บทที่ 225 การเจรจาสี่ฝ่าย (ตอนกลาง)

สิ่งที่โจวหยางพูดออกมานี้ ถือว่าแทงใจดำของทุกคนเข้าอย่างจัง หรือจะบอกว่านี่คือสิ่งที่ทั้งสามคนกังวลที่สุดก็ว่าได้ แม้พวกเขาจะมีความเชื่อมั่นในตัวโจวหยาง แต่ความเชื่อมั่นกับสถานการณ์จริงนั้นมันเป็นคนละเรื่องกัน ยังไงซะนี่ก็ไม่ใช่การลงทุนจำนวนน้อยๆ เลยไม่ใช่หรือ?

โจวหยางไม่ได้รอให้ใครตอบ เขาเริ่มอธิบายส่วนของเขาต่อไป "ช่องทางการจัดซื้อหินหยกดิบ ได้ยินมาว่าถูกผูกขาดมาตั้งแต่หลายสิบปีก่อนแล้ว คนนอกที่คิดจะเข้าไปแบ่งผลประโยชน์นั้นทำได้ยากยิ่ง”

“นี่คือสาเหตุที่ว่าทำไมของพรรค์นี้ที่ประเทศเมียนมาตอนเหนือถึงมีราคาถูกมาก แต่ในประเทศของเรากลับถูกปั่นราคาจนสูงลิ่ว”

“อธิบายง่ายๆ ก็คือ พวกเราอยากจะซื้อแต่ซื้อไม่ได้ ส่วนประเทศเขามีของอยากจะขายแต่ไม่มีช่องทาง”

“เพราะอุตสาหกรรมนี้ถูกผูกขาด ดังนั้นหากพวกเราคิดจะทำธุรกิจนี้ ทางเดียวคือต้องทำลายการผูกขาดนั้นลง”