บทที่ 265 เทพเจ้าแมลงพิษหนีรอด

โจวหยางระแวดระวังไอ้หมอนั่นไว้อยู่แล้ว ดังนั้นดวงตาซ้ายของเขาจึงจับจ้องไม่กะพริบ เทพเจ้าแมลงพิษนั้นรวดเร็วมาก แต่ในสายตาของโจวหยาง มันยังถือว่าช้าไปมาก เขาสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่ามีอะไรพุ่งออกมาจากน้ำเต้าใบนั้น

นอกจากควันสีดำแล้ว ข้างในนั้นยังมีตะขาบยักษ์ตัวหนึ่งปนออกมาด้วย ตะขาบตัวนี้ยาวกว่าหนึ่งฟุต พูดตามตรงคนทั่วไปหากเห็นตะขาบขนาดนี้คงขนลุกไปถึงหนังศีรษะ โจวหยางแม้จะไม่กลัวพิษ แต่พอเห็นตะขาบยาวขนาดนี้ ขนทั่วตัวเขาก็ลุกชันขึ้นมาทันที ทว่าเขายังคงฝืนความรู้สึกสะอิดสะเอียนนั้นไว้ แล้วยื่นมือออกไปคว้าตะขาบยักษ์ตัวนั้น

ความหวาดกลัวของเขาไม่ได้เกิดจากพิษ แต่เกิดจากความขยะแขยงต่อตะขาบตัวนี้ โจวหยางไม่กลัวงูมาตั้งแต่เด็ก แต่เขากลัวตะขาบ เพราะตอนเด็กๆ เคยถูกตะขาบกัดจนเจ็บปวดร้องไห้แทบขาดใจ ดังนั้นเรื่องนี้จึงเป็นปมทางจิตใจของเขาอยู่บ้าง

วินาทีที่มือขวาของเขาคว้าลงไปบนตัวตะขาบ คือจังหวะเดียวกับที่พิษของมันเข้าสู่ร่างกาย มันยังคงเจ็บปวดเหมือนเช่นเคย ทว่าความเจ็บปวดนั้นเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา อีกทั้งเม็ดบัวห้าพิษในร่างกายก็รีบดูดซับพิษจากตัวตะขาบอย่างบ้าคลั่ง

"ฮ่าฮ่าฮ่า!”