บทที่ 256 การประนีประนอมของจีเฉินเฟิง

"คุณอาครับ ผมโจวหยางพูดคำไหนคำนั้น ถ้าคุณไม่เชื่อ พวกเรามาเขียนหนังสือสัญญาเดิมพันกันเลยก็ได้ครับ”

“หากภายในหนึ่งปี ทรัพย์สินส่วนตัวของผมโจวหยางไม่สามารถแซงหน้าตระกูลจีของพวกคุณได้ เมื่อถึงเวลานั้นจะให้ผมรับผิดชอบอย่างไรก็ตามใจคุณอาเลยครับ!"

【โจวหยาง!】 จีหลานเยียนที่ยืนอยู่ข้างๆ เมื่อได้ยินโจวหยางพูดเช่นนั้นก็รู้สึกกังวลใจขึ้นมาทันที โจวหยางตบหลังมือจีหลานเยียนเบาๆ เพื่อเป็นการปลอบใจให้เธอวางใจ

จีเฉินเฟิงไม่ได้พูดตอบทันที แต่เขาใช้เวลาครู่หนึ่งในการไตร่ตรอง ในสถานการณ์ปัจจุบัน การจะพาตัวจีหลานเยียนกลับไปนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย อย่างที่เขาว่ากันว่า ลูกสาวนั้นใจมักจะโอนอ่อนไปทางคนรัก จีหลานเยียนในตอนนี้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขาไปแล้ว คงไม่มีทางเชื่อฟังคำสั่งของตนง่ายๆ แน่ ถ้าเป็นยุคสมัยโบราณ เขาคงสามารถแจ้งความดำเนินคดีในข้อหาลักพาตัวสตรีได้ แต่สังคมสมัยนี้เป็นแบบไหนกัน? ทั้งสองฝ่ายต่างยินยอมพร้อมใจกัน และต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันทั้งคู่ ต่อให้ไปแจ้งความก็ไม่มีประโยชน์

อีกอย่าง ที่นี่ไม่ใช่เมืองหลวง การใช้กำลังบังคับพาตัวกลับไปนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อพาตัวกลับไปไม่ได้ ตนเองก็ทำได้เพียงแสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าลูกสาวอยู่ที่นี่ เพราะการทำเช่นนี้อย่างน้อยก็ยังสามารถปิดบังเรื่องนี้ไว้ไม่ให้ตระกูลสื่อล่วงรู้ได้ นี่คือเหตุผลที่จีเฉินเฟิงแอบเดินทางมาที่นี่ เพราะไม่ต้องการให้ตระกูลสื่อรู้ว่าจีหลานเยียนอยู่ที่นี่