บทที่ 268 ข่าวคราวจากฝั่งโน้น

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จีหลานเยียนก็นึกถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น ดูเหมือนว่าชายคนนี้จะเก่งกาจกว่าเมื่อก่อนจริงๆ เสียด้วย ครั้งหนึ่ง จีหลานเยียนยังจำได้แม่นว่าไอ้หมอนี่เพิ่งเข้าบ้านมาได้ไม่นานก็ทำท่าพะอืดพะอมอยากจะอาเจียน แต่ในตอนนี้ เขาสามารถควบคุมมันได้นานถึงครึ่งชั่วโมง นี่นับเป็นการก้าวกระโดดเชิงคุณภาพอย่างแท้จริง ต้องรู้ไว้ว่าคนทั่วโลกกว่า 95 เปอร์เซ็นต์ไม่มีทางทำแบบนี้ได้

"สามีขา ฉันรู้ว่าคุณเก่ง แต่ว่า..." จีหลานเยียนแกล้งพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น แล้วค่อยๆ มุดเข้าไปในผ้าห่ม อาจจะมีของบางอย่างหล่นลงไปข้างใน เธอจึงขยับไปมาในนั้น ไม่อย่างนั้นคงไม่ขยับตัวไปมาแบบนั้นแน่

………………

เมื่อโจวหยางต้องจากไป และจีหลานเยียนก็ตัดสินใจจะติดตามไปด้วย ปัญหาหนึ่งจึงเกิดขึ้นมา นั่นคือ เฮยเสวียนเฟิง จะทำอย่างไร? จะทิ้งมันไว้ที่นี่ก็ไม่มีคนดูแล เพราะตอนนี้เถียนเสี่ยวอวี่ก็ทำงานอยู่ และอีกไม่กี่วันก็ต้องไปเมืองหลวง จะขับรถไปรุ่ยเฉิงก็พอจะทำได้ แต่มันเสียเวลาเกินไป สุดท้ายจีหลานเยียนก็คิดแผนออก นั่นคือการส่งขนส่งสัตว์เลี้ยง การส่งสัตว์เลี้ยงผ่านระบบขนส่งสามารถทำได้ ขอเพียงแค่มีใบรับรองสุขภาพก็พอแล้ว ดังนั้น ในช่วงสองวันที่ผ่านมา จีหลานเยียนจึงจัดการเรื่องนี้เป็นหลัก

ในขณะที่โจวหยางก็ได้นำโบราณวัตถุชิ้นสำคัญที่เหลือไปฝากไว้กับ สวีซูอิ๋ง ที่สำนักประมูล ต้องบอกว่าราคาประมูลของสองชิ้นก่อนหน้านี้สูงกว่าที่โจวหยางคาดการณ์ไว้มากทีเดียว เมื่อหักค่าธรรมเนียมต่างๆ แล้ว ก็ถือว่าได้ราคาตามที่เขาคาดหวังไว้ อีกอย่างคือของพวกนี้เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์ ในตอนนี้เขากำลังขาดแคลนเงินทุน จึงจำเป็นต้องระดมเงินออกมาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้