บทที่ 222 อวี๋จินหลงที่กำลังเปลี่ยนไป

เหมียวเจียง ณ เขาเหลยถิงของเผ่าเหมียวดำ! เทพพิษจ้องมองอวี๋จินหลงที่กำลังแช่อยู่ในถังน้ำขนาดใหญ่ด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง เรียกได้ว่าพรสวรรค์ของอวี๋จินหลงนั้นยอดเยี่ยมมาก ดีกว่าศิษย์สองคนที่ตายไปแล้วของเขาเสียอีก หรืออาจจะก้าวข้ามตัวเขาเองไปแล้วด้วยซ้ำ เขาเปิดกระสอบป่านใบหนึ่งออกอย่างลุ่มล่าม ยื่นมือเข้าไปคว้าอสรพิษออกมาหลายตัวแล้วโยนลงไปในถังน้ำใบใหญ่ ในเวลานี้อวี๋จินหลงดูเหมือนจะไม่มีความหวาดกลัวต่อพวกอสรพิษหรือแมลงมีพิษเหล่านี้อีกต่อไปแล้ว

เดิมทีอวี๋จินหลงไม่ใช่คนหล่อเหลาอะไร เขาตัวไม่สูงนักและดูออกจะเจ้าเนื้อเสียหน่อย ทว่าหากมองดูเขาในตอนนี้จะพบว่าความเปลี่ยนแปลงนั้นมหาศาลนัก ร่างกายที่เคยเจ้าเนื้อซูบผอมลงไปมาก ผิวพรรณที่เคยขาวซีด บัดนี้กลับกลายเป็นสีดำคล้ำอย่างที่สุด สาเหตุที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะมีสารพิษตกค้างอยู่ในร่างกายมากจนเกินไป เรียกได้ว่าอวี๋จินหลงในตอนนี้กับอวี๋จินหลงคนก่อน แทบจะเป็นคนละคนกันเลยทีเดียว สิ่งเดียวที่ยังเหมือนเดิมคือความอัปลักษณ์ แถมยังดูอัปลักษณ์น่ารังเกียจยิ่งกว่าแต่ก่อนเสียอีก หากอวี๋เฉิงฝูรู้ว่าลูกชายของตนกลายเป็นสภาพเช่นนี้ เขาจะต้องเสียใจกับการตัดสินใจในครั้งนั้นแน่นอน

เทพพิษพูดไว้ไม่ผิด หากคิดจะหลอมกู่ ขั้นแรกต้องหลอมตนเองก่อน และขั้นตอนที่อวี๋จินหลงกำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้ก็คือการหลอมตนเอง โดยมีจุดประสงค์เพื่อหลอมตัวเองให้กลายเป็นมนุษย์พิษ จากนั้นถึงจะสามารถควบคุมสัตว์มีพิษทุกชนิดบนโลกใบนี้ได้ ทว่าค่าตอบแทนที่ต้องจ่ายก็คือ หลังจากนี้เขาจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ครึ่งคนครึ่งผี เหมือนกับเทพพิษในตอนนี้ ความอัปลักษณ์เป็นเพียงด้านหนึ่ง แต่การที่มีพิษอยู่เต็มตัวคือกุญแจสำคัญ อีกทั้งสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปมากที่สุดไม่ใช่ร่างกาย แต่เป็นนิสัยใจคอ

ลองจินตนาการดูสิว่า คนปกติที่ต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสเกินมนุษย์มนาอยู่ตลอดเวลา ถูกอสรพิษและแมลงพิษรุมกัดกินทุกเมื่อเชื่อวัน จะอยู่ก็ไม่ได้จะตายก็ไม่ลง เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า จิตใจย่อมบิดเบี้ยวไปตามระเบียบ เหมือนอย่างเทพพิษในตอนนี้ และจิตใจของอวี๋จินหลงในเวลานี้ก็กำลังเกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง เขาได้ยอมรับชะตากรรมของตัวเองแล้ว การจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมนั้นเป็นไปไม่ได้อีกต่อไป ดังนั้นสิ่งที่เขาต้องทำคือทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น ต้องแข็งแกร่งยิ่งกว่าเทพพิษ จากนั้นก็ฆ่าเทพพิษและทรมานมันเพื่อขึ้นมาแทนที่ แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงก้าวแรก

ก้าวที่สอง เขาจะกลับไปที่เมืองจินหลิง เขาจะทรมานโจวหยาง ฆ่าอวี๋เฉิงฝูให้ตาย และช่วงชิงเจียงเสวี่ยหรูมาเป็นของตน สรุปคือ คนพวกนี้เขาจะไม่ปล่อยไปแม้แต่คนเดียว การทรมานโจวหยางนั้นพอจะเข้าใจได้ เพราะสถานการณ์ที่เขาเป็นอยู่ในวันนี้ สาเหตุหลักก็มาจากโจวหยาง ส่วนการฆ่าอวี๋เฉิงฝู ก็เป็นเพราะความทุกข์ที่เขาได้รับในช่วงเวลานี้ หากไม่ใช่เพราะอวี๋เฉิงฝู เขาจะมานั่งอยู่ในถังน้ำใบใหญ่ถูกอสรพิษรุมทึ้งแบบนี้ได้อย่างไร? สำหรับเจียงเสวี่ยหรู นั่นคงเป็นความยึดติดที่แฝงอยู่ในใจของเขา สรุปคือเขาสาบานว่าจะไม่ปล่อยคนเหล่านี้ไปเด็ดขาด