บทที่ 247 จีเฉินเฟิง

ดังนั้น ความแตกต่างระหว่างของเลียนแบบกับของปลอมจึงมีนัยสำคัญอย่างยิ่ง!

กับดักชิ้นที่สองคือผลงานจากเตาเผาชาวบ้านที่กล่าวถึงไปข้างต้น ผลงานจากเตาเผาชาวบ้านนั้นไม่ใช่ของชั้นเลิศ กล่าวคือเนื้องานจะค่อนข้างหยาบ เพราะในสมัยนั้นเทคโนโลยีการผลิตยังไม่ก้าวหน้าถึงขั้นนั้น อีกทั้งผลงานจากเตาเผาชาวบ้านมักไม่มีการระบุชื่อผู้สร้างหรือปีที่ผลิตเอาไว้

ผู้ที่ชื่นชอบการสะสมโบราณวัตถุทุกคนต่างทราบดีว่า มูลค่าที่สูงที่สุดของวัตถุชิ้นหนึ่งมักอยู่ที่ลายเซ็นหรือรอยประทับนี้เอง ยกตัวอย่างเช่น หากศิลปินชื่อดังเป็นผู้วาดภาพนั้น หากเขาเขียนชื่อตนเองกำกับและประทับตราประทับของตนลงไป ภาพวาดนั้นย่อมมีมูลค่ามหาศาล ในทางกลับกัน หากเขาวาดภาพขึ้นมาโดยไม่มีการระบุชื่อและไม่มีตราประทับ ต่อให้พิสูจน์ได้ว่าเป็นของจริง แต่คุณค่าในการสะสมและความหมายในตัวมันเองย่อมลดน้อยถอยลงไปมาก

นั่นคือสาเหตุหลักที่ทำไมภาพวาดที่โจวหยางเคยหามาได้ในราคาถูก จึงไม่สามารถยกระดับราคาขึ้นไปได้มากกว่านั้น ดังนั้นผลงานจากเตาเผาชาวบ้านชิ้นนี้ จึงง่ายมากที่จะถูกคนมองว่าเป็นของเลียนแบบ หรือไม่ก็เป็นของปลอมไปเสียเฉยๆ หากโจวหยางไม่มีความสามารถพิเศษติดตัว สัญชาตญาณแรกของเขาคงคิดว่าของชิ้นนี้เป็นของเก๊ไปแล้ว

โจวหยางเดินไปที่โต๊ะด้านข้างและเริ่มจรดปากกาเขียนคำตอบทันที หลังจากโจวหยางเขียนคำตอบจนครบถ้วนแล้ว จึงเริ่มมีคนอื่นๆ ทยอยส่งคำตอบตามมา ซึ่งจากจุดนี้ก็พอจะมองเห็นอะไรบางอย่างแล้ว ไม่โจวหยางก็ไม่รู้เรื่องเลย ก็คงเป็นโจวหยางที่เก่งเหนือกว่าคนอื่นไปไกล