บทที่ 230 ความร่วมมือที่ไม่ธรรมดา

ความจริงแล้วโจวหยางตั้งใจจะนอนตื่นสายเสียหน่อย เพราะช่วงที่ผ่านมาเขาตรากตรำทำงานทั้งวันทั้งคืน นานๆ ทีเรื่องราวทุกอย่างจะคลี่คลายลงได้เสียที ทว่าฉีเต๋อเซิ่งกลับรีบร้อนจะเดินทางกลับ ดังนั้นเขาจึงจำเป็นต้องไปส่ง หลังจากส่งฉีเต๋อเซิ่งเรียบร้อย โจวหยางก็เดินตามสื่อเหยียนเวยกลับเข้าไปในโรงแรม หากใครมาเห็นเข้าคงต้องเกิดความเข้าใจผิดเป็นแน่ เพราะการที่ผู้ชายและผู้หญิงเดินเข้าโรงแรมตามกันไปแบบนี้ คนปกติทั่วไปย่อมต้องคิดลึกไปไกล ยังดีที่โจวหยางไม่ใช่คนดังหรือดารานักร้อง เขาจึงไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวพวกนักข่าวปาปารัสซี

"โจวหยางคะ ที่ฉันเรียกคุณมา ฉันเชื่อว่าคุณคงเดาจุดประสงค์ของฉันออกแล้ว”

“ก็เรื่องที่ฉันบอกคุณไปก่อนหน้านี้ว่าเงินทุนของฉันไม่พอนั่นแหละค่ะ คุณว่าแบบนี้ดีไหม ฉันจะเอาโครงการร้านเครื่องประดับทั้งสามแห่งมาจำนองไว้กับคุณ”

“นอกจากนี้ฉันจะเซ็นสัญญากู้ยืมเงินให้คุณด้วย คุณช่วยสมทบทุนส่วนที่ฉันขาดให้ครบทีนะคะ เมื่อทำกำไรได้แล้ว ฉันจะคืนให้คุณทั้งเงินต้นและดอกเบี้ยเลยค่ะ"

สื่อเหยียนเวยไม่อ้อมค้อม เธอเสนอเงื่อนไขของตัวเองออกมาทันที ซึ่งจากจุดนี้เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนี้มีความเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง ทั้งเรื่องจำนองร้านเครื่องประดับและเรื่องสัญญากู้ยืมเงิน หากพูดกันตรงๆ ถ้าเรื่องนี้ประสบความสำเร็จและทำกำไรได้ในอนาคต สิ่งที่เธอพูดในวันนี้ย่อมจะเกิดขึ้นจริง แต่ถ้าเรื่องราวกลับตาลปัตร หรือแม้กระทั่งโจวหยางเกิดอุบัติเหตุที่เมียนมาตอนเหนือ เรื่องจำนองและสัญญากู้ยืมที่ว่านี้ย่อมกลายเป็นเรื่องตลกทันที แน่นอนว่านั่นคือแผนการในแง่ร้ายที่สุด ในตอนนี้ทั้งสื่อเหยียนเวยและเจียงเสวี่ยหรูต่างก็ตั้งความหวังไว้ในแง่ดีทั้งสิ้น ไม่อย่างนั้นพวกเธอคงไม่กล้าทุ่มสุดตัวเพื่อร่วมมือกันในครั้งนี้ คนทั่วไปย่อมไม่มีความกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้แน่นอน