บทที่ 217 ไอเดียของโจวหยาง

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์เมื่อครู่นี้ก็คือข้อความแจ้งยอดเงินเข้านั่นเอง เมื่อวานตอนที่โจวหยางมอบหยกเจไดต์ส่วนหนึ่งให้เจียงเสวี่ยหรู ตอนนั้นยังไม่ได้คิดเงินกัน ดังนั้นการที่จีหลานเยียนไปหาเจียงเสวี่ยหรูในวันนี้จึงมีสองจุดประสงค์ จุดประสงค์แรกคือเรื่องที่คุยกันไว้ก่อนหน้านี้ ส่วนจุดประสงค์ที่สองก็คือการทวงเงิน เห็นได้ชัดว่าการทวงเงินครั้งนี้ประสบความสำเร็จ เมื่อมองดูยอดเงินในบัญชีที่เดิมทีมีอยู่เพียงไม่กี่ล้านหยวน แต่จู่ๆ ก็พุ่งพรวดกลายเป็นหลายสิบล้านหยวน โจวหยางก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก ประเด็นสำคัญที่สุดคือ ในตู้เซฟที่บ้านของเขายังมีหยกเจไดต์อีกเพียบ ซึ่งของพวกนี้ต้องค่อยๆ ระบายออกไปทีหลัง การให้อาหารวัวน่ะ คุณจะให้กินจนอิ่มแปร้ในคราวเดียวไม่ได้ ถ้าให้กินอิ่มเกินไป วัวมันก็จะขี้เกียจ การทำธุรกิจก็เหมือนกัน คุณจะป้อนสินค้าให้คนอื่นมากเกินไปในคราวเดียวไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคนอื่นจะคิดว่าคุณมีของค้างสต็อกบานเบอะ ถึงตอนนั้น คนอื่นก็อาจจะถือโอกาสกดราคาคุณ ดังนั้นการแบ่งขายเป็นล็อตๆ จึงเป็นทางเลือกที่ฉลาดที่สุด …………

โจวหยางกลับมาถึงบ้าน และก็เป็นไปตามคาด เถียนเสี่ยวอวี่มาอีกแล้ว ตอนนี้ผู้หญิงคนนี้แทบจะยึดที่นี่เป็นบ้านหลังที่สองไปแล้ว

"หลานเยียน เสี่ยวอวี่ไม่หางานทำเหรอครับ?" ภายในห้องครัว โจวหยางถามขึ้นขณะกำลังทำมื้อเที่ยง

"สมัยนี้งานมันหาง่ายซะที่ไหนล่ะคะ? โดยเฉพาะคนอย่างเถียนเสี่ยวอวี่ด้วยแล้ว”

“บริษัทของที่บ้านตัวเองก็ไม่อยากไปทำ พอไปหางานข้างนอกก็หาที่ถูกใจไม่ได้ เดี๋ยวนี้เด็กจบใหม่เดินชนกันตายเกลื่อนถนน”