิบเจ็ดประจำกายคนละกระบอก ที่เอวเหน็บกริชและปืนพก ส่วนอีกด้านก็ห้อยระเบิดมือไว้หลายลูก ตั้งแต่หัวจรดเท้าล้วนสวมชุดลายพราง ชุดลายพรางพวกนี้มีเงินก็หาซื้อได้ แต่อาวุธนั้นหาได้ยากยิ่ง โชคดีที่โจวหยางเป็นคนจัดหามาให้พวกเขาทั้งหมด ส่วนโจวหยางไปเอาอาวุธล็อตนี้มาจากไหน จางจวินย่อมไม่รู้ เพราะขนาดตัวโจวหยางเองก็ยังอธิบายไม่ได้เลยให้ตายสิ! สรุปคือคนพวกนี้มีอาวุธครบมือก็พอแล้ว กองกำลังยี่สิบกว่าคนที่มีอาวุธยุทโธปกรณ์เต็มพิกัดขนาดนี้ เรียกได้ว่าขุมกำลังเล็กๆ ทั่วไปคงไม่กล้าแหยมด้วยแน่นอน และตอนนี้พวกเขาก็ได้ก้าวเข้าสู่เขตพื้นที่เมียนมาตอนเหนือเป็นที่เรียบร้อย ทว่าพื้นที่แห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาลมาก คาดว่ากว่าจะเดินทางไปถึงอำเภอที่ใกล้ที่สุดในเมียนมาตอนเหนือ คงต้องใช้เวลาเดินเท้าอีกหลายวัน ยังไงซะการเดินทางผ่านเส้นทางภูเขาก็ทำเวลาได้ไม่เร็วนัก แถมยังต้องคอยระแวดระวังไม่ให้ถูกใครพบเห็นอีกด้วย คนเหล่านี้คือกองกำลังแนวหน้า เป็นคนที่โจวหยางส่งมาเพื่อหาฐานที่มั่นสำหรับสร้างขุมกำลังของตัวเอง ทหารแตกทัพหรือสัมภเวสีไร้ศาลย่อมไม่อาจทำการใหญ่ได้ อย่างน้อยที่สุดคุณก็ต้องมีฐานที่มั่นที่ตั้งรับง่ายแต่บุกโจมตีได้ยากเสียก่อน พื้นที่ส่วนใหญ่ของเมียนมามีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 27 องศาเซลเซียส พื้นที่มัณฑะเลย์มีอุณหภูมิสูงสุดทะลุ 40 องศาเซลเซียส เดือนมกราคมเป็นเดือนที่อุณหภูมิต่ำที่สุดในรอบปี อุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ที่ 20 องศาเซลเซียสขึ้นไป ส่วนเดือนเมษายนเป็นเดือนที่ร้อนที่สุด อุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 30 องศาเซลเซียส เดือนมิถุนายนถึงกันยายนเป็นฤดูฝน ปริมาณน้ำฝนแตกต่างกันไปในแต่ละพื้นที่ วันนี้ฝนตกหนักมาก คนทั้งกลุ่มจึงทำได้เพียงกัดฟันเดินทางต่อ โชคดีที่พวกเขาไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป ผู้นำของกองกำลังนี้ย่อมต้องเป็นจางจวิน นอกจากนี้ยังมีหัวหน้าทีมอีกสองคน หนึ่งในนั้นคือหนึ่งในสามคนที่จางจวินพามาด้วยตั้งแต่แรกเริ่ม นั่นก็คือเฉินชง ส่วนอีกสองคนคือจินฮุยและวังลี่ ตอนนี้รับผิดชอบดูแลบริษัทขนส่งอยู่ที่นั่น และยังมีหัวหน้าทีมอีกคนชื่อว่าหร่วนสยง แม้ชื่อจะฟังดูไม่ค่อยเพราะนัก แต่รับรองได้ว่าเป็นพวกเดนตายตัวฉกาจแน่นอน ส่วนตำแหน่งของจางจวินในตอนนี้ไม่ใช่หัวหน้าทีมใหญ่แล้ว แต่ถูกโจวหยางเปลี่ยนให้เป็นผู้การแทน ผู้การที่คุมคนยี่สิบกว่าคน เรื่องแบบนี้คงมีแต่โจวหยางเท่านั้นที่คิดได้

"ผู้การครับ ข้างหน้ามีถ้ำ พวกเราไปหลบฝนกันก่อนเถอะครับ ดูท่าฝนคงจะไม่หยุดตกง่ายๆ”

“อีกอย่าง ภารกิจของพวกเราครั้งนี้ก็ไม่ได้เร่งรีบอะไร ผู้การเห็นว่ายังไงครับ?"

ข้อเสนอของเฉินชง ความจริงก็เป็นสิ่งที่จางจวินกำลังคิดอยู่พอดี แม้ว่าน้ำฝนแค่นี้จะไม่ระคายเคืองอะไรพวกเขา แต่ความไม่สบายตัวก็คือความไม่สบายตัวอยู่ดี

"ตกลง งั้นพวกเราไปหลบฝนกันก่อนเถอะ ทุกคนระวังตัวด้วยล่ะ ตอนฝนตกแบบนี้ยิ่งอันตราย" จางจวินเอ่ยสั่งการประโยคหนึ่ง ก่อนจะเดินนำหน้ามุ่งตรงไปยังถ้ำที่อยู่ไม่ไกลนัก ถ้ำแห่งนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่ก็พอจะเบียดคนยี่สิบกว่าคนเข้าไปได้แบบพอดิบพอดี