บทที่ 226 การเจรจาสี่ฝ่าย (ตอนจบ)

ข้อเสนอและแผนการของโจวหยางไม่มีใครปฏิเสธได้ลง ทว่าการจะบรรลุข้อตกลงร่วมกันนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย อย่างไรเสียคนตั้งสี่คน ย่อมต้องมีการเจรจาหารือกันในหลายแง่มุมอย่างละเอียด ตลอดช่วงบ่ายวันนี้ ทั้งสี่คนจึงง่วนอยู่กับการวิจัยและหารือในเรื่องนี้เป็นหลัก จนกระทั่งถึงเวลามื้อค่ำ แผนการร่วมมือคร่าวๆ จึงพอจะได้ข้อสรุปออกมาบ้าง นี่ไม่ใช่ธุรกิจหลักแสนหลักล้าน แต่มันคือการร่วมทุนมูลค่าหลายร้อยล้านไปจนถึงพันล้านหยวน การระมัดระวังรอบคอบย่อมเป็นสิ่งที่สมควรทำ

หลังจากเสร็จสิ้นมื้อค่ำ การหารือจึงต้องยุติลงชั่วคราว เพื่อให้แต่ละคนมีเวลาไปทบทวนและไตร่ตรองด้วยตนเอง ส่วนรายละเอียดเชิงลึกจะเริ่มเจรจากันต่อในวันพรุ่งนี้ เมื่อโจวหยางจัดการเรื่องที่พักให้ทุกคนเรียบร้อยแล้ว เขาก็กลับมาที่บ้านพักตากอากาศ ครั้งนี้เขาต้องจัดการเรื่องนี้ให้จบให้ได้ เพราะเขามีเวลาไม่มากนัก หลังจากจบเรื่องนี้เขายังต้องไปจัดการปัญหาของอวี๋เฉิงฝู ต่อจากนั้นก็ต้องเดินทางไปเมืองหลวง และหลังจากจัดการเรื่องจิปาถะพวกนั้นเสร็จ แผนการขั้นต่อไปของเขาก็คือการมุ่งหน้าไปเมียนมาตอนเหนือ ดังนั้น โจวหยางจึงให้เวลากับทุกคนเพียงแค่สองวัน คือวันนี้และวันพรุ่งนี้เท่านั้น

เมื่อกลับถึงบ้าน โจวหยางเล่าสรุปเนื้อหาที่คุยกันในวันนี้ให้ฟังคร่าวๆ ซึ่งจีหลานเยียนก็ได้เสนอความเห็นที่มีคุณค่าออกมาหลายอย่าง สรุปคือโครงสร้างของแผนการร่วมมือในครั้งนี้เริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว เหลือเพียงประเด็นเล็กๆ น้อยๆ ที่ยังต้องตกลงกัน เนื่องจากพรุ่งนี้ยังต้องไปเจรจาต่อ โจวหยางจึงอาบน้ำเตรียมตัวพักผ่อน เพื่อให้สามารถสยบแมงกู่ได้โดยเร็วที่สุด หลังจากอาบน้ำเสร็จเขาจึงเข้าไปในห้องเดิมเหมือนเมื่อคืน แต่เพิ่งจะเข้าไปได้ไม่นาน จีหลานเยียนก็เดินตามเข้ามา

"ที่รัก... ท่านพี่ขา~"

พอโจวหยางได้ยินคำเรียกขานนี้ เขาก็ถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว