บทที่ 233 เข้าใจผิดไปใหญ่

โจวหยางเข้าใจความหมายของผู้หญิงคนนี้ดี เธอคงแค่อยากจะฟังว่าเขามีของดีอะไรอยู่ในมือบ้าง เพราะคุยกันตั้งนานแต่ยังไม่รู้เลยว่าสินค้าที่จะนำเข้าประมูลคืออะไร มันก็มีโอกาสสูงที่จะกลายเป็นเพียงการวาดวิมานในอากาศ

โบราณวัตถุที่มีมูลค่าและสามารถนำออกมาขายได้ในตอนนี้ โจวหยางยังมีอยู่อีกหลายชิ้น นอกจากภาพวาดไผ่หินกล้วยไม้และหญ้าหอมที่เขาตั้งใจจะเก็บไว้เป็นสมบัติประจำร้านและไม่คิดจะขายแล้ว เขายังมีกระถางธูปเซวียนเต๋อแห่งราชวงศ์หมิง แจกันทรงหัวไชเท้าเครื่องเคลือบเตาหลวงสมัยราชวงศ์ชิง และคนโทเซรามิคเคลือบสีสามสีทรงหัวหงส์สมัยราชวงศ์ถัง นอกจากนี้ยังมีภาพวาดซ้อนภาพวาดอีกหนึ่งม้วน

ของพวกนี้เพียงหยิบออกมาสักชิ้นหนึ่งก็เรียกได้ว่ามีมูลค่ามหาศาล โจวหยางย่อมไม่เอาออกมาวางขายพร้อมกันทีเดียวทั้งหมด เพราะการทุ่มตลาดหรือการส่งเข้าโรงประมูลพร้อมๆ กัน จะทำให้เกิดการแย่งราคากันเองจนมูลค่าลดน้อยลง เรื่องพื้นฐานแบบนี้โจวหยางย่อมเข้าใจดี

สุดท้ายยังมีสินค้าอีกสองสามชิ้น เช่น เครื่องปั้นดินเผาสี่ชิ้นที่มีมูลค่าไม่น้อย ซึ่งเขาได้มาตอนที่เจี่ยฮ่าวเริ่นร่วมมือกับจูเสวี่ยหัววางแผนขุดหลุมพรางเล่นงานเขา เพียงแต่ของพวกนี้ยังไม่สามารถนำออกมาวางขายได้ในตอนนี้ สาเหตุก็เพราะยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสม หากเอาออกมาตอนนี้ย่อมต้องเกิดปัญหาตามมาแน่นอน นอกจากนี้ยังมีโบราณวัตถุที่บ้านของจูเสวี่ยหัว ซึ่งตอนนั้นโจวหยางก็แอบ "หยิบ" ติดมือกลับมาด้วย ในนั้นมีของเก่าที่มีราคาอยู่ไม่น้อย แต่ก็เช่นเดียวกัน ของพวกนี้ยังไม่สามารถนำออกมาให้เห็นแสงเห็นตะวันได้ในเวลานี้

ของที่สามารถนำเข้าประมูลได้จริงๆ และนับว่ามีราคาค่อนข้างสูงในตอนนี้ จึงมีเพียงประมาณ 5 ถึง 6 ชิ้นเท่านั้น