บทที่ 266 เทพเจ้าแมลงพิษตาย ตำราแมลงพิษ

ในอีกด้านหนึ่ง เทพเจ้าแมลงพิษมีสีหน้าเขียวคล้ำ การต้องหลบหนีครั้งล่าสุดของเขาคือเมื่อสามสิบกว่าปีก่อน ไม่นึกเลยว่าในวันนี้ที่วิชาแมลงพิษของเขาสำเร็จถึงขั้นตั้งตัวเป็นเทพเจ้าแมลงพิษแล้ว กลับต้องมาถูกคนไล่ล่าเหมือนสุนัขตัวหนึ่ง นี่เป็นสิ่งที่ทนไม่ได้อย่างยิ่ง!

"อาจารย์ ท่านจะโกรธไปทำไมกัน ก็แค่โจวหยางคนหนึ่ง!”

“รอให้ผมฝึกวิชาขั้นสูงสุดสำเร็จเมื่อไหร่ การจะฆ่าเขาก็เหมือนเล่นขายของเท่านั้นแหละ!"

ในจังหวะนั้นเอง เสียงของอวี๋จินหลงก็ดังมาจากด้านหลังของเทพเจ้าแมลงพิษ เทพเจ้าแมลงพิษคิดตามก็เห็นว่าจริง โจวหยางไม่รู้ด้วยเหตุผลกลใดถึงมีภูมิต้านทานต่อพิษในระดับหนึ่ง แต่ถึงจะเก่งกาจเพียงใด ก็ไม่มีทางต้านทานมนุษย์แมลงพิษที่เขาฝึกฝนขึ้นมาด้วยตัวเองได้ อย่างไรก็ตาม คำเตือนที่ควรบอกก็ต้องบอก เพราะแม้โจวหยางจะไม่สามารถต้านทานพิษได้ทั้งหมด แต่พิษส่วนใหญ่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้จริงๆ แม้แต่งูทองและตะขาบยักษ์ที่เขาเลี้ยงมาหลายสิบปีก็แทบไม่ได้สร้างบาดแผลให้เลย

ในวินาทีนั้น เทพเจ้าแมลงพิษไม่ได้สังเกตเห็นอวี๋จินหลงที่ยืนอยู่เบื้องหลังแม้แต่น้อย ในแววตาของอวี๋จินหลงเต็มไปด้วยความอำมหิต "จินหลงเอ๊ย โจวหยางคนนี้ไม่ธรรมดา ฉันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ดังนั้น..." เทพเจ้าแมลงพิษพูดได้เพียงครึ่งเดียวก็ต้องหยุดชะงัก เพราะเขารู้สึกเจ็บปวดที่หน้าอกอย่างรุนแรง เมื่อก้มมองลงไป ก็เห็นมือขนาดใหญ่ที่มีสภาพราวกับโครงกระดูกแทงทะลุหน้าอกของเขา และในฝ่ามือข้างนั้นกำลังกำหัวใจที่ยังคงเต้นอยู่ดวงหนึ่งไว้