บทที่ 267 การควบคุม

เวลาล่วงเลยมาจนถึงบ่ายวันที่ 6 กันยายน โจวหยางและคณะสี่คนก็เดินทางกลับมาถึงเมืองจินหลิงอีกครั้ง โจวหยางให้ลู่หู่และจางถิงแยกตัวกลับไปก่อน ส่วนตัวเขาติดตามอวี๋เฉิงฝูไปยังบริษัทจิวเวลรี่ลิ่วฝู

ภายในห้องทำงานประธานบริษัทจิวเวลรี่ลิ่วฝู อวี๋เฉิงฝูไล่เลขาออกไปแล้วยืนฟังคำสั่งของโจวหยางด้วยท่าทีนอบน้อม "ท่านประธานอวี๋ คุณยังคงทำหน้าที่ในตำแหน่งเดิมต่อไป บริหารบริษัทนี้แทนผมไปก่อน”

“จำไว้ให้ดีว่าคุณยังเป็นท่านประธานอวี๋ แต่จากนี้ไปคุณต้องฟังคำสั่งผม เข้าใจไหม?" อวี๋เฉิงฝูรีบรับคำสั่งทันที ในเวลานี้อวี๋เฉิงฝูถูกแมลงกัดกินวิญญาณควบคุมไว้อย่างสมบูรณ์แล้ว กล่าวคือในแง่หนึ่งอวี๋เฉิงฝูได้ตายไปแล้ว เพราะโลกแห่งจิตใจของเขาตอนนี้มีเพียงแมลงตัวหนึ่งเป็นผู้บงการเท่านั้น

โจวหยางมองดูหุ้นในมือแล้วรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง นี่คือสิ่งที่เรียกว่า คนอื่นปลูกต้นไม้แต่เขาได้ร่มเงา คนอื่นปลูกต้นท้อแต่เขาแอบเด็ดกิน บริษัทจิวเวลรี่ลิ่วฝู อวี๋เฉิงฝูถือหุ้นอยู่ 31 เปอร์เซ็นต์ รวมกับอีก 8 เปอร์เซ็นต์ของอวี๋เฉิงไห่ ตอนนี้เขาก้าวขึ้นมาเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดทันที ส่วนผู้ถือหุ้นรายใหญ่อันดับสองซึ่งเป็นบิดาของเจียงเสวี่ยหรูถือหุ้นอยู่เพียง 10 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น นึกดูสิว่าการที่โจวหยางถือหุ้นอยู่ถึง 39 เปอร์เซ็นต์นั้นเป็นตัวเลขที่น่าสะพรึงกลัวเพียงใด เรียกได้ว่าทรัพย์สินในปัจจุบันของเขาเทียบเคียงได้กับตระกูลจีแห่งเมืองหลวงเลยทีเดียว ถามว่าเขาจะไม่ดีใจได้อย่างไร?

ทว่าตอนนี้เขายังไม่คิดจะประกาศให้โลกรู้ เพราะยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม ต้องจำไว้ว่าสุนัขที่กัดคนมักไม่เห่า สุนัขที่เห่ามักไม่กัด แม้คำเปรียบเทียบนี้จะดูไม่เหมาะสมกับตัวเองนัก แต่นัยสำคัญก็ไม่ต่างกัน สุนัขที่เห่าเสียงดังย่อมทำให้ผู้อื่นระวังตัว แต่ถ้าสุนัขตัวหนึ่งหมอบอยู่บนถนนหรือซ่อนตัวอยู่ในตรอกมืดไม่ส่งเสียง รอจนคุณเดินเข้ามาใกล้แล้วพุ่งเข้ากัดทันที นั่นสิถึงจะร้ายแรงที่สุด โจวหยางตั้งใจจะทำเช่นนั้น แต่ในตอนนี้เขาสามารถออกคำสั่งแรกได้แล้ว