บทที่ 264 งูทองสองหัว

เทพเจ้าแมลงพิษรีบเก็บแมลงพิษของตนกลับไปทันที เห็นได้ชัดว่าสิ่งที่อวี๋เฉิงฝูพูดนั้นเป็นเรื่องจริง ร่างกายคนหนึ่งไม่สามารถรองรับแมลงพิษสองชนิดได้พร้อมกัน นี่เป็นหลักการพื้นฐาน

จังหวะนั้นเอง หูของเทพเจ้าแมลงพิษขยับเล็กน้อย ก่อนจะหันควับไปทางทิศหนึ่ง "ใคร? ทำตัวลับๆ ล่อๆ!" เทพเจ้าแมลงพิษตะคอกเสียงดัง ก่อนจะสะบัดมือออกไป สิ่งของชิ้นหนึ่งที่มีลักษณะเรียวยาวก็ถูกซัดออกไปทันที

โจวหยางถลึงตาใส่จางถิง เพราะเพียงเพราะผู้หญิงคนนี้เผลอผายลมออกมา ทำให้ตำแหน่งที่ซ่อนตัวของพวกเขาถูกเปิดเผย แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาบ่น ในเมื่อถูกจับได้แล้ว พูดอะไรไปก็สายเกินไป

ในชั่วพริบตานั้น โจวหยางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตราย เขาจึงตัดสินใจพุ่งเข้าคว้าวัตถุปริศนานั้นทันที คุณอาจจะมองว่าเขาบ้าระห่ำ หรือจะบอกว่าเขาฝีมือถึงจึงกล้าหาญเกินตัวก็ได้ ที่กล้าใช้มือเปล่าไปคว้าสิ่งของโดยไม่รู้ว่ามันคืออะไร เมื่อโจวหยางคว้าวัตถุที่พุ่งเข้ามาได้ เขาก็รู้สึกปวดแปล๊บที่ข้อมือ เมื่อก้มมองดู พบว่าเป็นงูตัวเล็กๆ สีทองตัวหนึ่ง และที่น่าตกใจคือมันมีสองหัว! มือของเขาคว้าหมับไปที่หัวหนึ่ง ส่วนอีกด้านหนึ่งเขานึกว่าเป็นหาง แต่ทว่า...

"โจวหยาง!”