บทที่ 234 การค้นพบที่พิเศษ

วินาทีนี้มีหรือที่สวี่ซูอิ๋งจะกล้าเอ่ยปากปฏิเสธ? ดังนั้นเรื่องนี้จึงถือว่าตกลงกันเป็นที่เรียบร้อย หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จ โจวหยางก็ขับรถไปส่งหวงจี้เฉิงที่ร้านโบราณวัตถุ ตัวเขาเองเดินเล่นแถวนั้นอยู่พักหนึ่งก่อนจะเดินทางกลับบ้าน ที่บ้านไม่มีใครอยู่ มีเพียงลู่หู่กับเจ้าเฮยเสวียนเฟิงเท่านั้น ธุระทางนี้ได้รับการจัดการไปจนเกือบหมดแล้ว เรื่องการเปิดห้างสรรพสินค้าหินหยกดิบก็มีหุ้นส่วนทั้งสามคนคอยรับผิดชอบ โจวหยางจึงไม่ต้องเข้าไปก้าวก่ายในส่วนนั้น ร้านโบราณวัตถุก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง ส่วนโรงประมูลก็ต้องรอถึงวันมะรืนซึ่งก็คือวันจันทร์ ดังนั้นในตอนนี้โจวหยางจึงเริ่มว่างงานลง ทว่ากว่าจะถึงกำหนดการเดินทางไปเมืองหลวงยังเหลือเวลาอีกหลายวัน เขาจึงไม่อาจปล่อยให้ตัวเองอยู่ว่างๆ ได้ เขาจำเป็นต้องหาอะไรทำเสียหน่อย

จะว่าไปแล้ว เรื่องที่สำคัญและเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้คือปัญหาเกี่ยวกับอวี๋เฉิงฝู หากไม่จัดการคนคนนี้ให้สิ้นซาก ต่อให้โจวหยางเดินทางจากไปเขาก็คงไม่สบายใจนัก ทว่าหมอนี่กลับทำตัวเหมือนเต่าหดหัวอยู่ในกระดอง ไม่ยอมปรากฏตัวออกมาเสียที แล้วเขาจะจัดการอย่างไรดีล่ะ คงไม่ถึงขั้นต้องบุกไปหาถึงบ้านเองหรอกมั้ง? ยกเว้นเสียแต่ว่าจะมีงานชุมนุมแลกเปลี่ยนโบราณวัตถุเหมือนคราวก่อนเกิดขึ้นอีก วินาทีนี้โจวหยางเริ่มรู้สึกเสียใจเล็กน้อย หากเขานึกไอเดียนี้ออกเร็วกว่านี้ก็คงดี เขาจะได้ไม่ต้องเอาโบราณวัตถุไปส่งเข้าโรงประมูล แต่จะใช้โบราณวัตถุพวกนั้นมาเป็นเหยื่อล่อแทน ต่อให้ต้องสูญเสียไปบ้างเขาก็ไม่เกี่ยง ขอเพียงล่อให้อวี๋เฉิงฝูปลาตัวใหญ่ตัวนี้ติดกับได้ก็พอ

ในยามว่าง โจวหยางพาเจ้าเฮยเสวียนเฟิงเดินเล่นเตร็ดเตร่ไปทั่วบริเวณบ้านพักตากอากาศ สาเหตุหลักคือตั้งแต่ย้ายมาเขายังไม่เคยเดินสำรวจในหมู่บ้านแห่งนี้เลย วันนี้ถือเป็นครั้งแรก ประจวบเหมาะกับอากาศที่สดใส การพาเจ้าเฮยเสวียนเฟิงออกมาเดินเล่นจึงถือเป็นเรื่องที่ดีไม่น้อย เขาเดินเล่นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงบ้านพักตากอากาศหมายเลข 5 ซึ่งบ้านหลังนี้ก็คือบ้านอีกหลังที่ยังว่างอยู่ตอนที่โจวหยางมาเลือกซื้อบ้านในตอนแรก เดิมทีจีหลานเยียนยังคิดจะซื้อบ้านหลังนี้เก็บไว้ด้วยซ้ำ ทว่าเห็นได้ชัดว่าตอนนี้มันถูกขายให้คนอื่นไปเรียกว่าเรียบร้อยแล้ว เพราะมีรถยนต์คันหนึ่งจอดอยู่ ในจังหวะที่โจวหยางตั้งท่าจะเดินจากไป เขาก็เหลือบไปเห็นป้ายทะเบียนรถคันนั้นโดยบังเอิญ...

หัวใจของโจวหยางกระตุกวูบ เขาหรี่ตาลงทันที ป้ายทะเบียนนี้เขาจำได้แม่น เพราะเคยเห็นที่บริษัทอัญมณีลิ่วฝูอยู่บ่อยครั้ง และเขาก็รู้ดีว่าเจ้าของรถคันนี้คือใคร โจวหยางแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วเดินจากไปอย่างแนบเนียน เพราะเขายังไม่อยากแหวกหญ้าให้งูตื่น ความจริงเรื่องบางเรื่องขอเพียงใช้สมคิดสักนิดก็เข้าใจได้แล้ว ว่าทำไมถูหลงถึงรู้ความเคลื่อนไหวของเขาได้อย่างแม่นยำนัก ทำไมถูหลงถึงสามารถลอบลงกู่พิษใส่เขาได้ ที่แท้เขาก็ถูกคนจับตาดูอยู่ตลอดเวลานี่เอง นอกจากนี้ นี่ถือเป็นภัยเงียบที่อันตรายมาก หากวันนี้เขาไม่บังเอิญค้นพบความลับนี้เข้า ผลลัพธ์ที่ตามมาคงจะน่ากลัวอย่างยิ่ง หากอวี๋เฉิงฝูคิดจะลงมือกับจีหลานเยียน ย่อมเป็นเรื่องที่ยากจะป้องกัน เพราะคงไม่มีใครคาดคิดว่า อวี๋เฉิงฝูจะมาซื้อบ้านอยู่ที่นี่ มันเปรียบเสมือนการมีเสือร้ายมาอาศัยอยู่หลังบ้านของคุณ ในยามที่เสืออิ่มมันอาจจะไม่ยุ่งกับคุณ แต่ถ้าวันใดที่เสือมันหิว หรือมันเกิดโมโหขึ้นมา ผลลัพธ์ที่ตามมาย่อมยากจะคาดเดา

สิ่งที่โจวหยางคิดเป็นอย่างแรกคือต้องจัดการเรื่องนี้ให้จบสิ้น มีคำกล่าวที่ว่า "ข้างแท่นบรรทมจะยอมให้คนอื่นมานอนกรนอยู่ได้อย่างไร?" แล้วเขาจะจัดการกับภัยเงียบนี้อย่างไรดี? เวลานี้โจวหยางไม่มีอารมณ์จะเดินเล่นอีกต่อไป เขาเร่งฝีเท้ากลับไปยังบ้านพักตากอากาศของตนด้วยความรวดเร็วที่สุด จากนั้นก็ไม่ลังเลเลยที่จะโทรศัพท์หาเถียนเผิง ซึ่งปลายสายก็รับสายอย่างรวดเร็ว "ประธานเถียนครับ รบกวนช่วยสืบเรื่องหนึ่งให้ผมหน่อย”